intens verdrietig

Nu pas, na 4 dagen de rust, nou ja rust, gevonden om te zitten en alles op te schrijven.
Wel had ik al een stuk staan in een concept, maar dat toch maar weer weg gehaald.
....

Afgelopen woensdag was het zover.
Het behandel gesprek bij het jeugdriagg.
Vol goede moed gingen mijn hubbie en ik op pad.
Om half negen s'morgens hadden we het gesprek al. Keurig op tijd binnen, geen file.
Gewapend met een kop koffie gingen we het kamertje in voor het gesprek.

Eigenlijk hadden we er wel een soort van naar uit gekeken.
Eindelijk zouden we nu horen wat de plannen waren. Wat ze hadden ondervonden tijdens te tests die ze bij onze kanjer hadden gedaan, de gesprekken die gevoerd waren met ons als ouders en met onze middelste kanjer en het gezinsuur in de gymzaal.

Eerst nog even gesproken over de EMDR. Wat heeft dat een ongelooflijk goede uitwerking gehad op onze kanjer zeg.
De mega woedeaanvallen zijn tot op de dag van vandaag verleden tijd. Hij is een stuk milder geworden, denkt meer na voordat hij ontploft.
Natuurlijk is hij wel eens boos, maar dat is "normaal" en absoluut niet anders dan bij andere kinderen. Wij zijn als ouders zo intens mega trots op hoe het nu gaat met hem.

Daarna het behandelplan bespreken wat ze op papier hadden gezet.
Eerst verwijzing en aanmeldklacht.
In het kort stond er dat we niet verder kwamen bij de basisggz en doorgestuurd zijn naar gespecialiseerde ggz.
Dan de diagnose. Het eerste gedeelte konden we ons meer dan goed in vinden.
Ze beschreven hoe onze gezinssamenstelling is, wat onze religieuze achtergrond is en beschrijven dat mijn hubbie herstellende is van een burnout. verder gingen ze beschrijven wat hun bevindingen tot nu zijn. Onze kanjer vind het lastig om te accepteren dat hij dyslexie heeft en legt de lat voor zichzelf daarin veel te hoog.
ADD is nog niet volledig uit te sluiten en dient open te blijven staan.
Volgens het plan kan hij slecht zijn emoties uiten. Heeft een sterk rechtvaardigheidsgevoel.
En dan begint het....
Dan schrijven ze dat het omgaan met emoties en boosheid een thema is voor het hele gezin. Ik wist niet wat ik las en hoorde. Oke dacht ik, dit zijn hun bevindingen, verder luisteren...
Ze schreven dat wij als ouders niet hadden geleerd om negatieve emoties te uiten, grenzen te stellen en voor onszelf op te komen. Deze dingen hebben wij dus ook niet aan onze kinderen geleerd.
Ik begon inmiddels lichtelijk te borrelen van binnen.
Hier herkende ik mij en ons gezin totaal niet in.
Maar het was nog niet klaar. Volgens het behandel plan heeft onze oudste kanjer de leiding en regie in ons gezin.
Ik stond paf! En liet dit ook wel merken dat ik mij hier totaal niet in kon vinden.
We gaan nog even verder zei een van de twee behandelaars.

De behandeldoelen.
De eerste punten waren op onze middelste kanjer gericht.
Aan de slag gaan met de dyslexie zodat dat voor hem geen obstakel meer zal worden in zijn beleving. Dat hij weet en begrijpt dat hij anders de stof zal moeten leren, toepassen en maken als een ander kind uit zijn klas.
Dat hij leert om zijn boosheid te voelen/beleven op een andere manier.
Dat hij voor zichzelf leert op te komen en dat hij meer leert te praten als dingen niet gaan zoals hij wil. Allemaal prima punten waar we ons als ouders zeker in konden vinden.
Maar dan....
Dat we als gezin allemaal gaan leren om onze emoties en frustraties te leren uiten. Dat we allemaal leren grenzen te stellen, voor ons leren op te komen.
En dan de laatste zin: Ouders nemen leiding in de opvoeding, gezin moet in gezinstherapie.

