Terugblik en vooruit kijken....

Het einde van het jaar komt al snel dichterbij.
De tijd van bezinning breekt aan.
Hoe is het afgelopen jaar gegaan, en waar wil ik het komende jaar naar toe.
Heel bewust doe ik dat nooit echt, maar als ik terug denk aan wat geweest is het afgelopen jaar hebben we toch hele sprongen gemaakt.
Sprongen als individu maar ook als gezin samen.

Zo ben ik vast gaan werken in het verpleeghuis waar ik eerder als flexwerker werkzaam was.
Dit geeft mij vastigheid, duidelijkheid maar ook ruimte om mijzelf te ontplooien.
Weer in de boeken om als niveau 3 weer aan het werk te gaan.
Er liggen kansen die ik wil grijpen. Met twee handen.
Ik geniet van het werk, de mensen, de families en de collega´s.
Met kerst mag ik dan ook werken. Dat ervaar ik als een rijkdom om met kerst een lichtje te mogen zijn in de donkere dagen. Dagen dat families van bewoners vaak druk zijn  met zichzelf. Druk met voorbereidingen en etentjes, en daarbij niet altijd tijd hebben of maken om bij vader, moeder opa of oma langs te gaan.
Afgelopen zondag had onze voorganger het er in de overdenking over dat wij lichtdragers mogen zijn. Lichtdragers....
Dat wil ik graag zijn!

Zelf ben ik mij meer bewust gaan verdiepen in essential oils. uiteindelijk uitgekomen bij Young Living. Daar ben ik nu actief z´n 4 maanden mee bezig en heeft mij en ons gezin al heel veel gebracht.
Echt ik ben nog een leek want er valt nog zoveel te leren, maar stapje voor stapje wordt er steeds meer duidelijk en kan ik het steeds beter inzetten op de juiste veilige manier.
Kids die beter zijn gaan slapen. wanneer er drukte in hoofden zijn en ik de diffuser aan zet merk je echt na een  klein half uurtje al verschil. Bijzonder en mooi tegelijk dat ik mag ontdekken wat Gods natuur allemaal te bieden heeft.
Heerlijk om gisteravond bv onder de douche te stappen na een drukke avonddienst met een zelfgemaakte douchebom met lavender en dan te genieten van de deur en tot rust te komen
om vervolgens echt als een blok in slaap te vallen. Dat was een paar maanden geleden we anders. Dan kwam het geregeld voor dat ik na een avonddienst zo druk in mijn hoofd nog alles na lag te malen dat ik uren wakker lag.
Dat is echt verleden tijd....
wat de essential oils nog meer voor mij persoonlijk of ons gezin hebben gedaan... pff ik kan er wel tig blogs over vol schrijven. Zo fijn....

Meer bewust zijn van mijn lijf, ons lijf en wat we gebruiken. bewuster kopen. Onderzoeken, uitzoeken wat bij ons als gezin past. Ik hou er van.
In het komende jaar ga ik daar zeker mee door!

Als stel hebben we sprongen gemaakt.
zijn we samen een nachtje weg geweest in juni.
Heerlijk tijd echt samen.
Toen afgesproken om meer samen dingen te ondernemen. En dat doen we. 1 keer per 2 a 3 weken gaan we samen een dagje weg. Onder schooltijd.  Onze kleine diva blijft dan over en als we haar weg hebben gebracht rijden we gelijk door.
Wandelen, winkelen, ergens wat eten of koffie drinken, gewoon samen zijn. Om kwart over 3 staan we weer op het schoolplei of we vragen of een van onze jongens haar ophalen en dat ze dan even oppassen.
Dat levert ons zoveel op!
We kletsen dan even echt samen. Kunnen dingen bespreken die niet voor kinderoren bestemd zijn. zijn dan echt even samen. Zo fijn!!

Als gezin hebben we ook sprongen gemaakt.

