Je rug recht

De telefoon gaat.

De interim directeur van de school aan de lijn.
"Goedemiddag, uw zoon is van school weggelopen, we weten niet waar hij is maar hij moet nu naar school terug komen want hij moet praten met de directie"
Sorry????
U verteld mij dat mijn zoon weggelopen is en ik moet hem nu terug brengen naar school? U weet niet waar hij is hoe moet ik dat dan weten. Ik ben niet thuis....
Angst, paniek dat schiet er als eerst door je heen.

Samen met mijn Zus met wie ik weg was rijden we naar huis.
Zijn fiets staat er niet, maar mijn Zus ziet zijn jas in de gang liggen....

Ik loop naar boven naar zijn kamer toe....
Wat ik daar aantref is met geen pen te beschrijven.
in een grote ouderwetse deken ligt onze zoon opgerold te brullen. Vanuit zijn tenen is hij aan het huilen. Ik geef aan dat ik er ben en dankbaar ben dat hij veilig thuis is. Vraag aan hem of ik hem mag vast houden of dat ik hem even alleen moet laten.
Mam ik weet het niet, ik weet het echt niet....
Ik pak hem vast ondanks dat hij in de deken gerold is en houd hem heel dicht tegen me aan.
Al vertellend dat ik mega veel van hem hou, dankbaar ben dat hij naar huis is gegaan huilt hij al schokkend zo intens.....
ik laat hem huilen, praten lukt hem niet en dat is goed.
Ik hoef nog niet te weten wat er is gebeurd.

Na een poosje laat ik hem even. Even uitrusten, op adem komen. Dat is en voeld goed voor beide.

Ondertussen bel ik naar school om te vertellend at hij thuis is.Mooi dat moet hij nu naar school komen om te praten.
Praten?? hij komt helemaal niet naar school. Er is duidelijk iets gebeurd wat hij niet aan kon. Daar wil ik eerst zelf als moeder achter zien te komen. Hij komt helemaal niet naar school en al helemaal niet vandaag....

Mijn zus is bij hem gebleven, beneden, op afstand, maar wel aanwezig.
Zelf ben ik naar school gegaan. Het gesprek aan met de interim. De eerste vraag die ik hem stelde was, weet u wie onze kanjer is, kent u hem, kent u zijn situatie.
Uhhh nee.... Nou daar is het dan mis gegaan....
De manier van benaderen, de  manier van spreken tegen hem had er aan bij gedragen dat hij geen andere uitweg zag dan naar huis, zijn veilige thuis te gaan. Niet goed te praten, maar wel te begrijpen.

Er was niemand achter hem aan gegaan van school. Wat als.... Hij moet een drukke weg oversteken. In zijn blinde paniek had er van alles kunnen gebeuren. Hij was naar huis gerent! en niemand die achter hem aan gaat....
Ouders bellen en dan de verantwoording bij hun neer leggen...

Onder het gesprek belde de Bascule terug. Ik had hun gebeld voor advies.
Ze wilde de volgende dag op school een gesprek.
Pff wil school wel, want moeilijk moeilijk. Interim niet aanwezig dan, bla, bla, bla....

Uiteindelijk heeft de Bascule met de groepsleerkracht en ons als ouders een gesprek gehad.

Wat mij als moeder zoveel pijn deed was dat er door de interim gezegd werd, "ja tegenwoordig zit in elke klas wel een kind met een rugzak"
Ja dus?? daar hebben wij ook niet voor gekozen, kunnen wij ook niets aan doen. Overheidshalve is dat besloten. En doordat school dat maar wat lastig vind zijn onze kids daar de dupe van.

Wij als ouders zijn echt ziek geweest van dit voorval.
Het was helaas niet een laatste incident.

Wat ik wel weet is dat ik geleerd heb om mijn rug recht te houden in dit soort gesprekken.
Thuis mag ik huilen, verdrietig zijn maar tijdens zulke gesprekken moet ik, omwille van onze kanjer, mijn rug recht houden, sterk zijn en geen traan laten.
Opkomen voor je kind....
Opkomen voor jezelf als ouder....
Wat een intens leerproces is dat zeg.
Met vallen en opstaan leren we met elkaar.
De ene keer ben ik sterk, de andere keer mijn hubbie, maar samen zijn we inmiddels een mega sterk team geworden

Hou je hoofd omhoog en je rug recht!
We vechten  door voor het geluk van onze kanjer!!