Ik brak!
Zo intens verdrietig was ik door die zin.
Hun uitleg was dat onze oudste kanjer alles bepaalt in ons gezin. Dat wij als ouders geen leiding nemen in ons gezin.

De ene behandelaar keek me aan en zei; het doet je zichtbaar iets he, wat is dat?
Ik vertelde haar dat ik zo anders naar ons gezin kijk dan dat zij doen. Dat ik ons daar zo niet in kan vinden. Dat we bij de vorige psychologe juist te horen kregen hoe goed we het als ouders doen.
Hoe goed we met onze kids omgaan.
Maar dat ik vooral in en intens verdrietig was over het feit dat mijn grootste angst uitkwam.
Ze wilde graag weten wat dat dan was.
Ik vertelde haar dat ik altijd tegen iedereen heb gezegd dat ik niet naar het Riagg wilde. Dat het daar toch altijd aan de ouders en overige gezinsleden ligt en dat juist die grootste angst werkelijkheid wordt.

Daarna heb ik gezegd dat ik twee minuten tijd voor mezelf nodig had. M'n hubbie is daar gebleven op mijn verzoek en ik ben twee minuten weg gelopen.
Even lucht happen, even mezelf herpakken, bedanken wat ik wilde zeggen en vooral hoe want alles wordt op een weegschaal gelegd door ze.

Na de twee minuten weer naar binnen.
Mijn hubbie en ik hebben ons verdriet over hun manier van beschrijven geuit.
Ze vertelde dat ze vonden dat onze oudste idd ons hele gezin bepaald. Dat we hem daarin te veel vrijheid geven.
Mijn hubbie vertelde toen het verhaal van de dag ervoor van zijn mobiel. Dat hij zijn mobiel mee naar boven had genomen en tot s'avonds laat nog stiekem aan het appen enz was. En dat terwijl onze huisregel is, geen telefoon mee naar je kamer s'avonds.
Toen draaide ze 180 graden om. Ohh dan krijgt hij niet te veel vrijheid maar houden jullie hem dus veel te strak!

We konden er niets mee.
Op de vraag of we wel met hun door wilde was het antwoord van mijn hubbie, ik denk dat ik nu mijn mond maar moet houden....
Volens hun moesten we meer tijd doorbrengen met ons gezin. met 1 op 1 momenten.
Ze hebben denk ik nooit naar ons geluisterd. Wij doen zoveel als gezin samen, zoveel mooie 1 op 1 momenten juist. Hebben ze ooit naar ons geluisterd, echt geluisterd?
Onze huisarts had bij het schrijven van de verwijzing nog aan mij gevraagd weet je het zeker, want ik ben geen fan van het riagg hoor. Een psycholoog had tegen een vriend gezegd: laat ze nooit naar t riagg gaan.....
Waren dat signalen die ik negeert heb....
We wilde door, verder geholpen worden. Maar wel goed geholpen worden. Geholpen met onze zorg om onze zoon. Dat staat zo los van hoe wij zijn als gezin. We houden zo intens veel van elkaar, doen zoveel leuke dingen met elkaar, huilen, lachen, gieren, hebben plezier met elkaar, alles is bespreekbaar in ons gezin!

Wat hebben deze twee mensen ons intens veel verdriet gedaan.
Ik ben al vanaf woensdag helemaal van slag.
Heb met veel mensen gesproken, van onze pastoraal werker uit onze gemeente tot mijn ouders tot vrienden. Ook aan een aantal het verslag laten lezen. Goddank herkennen al deze mensen die naast ons staan ons hier totaal niet in, maar wat voelt het anders als het zo op papier staat.

Wat hebben ze ons hiermee de grond in getrapt zeg.
Zo veel verdriet zoveel tranen zoveel hulp geroep ook naar God.
Mijn grootste angst werd werkelijkheid.....




We hebben niet getekend....
Echt niet!!
Dit klopt zo niet met de werkelijkheid.
Ze gaan het nu herschrijven zeggen ze en dan weer contact met ons opnemen.
Wat we nu moeten doen...

Vertrouwen op God. In gebed.... Samen met Hem en elkaar en de mensen die ons lief zijn om ons heen komen we er wel.