We zijn met zn vijfen op vakantie geweest naar Duitsland in een vakantiehuisje.
Dat was echt een startppunt omkeer punt voor ons als gezin.
Wat zijn we daar naar elkaar toe gegroeid en wat zijn we daar sterk geworden zeg.
Super om te zien hoe open en eerlijk onze twee oudste kids tegen ons durven zijn.
Dat er gesprekken worden gevoerd die zo puur en eerlijk zijn.
Dat vind ik zo mooi en bijzonder.
ik geniet elke dag van het mama mogen zijn. Natuurlijk ben ik het ook wel eens zat, natuurlijk denk ik soms pff nu even niet. Maar als onze oudste kanjer dan naar je toekomt en zegt mam, je bent toch wel thuis als ik mijn kerstgala heb want je moet me echt helpen met mijn pak aantrekken dan smelt ik... bijna 16.... en wat hebben we het goed samen....

Trots ben ik op het afgelopen jaar. Er is daarvoor veel gebeurd, maar er is in dit afgelopen jaar ook zoveel verandert. En dat is enkel en alleen maar positief.
We zijn ons huis aan het opknappen. De trap, de tuin, in huis.... Onze oudste zei laatst dat het leek alsof we in een jungle wonen.... Er zijn veel planten het huis in gekomen. Zuurstof! zo fijn!
nu is mn hubbie druk met de kamer van onze jongste diva. Van de week gaan we behangen....
steeds meer ons plekje bouwen.
Ja natuurlik hadden we graag gaan verhuizen, meer rust en ruimte gehad. Maar binnen de mogelijkheden die er nu liggen den we het meer dan top als gezin!

2019 kijk ik vol vertrouwen tegemoed.
Onze oudste gaat examen doen. Een super spannende tijd voor hem, maar als gezin zullen hem steunen waar we maar kunnen.
2019 kom maar op!! we zijn er klaar voor!!

Iedereen hele gezegende feestdagen gewenst.
Wees een lichtje voor de mensen om je heen.
Ook voor mensen die niet zo voor de hand liggen... Probeer het maar je zult zien dat het meer oplevert dan dat het je kost.
Wees een lichtdrager.
gezegde dagen en alle goeds gewenst voor 2019!

Liefs Zus en Trijntje

Pak mijn hand nog even beet.

Sinds november afgelopen jaar ben ik weer aan het werk buitenshuis.
Als helpende ben ik aan de slag gegaan omdat mijn BIG registratie verlopen was na 8 jaar bewust thuis te zijn geweest.
Erg? nee helemaal niet.
Via Zorgwerk ben ik aan de slag gegaan. Een soort van uitzendbureau voor de zorg.

Eerst heb ik een aantal weken echt vlak naast ons huis gewerkt in een project kleinschalig wonen voor ouderen. Toen daar wat minder werk was ben ik, heel veilig en wel bij ons in het dorp gebleven maar naar een verpleeghuis gegaan.
Naast dat verpleeghuis staat het verzorgingshuis waar ik acht jaar werkzaam ben geweest als verzorgende. Maar het verpleeghuis kon ik niet. Zo erg ik was er zelfs nog nooit binnen geweest.
Had er ook geen bekende wonen dus had het werkelijk nog nooit van binnen gezien.

De eerste keer gewerkt op de afdeling somatiek.
Dat was duidelijk niet mijn ding. Ik voelde me er niet op mijn gemak op de een of andere manier. Boven in het gebouw bleek de afdeling PG te zitten. Een afdeling voor 2 x 15 bewoners.
Dan daar een keer gaan kijken dus een dienst ingepland.
Vanaf dag 1 was ik verkocht.
Dit was de doelgroep waar ik mij zo prettig voel.