Liefs Zus en Trijntje

Sprong in het diepe

In ons gezin speelt al geruime tijd van alles....
Afgelopen zomer hebben we de knoop doorgehakt als gezin.
We gaan een nieuw thuis zoeken voor ons gezin.
De aanleiding daarvoor speelt al jaren.
Al jaren zegt mijn hubbie dat hij wel eens iets totaal anders zou willen doen.
Daar hebben we echter nooit concreet iets mee gedaan.
Je hoort een liedje van Mattijn Buwalda waarin hij zing; "Ik heb gebeden om verandering terwijl ik steeds hetzelfde deed"en dan opeens valt t kwartje....

Samen heel veel in de zomervakantie over gesproken.
Wat willen we, wat zou goed zijn voor ons gezin.
Totdat mijn hubbie het hardop zei; ik zou graag een camping beginnen of iets in de recreatie. ik zeg het al jaren en doe er niets mee.
wetend dat het een dure stap kan zijn die ons veel zal kosten hebben we met elkaar afgesproken dat als het echt zo zou moeten zijn dat we met ons gezin zouden moeten verhuizen, hetzij een camping of iets dan zou dat binnen afzienbare tijd op ons pad moeten komen in een straal van een half uur rijden van ons huis nu.
Dit omdat onze ouders er niet jonger op worden. We willen er graag voor hun zijn end at gaat lastiger als je echt verder weg zou wonen.

de volgende dag open ik de pagina van camping te koop en wat staat daar tot onze verbazing: nieuw in de verkoop een camping op 28 minuten rijden vanaf ons huis!
En dan....
Een sprong in het diepe.
Hier moesten we natuurlijk iets mee.
Z'n drie maanden zijn we er intensief mee bezig geweest. Mailen met eigenaren, er heen, het voelen en beleven van de omgeving en de camping. Scholen in de buurt opzoeken en gesprekken met een financieel adviseur. Na heel wat berekenen en de jaarstukken bestuderen zijn we tot de conclusie gekomen dat deze camping niet onze plek kan worden. Mijn hubbie zou dan de camping kunnen runnen maar om financieel het hoofd boven water te houden zou ik dan fulltime moeten gaan werken. Een optie die voor ons gezin niet als goede optie voelt.

we hebben er met de kids heel veel over gesproken en ook zij zijn op de camping geweest, hebben de omgeving bekeken en het voelde goed.
Onze middelste kanjer zat op een vlondertje te staren over het water en zei met een diepe zucht: wat zou ik hier gelukkig worden zeg!

Voor ons reden genoeg om toch de sprong te wagen en niet direct op zoek te gaan naar een camping maar wel naar een ander thuis voor ons gezin. Een thuis waar we ons allemaal goed voelen. Een thuis wat binnen een half uur van hier te rijden is.

Mattijn zingt verder in het lied: het is spannend het is eng, maar sinds wanneer is dat een reden om iets niet te doen!

Dat nummer heeft veel betekenis op dit moment voor ons.

Ons huis zijn we nu verkoopklaar aan het maken.
Er worden spullen uitgezocht, dozen ingepakt en elke dag op funda gekeken.
Het is een spannende tijd.
Maar wel een tijd waarin we met elkaar in gesprek blijven. Waar we willen dat onze neuzen dezelfde kant op blijven staan. Niet alleen voor ons zal het anders worden, maar zeker ook voor onze kinderen. Zij zullen er voor de volle 100% ook voor moeten willen gaan.
Dat is op dit moment zo.
We beleven deze periode echt als samen.

God zal ons ons nieuwe thuis wijzen. Op Zijn tijd zullen we het vinden.
Hij laat elke keer weer zien hoe geweldig groot hij is. Zijn plan met ons als gezin staat vast.
Inmiddels zijn wij zover dat we dingen los durven laten hoe moeilijk dat ook is. Maar met Zijn kracht en nabijheid weten we als gezin zeker dat dat goed komt.

Liefs Zus en Trijntje

Blogstilte...

17 juli voor het laatst geschreven.
De moed om opnieuw in de pen te kruipen was er lange tijd niet.
Wat moest ik schrijven en vooral hoe moest ik schrijven.

Het is misschien het beste om niet alles te gaan benoemen hoe het gegaan is maar verder te gaan waar we nu staan.

Inmiddels bij de Bascule aangekomen.
Onze middelste kanjer heeft weer vee onderzoeken acter de rus maar nu wel een definitieve diagnose.
Na zeven jaar tobben zijn ze er uit.

Onze kanjer heeft pdd-nos en adhd.

Met een dosis aan informatie zijn we nu me

t vallen en opstaan aan het leren.

Om uit te leggen aan andere wat onze kanjer heeft en wat lastig voor hem is hebben we samen met mijn Zus een a4tje gemaakt. Deze hebben we in de familie en onder onze en zijn vrienden uitgedeeld.
Er kwamen heel wat aha en ohhh momenten.