Liefs Zus en Trijntje

Solliciteren is een feit

Acht jaar lang ben ik een thuisblijfmoeder geweest.
Acht zeer bijzondere jaren waarin ik elke stap en elk moment van de kinderen van zo dichtbij mocht meemaken. Eke dag de limo of thee momenten uit school, het luisteren naar de schoolverhalen en alle vriendjes die in en uit lopen.

In die acht jaar hebben we ook de diepe diepte punten in ons gezin gehad toen mijn hubbie met een burnout thuis kwam te zitten.
Maar wat waren en zijn we dankbaar dat ik toen gewoon thuis was. Thuis om er voor hem en de kinderen te zijn. Thuis om hem te kunnen ontlasten.
Thuis om er voor te zorgen dat alles gewoon doordraaide.

De afgelopen maanden hebben we heel wat gesprekken samen gevoerd over hoe het nu gaat en wat onze plannen zijn voor ons gezin. Mijn hubbie heeft al langer aangegeven dat hij het heel fijn zou vinden om de werkdruk te verminderen en 4 dagen in de week te gaan werken.
Dit kost wel in de portemonnee veel geld. Na heel lang wikken en wegen toch besloten dat ik weer op zoek ga naar een baan.

Slik... voor ons beide want het komt er dan toch van. We hebben er in der tijd heel bewust voor gekozen dat ik thuis zou blijven bij de kinderen zodat we geen opvang nodig zouden hebben, maar zelf onze kinderen groot konden brengen. Daar zal nu toch enig sinds verandering in komen.
Onze oudste gaat volgend jaar naar de middel baren school. Onze middelste kanjer gaat naar groep 7 en onze kleine diva gat vanaf oktober naar de kleuterschool.

Acht jaar lang niet buitenshuis gewerkt buiten het vrijwilligerswerk in de kringloopwinkel om.
Twee weken geleden dan echt besloten, ik ga op zoek naar een baan. Nu ben ik niet iemand die perse terug wil in mijn oude werk. Mijn bevoegdheden ben ik kwijt geraakt doordat ik er zo lang uit ben geweest. Voorheen heb ik gewerkt als verzorgende in een verzorgingshuis bij ons in het dorp.
De directeur is op dit moment bezig om naast ons huis een voorziening te bouwen voor ouderen. Tijdens deze informatie avond sprak ik hem en doordat ik al eerder bij hem gewerkt had raakte we aan de praat. Gekscherend zei ik, wanneer het af is ga ik solliciteren hoor! waarop zijn antwoord was, maar dan krijg je geen reiskosten vergoeding haha....

Die avond ging ik naar huis en de volgende dag kroop ik achter internet.
Even kijken op de site van het verzorgingshuis.
Tot mijn verbazing stond er een vacature op voor helpende niveau 2 op de afdeling waar ik voorheen ook gewerkt had.
Helpende is wel lager qua niveau dan wat ik hiervoor had gedaan, maar dat maakt mij echt niets uit.
Zal ik? de brieven konden ingestuurd worden tot 15 juni 2015.
Ohh wat een knoop kwam er in mijn maag.

Toch alles uitgeprint zodat ik kon gaan opzoeken wat nodig is om te solliciteren.
Toen mijn hubbie thuiskwam en de papieren op tafel zag was het voor hem ook even erg slikken. Pff nu is t echt he?
Gistermiddag heb ik de hele stapel papieren afgegeven bij het verzorgingshuis.
Nu is het afwachten.

Hopelijk wordt ik uitgenodigd voor een gesprek. Dan kan ik daar weer eens in oefenen. Ik ga er namelijk niet vanuit dat ik aangenomen zal worden, maar het gesprek op zich zou alweer zo een leer moment zijn. Hoe gaat z'n gesprek ook al weer. Wat verwachten ze van mij als kandidaat. Hoeveel andere zullen er zijn. Zoveel vragen suizen door mijn hoofd.
Onnoemlijk spannend vind ik het, maar mijn hart maakt ook wel een vreugde sprongetje. Hopelijk lukt het en kan mijn man 1 dag in de week minder gaan werken zodat de druk er voor hem wat af is.


