We hebben een school!!

Wat gaan er toch veel dingen anders dan dat je hoopt.
Al weken niet geschreven, nou ja maanden niets geschreven...
Ik kon de moed er niet voor vinden.
Nog niet eigenlijk, maar ik weet ook dat het goed is als ik wat dingen van e af schrijf.

We hebben hele heftige periode gahad, waarin heel veel heel onzeker is geweest.
Met onze middelste kanjer hebben we in totaal 9 scholen benadert. 8 keer een afwijzing.
begin mei schreef ik daar al over.

Onze laatste hoop was het Leo Kanner in Oegstgeest.
Daar hebben we na gesprekken 5 dagen voordat hun vakantie in ging groen licht gekregen.
Hij  mag en kan daar naar school.
Wat een feest was dat zeg toen we dat te horen kregen.

Onze kanjer heeft dus maar 4 weken vakantie, nou en! Hij heeft een school!!
De vlag werd letterlijk uitgehangen hier en de taart werd in huis gehaald dit moesten we vieren.

En gevierd hebben we het.
Dat de school ruim een half uur rijden met de auto vanaf ons huis ligt was later zorg. Hij heeft een plekje.
inmiddels bij de gemeente er in en er uit, formulieren invullen en God voorziet!

Er werd tegen ons gezegd dat we met zn 8-10 weken rekening moesten houden voordat we reactie zouden krijgen.
Met 3 weken hadden we een brief op de deurmat. Leerlingenvervoer wordt toegekend...
Ahhhh hieperdepiep stemming alom.

Op de basisschool was het aldoor stress e heb ik er de laatste weken heel wat gezeten.
Ik kon dan ook niet de moed en de energie vinden om de itrim directeur de hand te schudden toen het er op zat. ik kon het gewoonweg niet. Er is ons, maar vooral onze kanjer zoveel verdriet aangedaan. de woorden bedankt of... ja of wat.... ik kon ze niet vinden.

Nu zijn we twee weken op weg in de vakantie. halverwege zijn vakantie.
Heerlijk naar de boerderij geweest.
Hij heeft gemolken, een kalf ter wereld zien komen, koeien gehaald, geholpen waar nodig en werd toen heel ziek helaas.

Na in en uit bij de huisarts lopen kwamen ze er achter dat hij naast een hersenschudding ook een verwaarloosde keelontsteking heeft. een kuur en ibuprofen en paracetamol helpen hem nu beetje bij beetje op te knappen. maar wat is hij ziek geweet. We hebben onze vakantie dan ook helaas voortijdig moeten afbreken.

maar het valt allemaal in het niet als we bedenken hoe dankbaar we moeten en mogen zijn. Onze kanjer heeft vakantie, heeft een school, kan er straks heen en..... we komen er wel.....
Het komt goed want we weten dat onze hemelse Vader ons draagt, draagt over de smalle soms zware en hele lastige weg, maar wetend dat aan het einde van die weg Jezus ons staat op te wachten met open armen. Dan zijn er geen tranen, verdriet, vermoeidheid meer.... en tot die tijd....
mogen we er zeker van zijn dat Hij ons draagt elke stap van ons leven.....

Tranen met tuiten

En dan kom je op een punt dat je alleen nog maar kan huilen om de hele situatie.
Het gaat niet goed met onze middelste kanjer op dit moment.
Tijden ging het wel goed, thuis liep het prima! heel prima zelfs.
op school ging het redelijk goed, maar doordat het thuis prima ging was dat goed te handelen.
er waren regelmatig gesprekken op school en het was echt goed.
tot z'n 8 weken geleden.
3 maart schreef ik al dat we een stapje terug moesten doen.
De situatie eens bekijken van een afstandje.
Dat hebben we gedaan...