De PG afdeling is een gesloten afdeling.
bewoners wonen er binnen een vleugel van 15 bewoners.
Het gebouw loopt rond dus mensen kunnen binnen in rondjes lopen zonder tegen een blinde muur aan te lopen.
Ze waren de muren aan het opknappen toen ik er voor het eerst kwam en er werd een belevingskamer gerealiseerd. Aan de muren kwamen dingen te hangen met geluid en kleur om aan te draaien, naar te kijken en te voelen.

Toen ik de eerste dag naast een mevrouw ging zitten, mijn hand op haar hand legde en haar goedemiddag zei keek ze op en zei met een brede glimlach, wat fijn dat jij er bent!
Dat gevoel laat mij niet meer los.

Het gevoel van er zijn voor de mensen. Hoe simpel kan het zijn. Een hand, een arm....
http://zusentrijntje.blogspot.nl/2016/02/ongelooflijk-wat-heb-ik-niets-van-mij.html
Hier schreef ik er al kort iets over.

Dementie bij ouderen.
Ik vind het een zeer interessant iets.
Ik probeer er steeds meer over te lezen en te leren.
Er is zoveel over bekend en ook zoveel niet.
Er zijn dingen die in verpleeghuizen worden gedaan, maar er wordt ook zoveel niet gedaan.
Dat vind ik zo fascinerend.
In alle drukte en onzekerheid binnen ons gezin geeft dit werk mij zo enorm veel kracht.
Kracht om uit te zoeken, uit te pluizen hoe dingen zitten.
Ook voor onze middelste kanjer.
Niet stilzitten maar doorzoeken.

Dit weekend mag ik weer twee dagen werken.
Elke keer kijk ik er weer naar uit.
Als mevrouw x met een pop in haar armen al wiegend je tegemoet komt lopen en je haar goedemiddag zegt laat ze je vol trots "haar" kindje zien. Hoe de glimlach mag ontstaan als je zegt zal ik een stukje met u meelopen?

Elk mens is uniek en bijzonder.

Mijn hubbie is samen met onze kleine diva vorige week in het verpleeghuis langs geweest. Om te kijken waar ik werk. Om te kijken wat ik doe.
Achteraf bleek dat mijn hubbie erg onder de indruk was. Hij wist niet wat hij moest verwachten en vond het ook echt lastig. "Maar er liep iemand met een pop in de rondte? iedereen wilde aan onze kleine diva zitten omdat ze haar zo lief vonden? Die man die in dat bed lag ligt daar de hele dag? kunnen ze echt niets meer zelf?"
Het heeft zijn ogen geopend.
Hij heeft ervaren dat mensen met dementie kunnen genieten van het er zijn voor de mensen.
Wouw mevrouw x wat heeft u een mooi kindje? "Ja, vind jij dat ook? mooi is ze he?"
Dat is genoeg....

Mijn oma woont in een verzorgingshuis en zit in de begin fase van dementie.
Een fase die anders is dat hoe ze 2 jaar geleden was.
Ik heb het gevoel dat het voor mijn paps lastig is.
De fase van het hier willen houden, het afscheid moeten nemen van de moeder die ze was.
Niet meer hele gesprekken kunnen voeren.
Ze zit nu in het begin van de fase van verwarring.
Dat is lastig voor beide. Ze weet nog veel, maar niet genoeg.
Ze wil nog graag maar weet soms niet hoe. Hij wil nog graag maar weet ook nog niet hoe...
Een leerproces een fase waar ze beide doorheen gaan. Apart maar ook samen.
Paps is samen met mijn moeder mijn zus, en ik haar hele gezin.
Dat gezin moet leren omgaan met een andere vrouw.
De vrouw die mijn paps 65 jaar geleden op deze wereld zette, de vrouw die hem groot bracht, met wie hij gesprekken kon voeren. De vrouw die verandert. Die steeds meer zal gaan veranderen.
Maar echt, het zijn is genoeg.

Het onderstaande gedichtje kwam ik tegen op de site van de alzheimer Nederland site.
Zo waar, zo simpel.....

Liefs Zus en Trijntje...