Liefs Zus en Trijntje

p.s. Na het schrijven van deze blog krijg ik een mail van ze. Mijn brief is in goede orde ontvangen.
Echter de vacature had nooit op de site geplaatst mogen worden omdat het enkel om een interne vacature gaat. Wanneer ze 25 juni geen geschikte kandidaat hebben gevonden, dan zijn de interne sollicitaties, gaat hij officieel de deur uit voor mensen van buitenaf.
Ik kom dus in de bak...
Afwachten.....

EMDR. uhh wat?

Het is inmiddels al weer even geleden dat ik over onze middelste kanjer heb geschreven.
Heel veel vooruit gaan we nog niet. Toch maken we stappen als gezin maar vooral hijzelf.

Een aantal weken geleden stelde de hulpverlener van onze kanjer die hij via het Riagg heeft voor om EMDR toe te passen.
Geen idee had ik wat dat was en mijn eerste reactie was ahh nee... maar dat zei ik niet hardop.
Gevraagd of ik bedanktijd mocht hiervoor want dat ik eerst wilde uitzoeken of ik dat met mijn/ons geloof kon rijmen. Onze kanjer was niet bij dit gesprek aanwezig overigens.

Haar idee over waarom lag ze goed en duidelijk uit.
Onze kanjer heeft een bepaald beeld in zijn hoofd van de momenten dat hij een woede aanval heeft.
Het enige verschil maakt bij hem dat hij elke keer als hij een woede aanval heeft hij het plaatje wat hij al in zijn hoofd heeft ernstiger maakt dan de keer ervoor.
Zijn beeld over de werkelijkheid is zo intens verstoord.
Dit hebben wij als ouders nooit zo gezien of gemerkt, laat staan het er over gehad met hem.
Wat ze met de EMDR wilde doen is dat beeld ombuigen naar een mooi en positief beeld.

EMDR ik had er werkelijk nog nooit van gehoord.
Eenmaal thuis een plan van aanpak bedacht.
Eerst internet raadplegen.
EMDR betekend  Eye Movement Desensitization 
Nou zei het me nog niets.
En echt heel wijs werd ik er niet van.
Toen een bericht geplaatst met mijn vraag op fb. 
Bij een christelijke pagina voor familieavonden en geloof.
Daar kreeg ik binnen notime al heel wat andwoorden waar ik mee verder kon.
Vele zeiden dat het echt prima kon. Dat het iets wetenschappelijks is en niets zweferigs of occult.
Maar goed dat was voor mij nog niet rede om aan te nemen dat het goed was.
Onderzoek de dingen staat er in de Bijbel en dat wilde ik in deze weer uigebereid doen.
De christenpsycholoog gebeld waar onze kanjer voor het riagg heen ging.
Daarmee een zeer fijn gesprek gehad. Ook in hun praktijk werd het toegepast.
Konden we gewoon doen zonder een naar iets.
Net dat ik neerleg komt er via fb een berichtje van iemand uit het oosten van het land dat ik eens contact op moest nemen meteen vriendin van haar. ze was psychologe en kon mij wellicht verder helpen.
Laat dat nou net degene zijn die onze kanjer als psychologe heeft gehad.
Zomaar iemand uit t oosten van het land die iemand nabij onze woonplaats (noord-holland) adviseert.
God is zo groot en laat zo zien dat Hij bij mij was in deze.
Daarna onze pastoraal medewerker voor de jeugd uit onze gemeente gebeld. Die gaf het zelfde antwoord als de psycholoog en veel mensen van het fb bericht. We konden het echt met een gerust hart doen.

Inmiddels is onze kanjer vorige week geweest voor de EMDR therapie. 
Hij was zo moe daarna. maar wat was het goed.
Wij zeggen als ouders zo vaak dat hij een goed kind is, dat hij mag zijn wie hij is, dat hij een kanjer is enz.... Toch heeft hij dat nooit in zijn platje opgeslagen.
Wat was ik daar verdrietig over, maar wat ben ik ook dankbaar dat het nu een ander plaatje is geworden in zijn hoofd.
Mam, zei hij toen hij klaar was, Ik ben een goed kind!