Onze kanjer moest keuzes maken voor het voortgezet onderwijs.
Vele gesprekken zijn er gevoerd met school, met de Bascule, met mensen van het samenwerkingsverband, de ib-er van school en zelfs directie.

regulier vo zou het worden volgens de basisschool.
Bij ons in het dorp zit een wellant college, niet groot, overzichtelijk dus dat was de keuze.
Toch hadden wij als ouders onze vraagtekens. Moeten we niet verder kijken. alle opties open houden.
Niet nodig volgens de basisschool.

Om een heel lang verhaal kort te houden, dan valt de brief op de mat.
Onze kanjer wordt niet aangenomen op deze school.
Wat er dan met je kind gebeurd aan teleurstelling woede, onbegrip en mega veel verdriet dat snijdt door je zie.
als ouders ook pure wanhoop wat nu.
We hadden inmiddels al vele andere opties besproken en gesproken. Scholen bezocht, gebeld aangeschreven. alles zonder passend resultaat. Of het niveau slot niet voldoende aan, of de populatiekinderen past niet bij onze kanjer enzenz.

9 scholen zijn we nu verder en nog hebben we geen school voor onze kanjer.
We zijn gesloopt. Op. allemaal!

Daarnaast is de juf van onze kanjer per 1 mei gestopt en hebben ze nu elke dag een andere invaller voor de klas staan.
Zo intens veel spanningen en stress brengt dat met zich mee.
Hij is weer brutaal, luisterd slecht is heel veel boos en opstandig. Zijn hoofd zit gewoonweg te vol.

We hebben 2 weken geleden een weekje schoolvrij gehad. Dat was te kort om bij te tanken.
Nu zijn we 1 week en 1 dag verder en we zijn alweer 3x op gesprek geweest op school en vele mails verder.
We begrijpen echt dat dit een situatie is voor school die ook mega lastig is, maar als je dan een invaller hebt die aan je zoon vraagt, "Wat mankeer jij, heb jij soms thuis ook woedeaanvallen? volgende week donderdag ben ik er weer dan hebben we het er weer over" Dan gaat er echt iets mis. Onze kanjer kan niet meer.
Huilt weer veel, en die boze opstandige buien....
Pfff we waren zo dankbaar dat die weg waren. Dat het goed ging in ons gezin, natuurlijk met z'n ups en down's. Maar nu....
Terug bij af wil ik het niet noemen, maar ons energie level als ouders is wel tot een zeer diep diepte punt gekomen.

Op zijn....
en niets zeker weten, hem niet gerust kunnen stellen met jo het komt goed met een nieuwe school, er is bijna een nieuwe vaste leerkracht voor nu....

Op dit moment liggen alle papieren bij de Leo Kannerschool in Oestgeest. Een dik uur met het openbaar vervoer en 30 min met de auto bij ons huis vandaan.
Ik, we bidden de schijven uit onze knieën dat dit dan toch de plek voor onze kanjer mag zijn waar hij volgend schooljaar naar toe mag gaan.

Een gezellige blog is het niet geworden, maar het geeft wel weer hoe we er voor staan op dit moment.

Vanmorgen heerlijk met onze hond en haar zusje en baasje een ruim uur gewandeld door de weilanden heen... Heerlijk! even die frisse wind voelen, even niets... gewoon over koetjes en kalfjes kletsen omdat zij van niets weet. Heerlijk!
Nu omkleden en klaar maken om avonddienst te draaien in het verpleeghuis in ons dorp.
Ook wel even weer heerlijk.

Fijne dag iedereen verder....
De zon schijnt! wat een feest!

Liefs Zus en Trijntje

We blijven zoeken

Terug naar af?
Ohh we hopen het zo van niet.
Afgelopen week bij de psychiater geweest en zoals ik eerder schreef blijven we op 40 mg zitten.
Het is een ramp!
Onze kanjer zit zo niet fijn in zijn vel, voelt zich zo niet prettig.
Op elke vraag die je stelt is zijn antwoord; weet ik niet.
Hij heeft nergens zin in en s'avonds....
De woedeaanvallen zijn weer helemaal terug.