Hieronder zie je het a4tje wat we hebben gemaakt en wat we in veel situaties gebruiken.

Na het maken van het a4tje heeft het zelfs ons al meerdere malen geholpen.
Voor ons het leerproces net zo groot als voor een ander.
Maar wat zijn we trots op onze kanjer zeg.

Hij gat nu wekelijks naar iemand van de Bascule om samen te stoeien over het onderwerp pdd-nos. Voor hem is het ook een leerproces. Hij komt er ook achter dat hij niet raar is of iets maar dat bepaalde dingen gewoon bij zijn pdd-nos horen. Voor hem ook zo een verandering.


Ik hoop dat ik het schrijven weer weet op te pakken.
Dat et mij weet kracht en nieuwe energie geeft.
Het heeft de afgelopen maanden veel energie gekost en het schrijven lukte ook echt niet.

Na lange tijd weer een lieve groet Zus en Trijntje....

Vakantieperiode breekt aan....

De vakantie staat voor de deur....
6 weken niet het heen en weer gerit van en naar school, naar de korfbal , vriendjes of feestjes van school....
Ohh wat hebben we er met elkaar naar uit gekeken zeg en nu is het zover!

Onze oudste kanjer had al een weekje vrij (op 1 dag na om zijn boeken in te leveren)
en is afgelopen zaterdag op kamp gegaan.
Voor een week met 32 jongens tussen de 13 en 16 jaar!
Hij keek er enorm naar uit.

Mijn blog zal de komende weken stil zijn.
We hebben vakantie!!

Ik wens iedereen een prachtige zomerperiode toe.

Graag wil ik nog een nummer meegeven voor de komende periode...

Liefs en tot over 6 weken....
Zus en Trijntje

Een gesprek onder t genot van een kop koffie

Z'n twee weken geleden was ik aan het werk toen ik tijdens de pauze in gesprek raakte met een surinaamse mannelijke collega. Hij voed zijn kinderen (17,20 en 22 jaar) alleenstaand op.

We spraken over de dingen waar je tegen aan kon lopen. Over regels die gesteld worden.
Over of je streng bent tegenover je kinderen wat wel of niet mag.

Onze kids zijn nu 4 jaar, een meisje, 11 en 13 jaar zijn jongens.
Hij vroeg mij toen of er jongens vriendjes over de vloer mogen komen als mijn man en ik niet thuis aanwezig zijn.
Ik antwoorden met een volmondige ja.
De vriendjes van onze kids zijn tenslotte welkom hier in huis.

Uit het niets zegt hij : "Ohh mogen die vriendjes dat? Weet jij wat die piemel van dat vriendje doet? Je dochter is 4! wat als ze 8 is en de vriendjes van je jongens zijn 15 en 17? Wat als jij er niet bent en ze gaan aan jou meisje zitten? Ohhh nee geen vriendjes in huis als jij niet thuis bent hoor! Als je dat nu alvast aanwend zijn jou jongens als ze groter zijn niet anders gewend en is het normaal dat er geen vriendjes binnen komen als jij niet thuis ben!!"

Daar zit je dan met je mond vol tanden en een hoofd dat aan het tollen is.
Whaa hij heeft gelijk of is het te overdreven, ohh wat moet ik hier mee.

Eenmaal thuis er toch met mijn hubbie over gesproken.
Hij was eerst stil, je zag m denken en zei toen: "Hij heeft gewoon gelijk!"

Kijk ik kan er inderdaad van uit gaan dat het altijd goed zal gaan en dat er geen gekke dingen gebeuren. Maar wat als? Stel dat er wel wat gebeurd over een paar jaar met onze kleine diva. Wat dan?

Nadat we er lang over hebben gesproken samen hebben we onze jongens er bij gehaald.
Met hun open en eerlijk gesproken en tot onze verbazing zeiden ze uit zichzelf: Oke duidelijk vanaf nu komen er geen jongens meer binnen als jullie niet thuis zijn.
En eerlijk waar, vanaf dat moment is dat ook niet meer gebeurd. Ze weten het, en doen het gewoon.
Als er een vriendje voor de deur staat zeggen ze dat het niet uitkomt, of ze gaan naar buiten of....
Kijk de jongens zijn nu enkel even voor een boodschap alleen met hun zusje thuis. Maar in de toekomst zal dit zeker meer gebeuren. Nu leren ze het zichzelf alvast aan zodat het straks normaal is als ze ouder zijn.

Ohh wat ben ik, wat zijn mijn hubbie en ik dankbaar dat ik dat gesprek met die collega mocht hebben.
Ik heb het hem ook verteld. en hij was er blij mee. Soms moet je dingen horen van ouders die al verder op hun weg van het ouderschap zijn.