Pfff dat kost even heel wat tranen, ja wat is hij een goed kind!
Wat ben ik intens trots op onze kanjer.
De twee dagen er na mocht hij van ons lekker thuis blijven van school.
De dag erna is hij heerlijk een dagje naar mijn moeder gefietst. 
Heerlijk even bij oma rommelen in de tuin mam.
Mijn ouders wonen erg vrij en we merken dat onze kanjer daar heel veel baad bij heeft.
Wij wonen zelf in een rijtjes huis en hij vind het hier vaak buiten zo druk. Er zijn altijd kinderen die aan de deur komen, aan het spelen zijn, hier in en uit lopen.
Wat heeft hij daar intens genoten zeg. Een rustig ogende kanjer kwam na het eten thuis.

Wat ben ik dankbaar dat mijn ouders dit voor onze kanjer willen doen zeg!
Zaterdag heeft onze kanjer wat mooie planten gekocht voor mijn ouders. Omdat oma er zoveel voor mij is, zei hij....

Dankbaar....
Hopelijk brengt het iets rust....

Liefs Zus en Trijntje

Caravan, tent en vouwwagen

Vakantie periode staat weer voor de deur.
Al jaren zijn we van het kamperen.
En ook al jaren doen we jaartje dit en dan weer jaartje dat.
Van tent tot vouwwagen tot caravan, het heeft allemaal al voor onze deur gestaan om ingepakt te worden voor de vakantie periode.
Ook is elk jaar weer een andere bestemming gepland.
Van Frankrijk tot de kop van Noord Holland, van Duitsland tot zeeland en alles er tussen in.

Elk jaar nemen we ons voor dat we nu toch voor een aantal jaren voor 1 vakantie middel gaan, maar elke keer weer verzinnen we na de vakantie weer iets anders.
Vorig jaar ging dus vrij onverwacht (na 2 jaar a) de caravan in de verkoop.
Eigenlijk werd hij heel snel verkocht. Dat hadden we eigenlijk niet heel erg bedacht.
Ach dan komt er wel weer wat op ons pad....

Maar ja... de tijd begint nu wel te dringen en we hebben nog geen ander vakantiemiddel.
Na heel lang wikken en wegen hebben we toch besloten om niet meer voor een caravan te gaan.
Manlief rijdt niet graag met een caravan en al helemaal niet naar het buitenland.
Met de oudste twee besproken en eigenlijk zouden zij het leuk vinden om weer een keertje naar het buitenland te gaan.
Dus caravan viel af.
Tent eigenlijk ook, want als we dan gaan willen we wel graag een keer een nachtje over kunnen staan zonder een hele tent op te moeten zetten.
De tent viel dus ook af.
Bleef de vouwwagen over en een budget wat niet tot de hemel reikt.
Z'n 1800,00 euro heeft manlief er voor gereserveerd.

Het oriënteren kan dus beginnen, en dat terwijl de vakantie wel steeds dichterbij komt...
Nog niets geboekt maar dit aar denken we er over om naar tsjechie te gaan.

Afgelopen weekend eens een rondje gedaan langs verschillende bedrijven die vouwwagens verkopen.
Na heel wat kijken en vergelijken kwamen we er al snel achter dat de roadmaster het meest bij ons past.
Zeer degelijk doek, mooie indeling, goed op te zetten en een harde deksel.

Maar ja... de prijzen va die wagens. Veelal zijn ze vanaf 2003 toch al gauw 3000,00 euro.
Dat zit even niet in het potje zeggen we dan maar...
Maar ja wat nu.
Een ander kopen, een merk wat ons eigenlijk niet aanstaat voor een jaar?
een ouder model Roadmaster kopen en uitkijken naar een nieuwer type en flink doorsparen...
Ahhh dilemma op dilemma.
Vanmorgen bijna een vouwwagen gevonden die qua prijs en jaar in ons straatje paste.
Maar dan ben ik weer z'n hals die niet graag met mensen die ik niet ken bel.
M'n man nam zijn telefoon niet op dus ik bleef hem maar bellen. Na een goed uur had ik hem aan de lijn. Hij zou de verkoper bellen....
Net op dat moment belde de verkoper hem, ik had hem inmiddels wel een mail gestuurd dat we interesse hadden.
Een half uur er voor had een man gebeld en was de wagen dus verkocht!
ahhh had ik nou maar gebeld....