Gister avond slaapmedicatie gegeven om 8 uur.
omdat het vrijdag was mocht hij wat later naar bed. rond 9 uur dachten we dat het voor vandaag wel mooi geweest was. Hij weigerde naar bed te gaan.
Eenmaal toch boven (inmiddels half 10) gaat het finaal mis.
zodra we in zijn buurt komen slaat hij helemaal door.
Schopt en slaat alles en iedereen kort en klein.
Gelukkig liggen onze andere kids inmiddels heerlijk te slapen.
We laten hem, gaan elke keer na een uur weer even kijken, maar het hele verhaal begint dan weer van voor af aan. Hij blijft zitten aan zijn buro, te tekenen inmiddels, maar hij weigert om naar bed te gaan.

Onze kaarsjes zijn op...

Het hele verhaal duurt tot half 1. Dan zegt hij tegen mijn hubbie dat hij nu wel kan gaan slapen...
Om een uur is het stil, hij slaapt...
Wij kunnen ook naar bed.

Slapen kan ik niet, elk uur van de klok zie ik voorbij gaan.
Heer laat uw kracht zien is mijn gebed.


---------

Dat schreef ik afgelopen zaterdag.

We hebben een urgentiemail naar het Riagg gestuurd...
Daarin hebben we ons hele verhaal gedaan van de afgelopen week.
Wat moeten we?
Op maandagmorgen zit er een mail in de inbox.
De eerste zin luid:
'Dat is vervelend zeg'
Daarna nog 3 zinnen dat ze de mail doorstuurd naar de dienst doende psychiater en dat we dan vandaag of morgen wel iets horen.

In een soort van verbijsterende stand lees ik de mail nog 3 keer door.
Nou ja het mail-tje...

Ons verhaal van 1,5 a4 tje wordt verwoord in 1 zin 'dat is vervelend zeg'
Wat moeten we hier nu mee.

Eerst maar even laten zakken, toch mail terug sturen. Wij willen niet nog 1 dag langer deze medicatie geven, we willen vandaag nog met iemand overleggen.

Smiddags krijg ik de dienstdoende psychiater aan de lijn en met haar afgesproken om terug te gaan naar 30 mg, en dan morgen (vandaag dus) contact te hebben met onze eigen psychiater.

Voor de zoveelste keer loop je de apotheek binnen, ze zullen wel denken. Ik kwam er nooit, maar nu noemen ze mij al bij mijn naam... mmmm... gaat iets mis :)

Vanmorgen 30 mg gegeven. Onze kanjer wil dit niet meer, kan niet meer, maar ja....

Vanmorgen had ik een afspraak staan bij de kapper. Ik hou zo niet van de kapper. Dat ge-piel en gefrunnik aan je hoofd ik vind dat maar niets.
Dus in ontspannen toestand ben ik al nooit bij de kapper.
Onze kapster is een heerlijk mens, daar ligt het zeker niet aan!
Mijn hoofd zit vol in de verf en ja hoor telefoon!
Ahhh!! de psychiater...
Al weglopend uit de zaak neem ik op en ze verteld dat ze de mail heeft gelezen.
Dit moet stoppen zegt ze.
Ze had er over nagedacht en haar idee is om nu te stoppen met de Medikinet (ik begin net te wennen aan hoe het medicijn heet moet ik weer wat anders uit mijn hoofd gaan leren, maar dat ter zijde)
De Medikinet versterkt te veel zijn woedeaanvallen en het niet kunnen slapen ondanks de hoge dosis melatonine vind zij zorgelijk. Ze is bang dat hij echt oververmoeid raakt.
Dat merken we nu al zo erg aan hem. S'morgens is hij zijn bed niet uit te krijgen en s'avonds is hij er niet in te krijgen... Vertel het maar ....

