Z'n 2 jaar geleden kwam mijn hubbie thuis te zitten met een burn-out.
Huilend uit zijn werk gekomen. Gaan zitten in het hoekje van de bank en niets meer willen en kunnen doen. Een periode van niets doen en kunnen volgde. Eenmaal bij de huisars geweest en bij HSK kregen we te horen;
Burn-out! 100% werk gerelateerd. (gelukkig!!)
Dan kom je thuis en ga je achter de pc op zoek naar het woord burn-out.
Compleet opgebrand was het eerste wat ik las. Zelfs de kleinste taken niet meer kunnen uitvoeren.
Een hele zware periode volgde waarin ik mijn man echt kwijt was.Onze kinderen kon hij niet verdragen om zich heen. zelfs wanneer er iemand spontaan op bezoek was vluchtte hij weg.
In die periode heb ik mij verschillende keren heel erg alleen gevoeld.
Het gezinsleven ging door. Alleen moest ik het nu wel, tijdelijk, alleen doen.
Deze donkere periode heeft een jaar geduurd. Een heel zwaar jaar vond ik dat.
Maar in psalm 121 staat zo mooi geschreven dat alle hulp van God komt.
Dat wil niet zeggen dat het makkelijk is, in tegen deel.
Maar we mogen er wel vanuit gaan dat we deze periode niet alleen hoeven te lopen, maar dat God met ons mee gaat door ons dal heen.
Prachtig vind ik dat om aan vast te houden.
Een jaar heeft deze periode geduurd. Rond februari afgelopen jaar werkte hij weer 100%.
tot een paar weken geleden....
Onze maatschappij zit tegenwoordig zo raar in elkaar.
Er wordt veel van mensen verwacht, geƫist en gevraagd....
M'n man zit in een werk cultuur van altijd werken, altijd doorgaan, overdag, s'avond en s'nachts als dat moet. Zijn lichaam heeft daarin geprotesteerd.
Tot hier en niet verder.
Nu is hij weer thuis.
Weer moeilijk, ook voor onze kids en voor mij.
Toch houd ik vast aan wat Jezus tegen ons zegt; Je hoeft dit niet alleen te doorstaan.
Goddank zit hij nu niet in het zwarte gat zoals 2 jaar geleden, maar....
In het boek van David de Vos, "Jezus en burn-out" las ik z'n pakkend stukje.Het was God zelf die de rustdag instelde.
"En Hij rustte op de zevende dag"
Dat mogen wij ook...
Onze maatschappij verwacht misschien iets anders van ons, maar God verwacht van ons dat we rust nemen.... Op Zijn tijd!
M'n hubbie is nu terug gefloten en is thuis.
Eerdaags begint hij weer aan sessies bij HSK.
Zij begeleiden mensen met een burn-out terug naar de werkvloer.
Diep van binnen hoop ik dat hij ook eens gaat praten met een psycholoog.
Gewoon.... geen idee....
Zielsveel houd ik van hem, ondanks dat hij nu zichzelf absoluut niet is.
Voor de kids hoop ik dat het geen heel lang traject wordt en dat hij snel weer wat beter in zijn vel komt te zitten.
Dat gun ik mijn man.... maar dat gun ik ook mijn kinderen en mezelf...
Liefs Zus en Trijntje