Tja...
Wat als,
Anders gezegd kan ook, misschien was deze wagen niet voor ons bestemd.
Maar wat kan ik er dan toch stiekem van balen.

Toch maar van de week de inpaklijst gaan maken. Net als elk jaar maak ik een inpaklijst met de dingen die ik mee moet nemen.
Laat ik daar dan maar mee beginnen....
Wie weet lukt t nog voor de zomervakantie...
Ergens hoop ik t toch wel heel erg want wat kijk ik er naar uit om met mijn gezin op vakantie te gaan. Drie weken tijd met elkaar doorbrengen. Ik geniet daar zo van....

Maar eerst nog maar eens een rondje googele op zoek naar een Roadmaster Family s vanaf 2002...

Liefs Zus en Trijntje

spelen met barbies

Vrijdag alweer...
Het weekend staat weer voor de deur.
Afgelopen woensdag is onze oudste kanjer op groep 8 kamp gegaan met school.
39 kids in totaal met 3 juffen 1 ouder en 1 kok.
Wat hadden ze er een zin in. Door een stel ouders zijn ze tot halverwege gebracht waar de fietsen op ze stonden te wachten. Vanuit daar fietsen naar zee. Egmond aan zee.

Wat hebben ze het ongelooflijk getroffen met het weer zeg. Heerlijk.
Voor de ouders was er een groepsapp aangemaakt waar de kok ons op de hoogte hield van de belevenissen van de kids en leiding.
Enig om te zien. een grote sliert van kids met gele en oranje hesjes aan op de fiets door de duinen, een kiekje van Alkmaar op de fiets, een tafel gedekt met heel veel lekkers en feest op de bonte avond.

Vanmiddag komen ze weer naar huis toe. Als ouders mogen we ze opwachten en gaan we daarna met z'n alle nog foto's kijken in de grote zaal van school. Wat kijk ik er naar uit om hem weer heerlijk thuis te hebben. Zelf naar de stapel was kijk ik uit.... T is maar wat stil in huis zo zonder hem.

Onze kleine diva snapte er de eerste ochtend dat hij weg was maar zeer weinig van. ze stond m te roepen in zijn kamer, Waar ben je nou? Ben je al wakker? huh das raar waarom ben je er niet....
Ook zij vind t een feest dat hij weer lekker thuis komt.

Mn hubbie en middelste kanjer gaan vanmiddag niet mee ophalen. Die gaan onze nieuwe, tweedehands auto ophalen. Voor onze middelste kanjer ook een feestje. Wat heeft hij daar een zin in.

Vanaf een uurtje of 6 zijn we dan weer heerlijk met z'n vijven en kan ons weekend beginnen....
Nu eerst nog even genieten met onze kleine diva...
Samen spelen met de barbies....


Morgen een dagje rommelmarkten.
Zoveel zin in. Op zoek naar mn spaarservies van Petrus Regout.

Wens jullie allemaal een heel goed en gezegend weekend!

Liefs zus en Trijntje

p.s Van de week hoop ik een blog te schrijven over emdr....

Weekmenu

Mijn vorige blog ging over werken aan mezelf... werk in uitvoering.
Daar ben ik nog steeds druk mee bezig en kost tijd. Heel veel tijd.

Maar echt zin om het daar nu over te hebben heb ik niet zo...
Dus we gooien er een ander onderwerp in!

Weer terug naar een weekmenu.

Tijden heb ik het gebruikt een weekmenu.
Zelfs op een gegeven moment over gestapt op een maandmenu.
Ideaal vond ik dat. S'morgens wist ik wat we s'avonds aten of wat ik alvast kon bereiden.
Het enige nadeel van het maandmenu vond ik dat de aanbiedingsgroente er dus amper tot niet in verwerkt konden worden.
Het hing elke week weer op de koelkast dus het hele gezin kon er op kijken wat er die week gegeten zou worden.
En de kids mochten natuurlijk meedenken.