Haar idee om dan niets te slikken tot in het nieuwe jaar en dan in de eerste week van Januari te starten met Dexamfetamine.
Alleen het woord NIETS suist door mijn hoofd.... Nu stoppen, niets geven, hoe ziet ze dat, ik snap er weinig van.
Morgen moeten we haar een mail sturen met wat wij graag zouden willen.
Haar voorstel ligt er nu moeten wij er nog op reageren.

Vanavond eens goed voor gaan zitten met mijn hubbie.
Onze eerste gedachten is, laten we deze week afmaken met 30 mg t/m vrijdag en dan vanaf zaterdag niets geven...
Nu in een keer weer naar niets...
Ik incasseer liever die mega woede aanvallen nog een paar dagen en dat we dan in het weekend zien hoe het zonder gaat, dan dat we dat op een schooldag moeten ontdekken. maar ja...
Wat is wijs....

We kunnen maar een ding doen...
Onze knieën buigen...

Liefs Zus en Trijntje

Geduld

Het geduld is op....
We zijn moe, op aan het raken.

Even terug in de tijd....
Na de zomervakantie ging het prima met onze middelste kanjer.
Naarmate de tijd verstreek ging het weer bergafwaarts.
We hebben wel goede weken er tussen zitten en dan gaat het echt heel erg goed.
Maar over het algemeen ging het wel weer achteruit met hem.
Niet alleen wij raken op maar vooral onze kanjer is echt op.
Kan niet meer. Zijn hoofd zit zo vol hij weet het zelf ook niet meer.

Elke keer weer de gesprekken bij het Riagg leverde totaal niet op wat we wilde, wat we hoopte, droomde....
Elke keer weer nog een maand aankijken, kijken of er op school, thuis, of... nog iets te halen viel.
Alles wat we kunnen doen we al, doet school al, t is klaar!

Z'n anderhalve week geleden hadden we weer een gesprek. Mijn hubbie en ik samen.
Toen ze zei dat ze contact wilde opnemen met school om te kijken wat daar eventueel nog te halen viel brak ik.
Ik begon enorm te huilen. Intens verdrietig, moe gestreden....
Het gaat niet meer. We willen niet nog meer "kijken of er nog wat te halen valt"
Na 6,5 jaar ploeteren is het genoeg geweest.

We hebben de knoop door moeten hakken.
Niet alleen voor onszelf maar zeker ook voor onze kanjer.
Als hij zegt dat hij na z'n enorme woedeaanval alleen maar denkt was ik er maar niet geweest, was ik maar dood, dan is dat signaal genoeg voor ons, er moet iets gebeuren.

We gaan dus starten met medicijnen.
Vreselijk spannend vinden we dat.
Afgelopen dinsdagmiddag moesten we met z'n drieen terug komen om te bespreken welke medicijnen het gaan worden en hoe we gaan opbouwen.
Met een knoop in onze maag zijn we heen gegaan.
Een erg vriendelijke, wat oudere, psychiater zat er tegenover ons. Ze stelde onze kanjer enorm veel vragen, woog hem en nam zijn lengte op en bloeddruk.
Een gezonde jongenman ben je kerel!

Uiteindelijk is er gekozen voor Medikinet met als aanvulling van Methylfenidaat.
We starten met 10 mg en hogen per week met 10 mg op.
Ohh wat zijn we zenuwachtig.
Zolang proberen tegen te houden, andere dingen proberen, maar we verlangen er zo intens naar dat onze kanjer rust krijgt in zijn hoofd en in zijn zijn....
Hij s moe, op... Wij zijn moe en op....
We tellen af naar het moment dat hij met een lag opstaat en met een lach naar bed gaat....
Ohh we hopen en bidden dat dit middel mag aanslaan, dat hij geen last zal hebben van bijwerkingen. Dat hij er goed op mag reageren.
We verlangen er naar.

Zaterdag gaan we starten....
Wordt vervolgd....

Liefs Zus en Trijntje

intens verdrietig

Nu pas, na 4 dagen de rust, nou ja rust, gevonden om te zitten en alles op te schrijven.
Wel had ik al een stuk staan in een concept, maar dat toch maar weer weg gehaald.
....