Er zitten heel wat voordelen aan z'n weekmenu.
Als eerste ga je veel minder vaak naar de supermarkt.
Je weet van te voren wat je eet dus hoeft niet nog last minute naar de supermarkt om even het eten voor die avond te halen waardoor je veelal mee betaald dan dat je zou willen.
Voordeel.... Goedkoper.
Daar aan vast zit gelijk dat je minder weggooit.
Doordat je het van te voren inplant weet je wat je nodig hebt, gebruikt en over is.
Je werkt, is mijn ervaring makkelijker voor.
Nasi maak je de ene week voor 2x, vries je in waardoor je een later moment een bak nasi uit de vriezer kunt halen.
Je gebruikt doordat je vooraf plant ook alle ingrediënten dubbel waardoor je ook weer minder werg gooit. De ene dag gebruik je paprika voor in de macaronisaus, het restje er van gaat de volgende dag in het gehakt of in de soep.
Al met al dus kostte en tijdsbesparing.
Maar ja het doen he....

verse spinaziepasta

We gaan t toch weer proberen.
weekmenu voor deze week is klaar.
vrij: spinazie spaghetti
zaterdag patat
zondag gekruide aardappeltjes, sla en eitjes
maandag wortels bal gehakt en aardappels
dinsdag spinazie blub (vinden de kids zo lekker:) ala crème) vlees uit de vriezer en aardappels
woensdag rijst bonen en kip
donderdag pannenkoeken

En dan is t week vrijdag en mag ik weer overnieuw gaan denken.
Alleen voor het avond eten maak ik een menu.
De lunch en ontbijt laat ik gewoon open. Dat heb ik een paar keer geprobeerd maar dat winden we echt niks om vooruit te plannen. En dit scheelt uiteindelijk al zoveel....

We gaan er dus weer mee aan de slag om dat er echt weer in te krijgen.
maken jullie ook gebruik van een weekmenu?

Wens jullie allemaal een heel gezegd pinkster weekend.
Degene die naar opwekking gaan, een hele gezegende tijd gewenst!
Zelf blijf ik thuis met onze middelste kanjer en dochter. Mijn man en onze oudste kanjer gaan wel gezellig 1 dagje heen samen met mijn Zus, zwager en nichtje.... De zondag....

Liefs Zus en Trijntje

Werk in uitvoering.... Werken aan mezelf!

Het is al even stil rond mijn blog.
Hopelijk kan ik nu weer de draad oppakken en regelmatiger schrijven.
Dat heb ik ook echt nodig merk ik aan mezelf.

Even een aantal weken terug in de tijd.
Wat waren het drukke hectische weken zeg. Een grote sponsorloop organiseren is een enorme klus. We deden de voorbereidingen met z'n zessen, maar ik voelde een enorme druk als eind verantwoordelijke van het geheel.
Die druk werd steeds groter en manlief had het allang gezien....
maar ik nog niet.
Doorgaan. Niet zeuren, niet stoppen maar doorgaan.
Alles op me nemen wat een ander liet liggen. Het gevoel van het moet gebeuren en goed ook kwam steeds om de hoek kijken.
Het zou en moest een geweldige dag worden en daar zou ik persoonlijk voor zorgen.
Al kostte het mij enorm veel energie en vreugde.....

De week er voor waren vooral voor mijn gezin geen pretje.
Alle tijd die er in de dagen zat gebruikte ik voor de sponsorloop.
Niets anders was er in beeld. Gelukkig heb ik een man getrouwd die enorm helpt waar nodig is.
Ook het huishouden liet ik links liggen. Eten kwam voor de rest wel op tafel maar mezelf gunde ik amper tijd om te genieten van het eten.

De dag zelf was 1 groot feest.
Jong en oud genoten van deze dag en er is een waanzinnig mooi bedrag opgehaald.
Tinka doet prachtig goed werk en daar wil ik mij voor inzetten. Inzetten uit volle borst, maar ....

Niet meer ten koste van alles.

De dagen er na waren vreselijk voor mij.
Er moest nog van alles "na geregeld" worden maar mijn lijf protesteerde.