Afgelopen woensdag was het zover.
Het behandel gesprek bij het jeugdriagg.
Vol goede moed gingen mijn hubbie en ik op pad.
Om half negen s'morgens hadden we het gesprek al. Keurig op tijd binnen, geen file.
Gewapend met een kop koffie gingen we het kamertje in voor het gesprek.

Eigenlijk hadden we er wel een soort van naar uit gekeken.
Eindelijk zouden we nu horen wat de plannen waren. Wat ze hadden ondervonden tijdens te tests die ze bij onze kanjer hadden gedaan, de gesprekken die gevoerd waren met ons als ouders en met onze middelste kanjer en het gezinsuur in de gymzaal.

Eerst nog even gesproken over de EMDR. Wat heeft dat een ongelooflijk goede uitwerking gehad op onze kanjer zeg.
De mega woedeaanvallen zijn tot op de dag van vandaag verleden tijd. Hij is een stuk milder geworden, denkt meer na voordat hij ontploft.
Natuurlijk is hij wel eens boos, maar dat is "normaal" en absoluut niet anders dan bij andere kinderen. Wij zijn als ouders zo intens mega trots op hoe het nu gaat met hem.

Daarna het behandelplan bespreken wat ze op papier hadden gezet.
Eerst verwijzing en aanmeldklacht.
In het kort stond er dat we niet verder kwamen bij de basisggz en doorgestuurd zijn naar gespecialiseerde ggz.
Dan de diagnose. Het eerste gedeelte konden we ons meer dan goed in vinden.
Ze beschreven hoe onze gezinssamenstelling is, wat onze religieuze achtergrond is en beschrijven dat mijn hubbie herstellende is van een burnout. verder gingen ze beschrijven wat hun bevindingen tot nu zijn. Onze kanjer vind het lastig om te accepteren dat hij dyslexie heeft en legt de lat voor zichzelf daarin veel te hoog.
ADD is nog niet volledig uit te sluiten en dient open te blijven staan.
Volgens het plan kan hij slecht zijn emoties uiten. Heeft een sterk rechtvaardigheidsgevoel.
En dan begint het....
Dan schrijven ze dat het omgaan met emoties en boosheid een thema is voor het hele gezin. Ik wist niet wat ik las en hoorde. Oke dacht ik, dit zijn hun bevindingen, verder luisteren...
Ze schreven dat wij als ouders niet hadden geleerd om negatieve emoties te uiten, grenzen te stellen en voor onszelf op te komen. Deze dingen hebben wij dus ook niet aan onze kinderen geleerd.
Ik begon inmiddels lichtelijk te borrelen van binnen.
Hier herkende ik mij en ons gezin totaal niet in.
Maar het was nog niet klaar. Volgens het behandel plan heeft onze oudste kanjer de leiding en regie in ons gezin.
Ik stond paf! En liet dit ook wel merken dat ik mij hier totaal niet in kon vinden.
We gaan nog even verder zei een van de twee behandelaars.

De behandeldoelen.
De eerste punten waren op onze middelste kanjer gericht.
Aan de slag gaan met de dyslexie zodat dat voor hem geen obstakel meer zal worden in zijn beleving. Dat hij weet en begrijpt dat hij anders de stof zal moeten leren, toepassen en maken als een ander kind uit zijn klas.
Dat hij leert om zijn boosheid te voelen/beleven op een andere manier.
Dat hij voor zichzelf leert op te komen en dat hij meer leert te praten als dingen niet gaan zoals hij wil. Allemaal prima punten waar we ons als ouders zeker in konden vinden.
Maar dan....
Dat we als gezin allemaal gaan leren om onze emoties en frustraties te leren uiten. Dat we allemaal leren grenzen te stellen, voor ons leren op te komen.
En dan de laatste zin: Ouders nemen leiding in de opvoeding, gezin moet in gezinstherapie.

Ik brak!
Zo intens verdrietig was ik door die zin.
Hun uitleg was dat onze oudste kanjer alles bepaalt in ons gezin. Dat wij als ouders geen leiding nemen in ons gezin.

De ene behandelaar keek me aan en zei; het doet je zichtbaar iets he, wat is dat?
Ik vertelde haar dat ik zo anders naar ons gezin kijk dan dat zij doen. Dat ik ons daar zo niet in kan vinden. Dat we bij de vorige psychologe juist te horen kregen hoe goed we het als ouders doen.
Hoe goed we met onze kids omgaan.
Maar dat ik vooral in en intens verdrietig was over het feit dat mijn grootste angst uitkwam.
Ze wilde graag weten wat dat dan was.
Ik vertelde haar dat ik altijd tegen iedereen heb gezegd dat ik niet naar het Riagg wilde. Dat het daar toch altijd aan de ouders en overige gezinsleden ligt en dat juist die grootste angst werkelijkheid wordt.

Daarna heb ik gezegd dat ik twee minuten tijd voor mezelf nodig had. M'n hubbie is daar gebleven op mijn verzoek en ik ben twee minuten weg gelopen.
Even lucht happen, even mezelf herpakken, bedanken wat ik wilde zeggen en vooral hoe want alles wordt op een weegschaal gelegd door ze.

Na de twee minuten weer naar binnen.
Mijn hubbie en ik hebben ons verdriet over hun manier van beschrijven geuit.
Ze vertelde dat ze vonden dat onze oudste idd ons hele gezin bepaald. Dat we hem daarin te veel vrijheid geven.
Mijn hubbie vertelde toen het verhaal van de dag ervoor van zijn mobiel. Dat hij zijn mobiel mee naar boven had genomen en tot s'avonds laat nog stiekem aan het appen enz was. En dat terwijl onze huisregel is, geen telefoon mee naar je kamer s'avonds.
Toen draaide ze 180 graden om. Ohh dan krijgt hij niet te veel vrijheid maar houden jullie hem dus veel te strak!

We konden er niets mee.
Op de vraag of we wel met hun door wilde was het antwoord van mijn hubbie, ik denk dat ik nu mijn mond maar moet houden....
Volens hun moesten we meer tijd doorbrengen met ons gezin. met 1 op 1 momenten.
Ze hebben denk ik nooit naar ons geluisterd. Wij doen zoveel als gezin samen, zoveel mooie 1 op 1 momenten juist. Hebben ze ooit naar ons geluisterd, echt geluisterd?
Onze huisarts had bij het schrijven van de verwijzing nog aan mij gevraagd weet je het zeker, want ik ben geen fan van het riagg hoor. Een psycholoog had tegen een vriend gezegd: laat ze nooit naar t riagg gaan.....
Waren dat signalen die ik negeert heb....
We wilde door, verder geholpen worden. Maar wel goed geholpen worden. Geholpen met onze zorg om onze zoon. Dat staat zo los van hoe wij zijn als gezin. We houden zo intens veel van elkaar, doen zoveel leuke dingen met elkaar, huilen, lachen, gieren, hebben plezier met elkaar, alles is bespreekbaar in ons gezin!

Wat hebben deze twee mensen ons intens veel verdriet gedaan.
Ik ben al vanaf woensdag helemaal van slag.
Heb met veel mensen gesproken, van onze pastoraal werker uit onze gemeente tot mijn ouders tot vrienden. Ook aan een aantal het verslag laten lezen. Goddank herkennen al deze mensen die naast ons staan ons hier totaal niet in, maar wat voelt het anders als het zo op papier staat.

Wat hebben ze ons hiermee de grond in getrapt zeg.
Zo veel verdriet zoveel tranen zoveel hulp geroep ook naar God.
Mijn grootste angst werd werkelijkheid.....