Vorige week woensdag hadden we weer gesprek bij het Riagg voor onze middelste kanjer.
Dit keer ging het alleen niet over hem maar over mij.
Hoe ben je opgevoed, wat heb je mee gekregen van je ouders.
Hoe heb je je jeugd ervaren, je tienertijd.
Nooit heb ik enig negatief iets over mijn jeugd/tiener jaren bedacht of uitgesproken.
Maar nu....
Er waren vragen die steeds dieper kwamen. Wat vond je er van dat je zus ziek was en alle aandacht kreeg en nodig had. Nooit heb ik daar iets negatiefs over gezegd of gedacht, zo ook nu niet. Maar ze bleef doorvragen. Niet naar oppervlakte maar naar de diepere lagen.
Lagen die ik nog nooit had aangeraakt, ervaren, bedacht of gevoeld had.
Al snel kwam ze er mee dat ik vanaf mijn tiener jaren mij een houding had aangeleerd om mensen te "pleasen" Niet bewust, maar juist vooral onbewust.
Als ik maar normaal doe dan heeft een ander geen last van mij, als ik maar voor de ander zorg dan zijn ze vast tevreden, ik doe die dingen wel anders moeten zij het doen....
Mijn man beaamde direct wat deze psychologe benoemde. "Dat ben jij precies!"
We hebben een heel erg indringend gesprek gehad wat nog veel dieper ging dan ik hier nu schets.
Eng vond ik het, eng om zo kwetsbaar te zijn voor je gevoel.
En dan vooral te bedenken dat ik die houding dus, zeer ongemerkt, maar we doorgeef aan mijn kinderen. Om er vooral voor te zorgen dat andere geen "last"van je hebben, dat je ten alle tijden voor andere moet klaar staan.
En ook al zeg ik dat niet met woorden tegen ze. Ik laat het ze zien door mijn doen en laten heen.
Nu moest ik dus met mijzelf aan de slag gaan.
Wat zijn dat intens zware dagen geweest zeg, en nog.
Nog lang niet ben ik eruit wat er nu daadwerkelijk moet gaan veranderen aan mij en bij mezelf. Zo ongelooflijk lastig om zo naar jezelf te kijken.
Gelukkig kan ik er onwijs goed met mijn hubbie over praten.

Hij zei van de week: "Dit komt goed, echt! ook al voelt dat nu nog niet zo, het komt goed. Je bent al zo goed op weg en ik ga je helpen"

Gister de laatste avond van luisterend bidden gehad.
Bijbel gedeelte waarover we lazen met elkaar en vooral stil werden om Gods stem te horen was de gedeeltes van Martha en Maria. Martha stelde haar huis open, was aan het werk en Maria zat bij Jezus. Het tweede gedeelte was dat hun broer Lazarus al vier dagen in het graf lag toen Jezus langskwam en hem opwekte.
Die twee verhalen hebben we overdacht belezen, geluisterd. Elke keer weer kwam in mijn gedachte dat ik mocht gaan zitten zonder reden.
Dat is iets wat ik zo eng vind.
Zitten zonder reden.
Ik hoef mij niet te verantwoorden
. Ik hoef dus niet te zeggen waarom ik dingen niet doe. Gewoon zitten zonder reden.
Dingen niet meer beetpakken zonder in de verdediging te schieten.

Dankbaar ben ik dat Jezus dat tegen mij wil zeggen.
Inderdaad ben ik een Martha....
Maar ik mag ook een Maria zijn....
Gewoon zijn, zonder reden.....

Ik ben er nog lang niet....
Maar een ding weet ik wel. Moe zijn en nu mijn lijf tijd geven om te herstellen mag gewoon. Gewoon zonder reden.
Lichamelijk ben ik intens moe, al 2 weken een enorme koortslip en ben ik 2 weken te vroeg maar nu alweer 1,5 week lang ongesteld. Mijn lijf is van slag, mijn hoofd is van slag en ik ben van slag.

Onze kids hebben nu vakantie.
Ben nu het huishouden weer aan het oppakken, maar geniet ook van de momenten met mijn kids en man. Want ik heb geleerd dat ïk mag zitten zonder reden!" Dat is wat ik de komende tijd wil gaan leren en doen. Samen een boekje lezen met de jongste, lekker wandelen met de oudste en met de middelste ergens een ijsje eten. Zonder dat ik me ga verantwoorden tegen een ander. Gewoon omdat Jezus dat tegen mij zegt!

Liefs Zus en Trijntje