We hebben niet getekend....
Echt niet!!
Dit klopt zo niet met de werkelijkheid.
Ze gaan het nu herschrijven zeggen ze en dan weer contact met ons opnemen.
Wat we nu moeten doen...

Vertrouwen op God. In gebed.... Samen met Hem en elkaar en de mensen die ons lief zijn om ons heen komen we er wel.

Liefs Zus en Trijntje

Beetje stil, beetje op....

Het is al even wat stiller op mijn blog....

Gisterochtend gezellig met een stel vrouwen, vriendinnen mijn verjaardag gevierd hier thuis.
Een heel gezellige ochtend gehad. Echt jarig mogen voelen.

En dan vandaag...
Vandaag even letterlijk stil gezet. Moe... zo intens moe!
Al dagen zo intens moe...
Gisteravond om 17.00 uur mijn bed in gekropen en vanmiddag om 13.00 uur er voor het eerst uit gekropen. En nog steeds mega moe.

Vanmiddag moest ik met onze middelste kanjer naar de psycholoog. Voor de laatste keer.
Dat was we even een dingetje.
Ze is zwanger, dus kocht onze kanjer een schattig babypakje bij de prenatal.
Schattig. Zo trots als hij op dat cadeautje was.
Samen op weg naar het dorp verderop voor het laatste gesprek daar. Afsluiten, afronden....

We hebben een heel erg goed gesprek gehad.
Een open en eerlijk gesprek waarin ze naar onze kanjer uitte hoe mega trots ze we niet op hem is.
We zijn er nog lang niet, maar hij heeft a zoveel geleerd, en wij als ouders ook.
Hij uit zich nu veel beter en dat is al zo vee gewonnen.
Daardoor weten we meer hoe hij zich voelt, wat er in hem omgaat.
Zo ongelooflijk dankbaar voor de vooruit gang die we kunnen zien. Ondanks dat we weten dat we er nog lang niet zijn.
Het traject gaat door.
Onze volgende halte is de gespecialiseerde ggz. Een nieuwe fase. Met weer onderzoeken, weer praten, weer tips, weer....
Maar we staan er zeer voor open. We willen leren begrijpen, eren ervaren hoe onze kanjer zich voelt, hoe hij de dingen ziet en ervaart.
Weer door leren waar we gebleven zijn, en hopelijk er zo achter komen hoe onze kanjer lekkerder in zijn vel kan komen te zitten.

Trots op waar we nu al zijn gekomen. Trots op hoe onze kanjer alles heeft ondergaan. Trots dat hij wilde leren, wilde groeien, wide begrijpen. Gewoon heel trots op onze kanjer.

Volgende week woensdag is het zover. Dan worden we s'morgens verwacht met z'n drietjes. Onze kanjer, mijn hubbie en ikzelf. Spannend, heel spannend, maar wat kijken we er ook naar uit.

Onze kanjer vertelde hoe het nu op school gaat end at hij nu durft te zeggen als iets niet gaat zoals hij wil of hoopt of had verwacht. Hij krijgt meer les in een klein groepje. De leerkracht maakt nogal eens "grapjes"als dat zijn sommen uit groep 3 weet je die niet? of kan je dat niet lezen, moet je mijn brilletje even lenen?
Opmerkingen die je kunt zien als een grapje. Voor hem is dat een regelrechte ramp. Of het nu tegen hem gericht is of niet hij vind het vreselijk. Propt het op en is thuis mega explosief.
De psychologe zei.
Weet je kanjer, in de Bijbel staat het heel mooi beschreven dat je tong as een tweesnijdend zwaard is.
Je kunt dingen zeggen die voor een ander heel anders over komen.
We zijn blij dat hij nu aangeeft dat het hem pijn doet, ookal denkt de lerares het is een grapje.
Daardoor is hij rustiger...
Zo fijn....

Eke avond leg ik de namen van onze Kinderen in Vaders handen.
Hij gaat mee, ook de nieuwe stap in!

Liefs Zus en Trijntje