We hebben dit natuurlijk ook besproken met mijn zus. Zij heeft 1 dochter en die speelt geregeld met jongens. Soms ook alleen....

De zin "Weet jij wat de piemel van dat vriendje doet" blijft maar in mijn hoofd tollen.
Dat weet ik inderdaad niet. Ik wil ze wel vertrouwen, maar om mijn meisje te beschermen moet ik ze vooraf niet vertrouwen.....
Het is een soort van bewustwording.
Geen vingertje in de lucht van "Moet je nou eens even goed opletten" maar een handreiking.

Wie weet heb je er wat aan, kun je er wat mee of iemand in je omgeving.

Liefs Zus en Trijntje

Ziekenhuisgangen...

Ziekenhuisgangen....
Wat zijn ze leeg en wat zijn ze vaak stil. 

Mensen lopen wat heen en weer. 

Een vrouw in een lange jas loopt op hoge hakken en komt al klik klakkend aanlopen. 

Als ze vlakbij is begint ze op haar tenen te lopen zodat ze minder geluid maakt.
Daar zit je dan....

Poli dermatologie. Links van ons de wachtgang voor de ctg's rechts de kaakchirurg.
Een meisje zit daar samen met haar moeder. De deur gaat open en een vrouw in een lange witte jas komt haar ophalen. De bangheid is van het gezicht van het meisje af te lezen. Haar moeder wil graag mee maar mag niet. "We leggen haar alles goed uit, t komt echt goed."
Pff wat een rotwoorden. Nu moet ze alleen.....

De deuren zwiepen open en weer dicht...

Ondertussen wordt mijn hubbie naar binnen geroepen. Ook hij moet alleen naar binnen. Ze gaan een moedervlek bij m weghalen die er " onrustig" uit ziet...

Er lopen er artsen en verpleegkundige al pratend en druk lachend voorbij. 

Een kop koffie in hun hand. Ze praten over diensten die over genomen moesten worden. 

Een verpleegkundige praat luid over allemaal patienten die ze had gezien terwijl ze ze niet kende en dat ze zich daar zeer vervelend over voelde. "Waarom wordt ik dan op eens daar zomaar ingedeeld, ik begrijp er niets van"

Info waar ik niets aan heb maar wat ik noodgedwongen allemaal zie gebeuren.

Links van me wordt ondertussen en meneer geroepen.

Ahh u bent meneer..... en komt voor een hartfilmpje.

Zijn vrouw zit tegen over hem en geeft antwoord voor meneer.

Komt u mee meneer het is zo klaar.

Mevrouw staat op om haar man overeind te helpen en zegt vriendelijk tegen de zuster dat ze mee naar binnen gaat.

De zuster lacht het weg en zegt "nou mevrouw er is niet veel aan hoor en het is zo klaar, wacht hier maar even" Waarop de vrouw standvastig blijft en arm in arm gewoon de spreekkamer in loopt. Deur dicht....

Een trollie komt voorbij met allemaal potjes er op. voorzien van stickers.

Nieuwsgierig als ik ben zit ik te prakkiseren wat er in zou zitten.

Vanaf de andere kant komt er een koffiekar aanrijden. De koffiekannen zijn leeg ik ga even nieuwe halen roept de vriendelijke dame die er achter loopt.

Wow wat gebeurd er toch veel. Allemaal prikkels, allemaal dingen die je bewust of onbewust ziet gebeuren. Zo veel, te veel eigenlijk.

Op dat moment zwiept de deur van de behandelkamer open. Mijn hubbie is klaar.

het is allemaal goed gegaan. Op nar huis!

We zijn er maar een ruim half uur geweest en in dat half uur heb ik maar een heel klein stukje van het ziekenhuis gezien. 

Ik ben er achter. Ziekenhuisgangen, ze zijn niets voor mij.

Te druk, te veel te zien, horen ervaren....

Niet om er te wachten op je beurt, maar zeker niet om er te werken....

Soms ontkom je er niet aan en moet je er veel naar toe.

Soms kan je je wellicht afsluiten voor wat er allemaal om je heen gebeurd. 

Soms zal het ook te veel kunnen zijn.

Te veel prikkels, te veel zien, horen, ruiken, voelen en ervaren....

Ziekenhuisgangen.....

Maar wat ben ik toch ook weer blij dat ze er zijn in Nederland, en dat we er altijd heen kunnen, dat het voor iedereen toegankelijk is als dat nodig is....

Ziekenhuisgangen.....

Liefs Zus en Trijntje....

Voorbereidingen 1e rommelmarkt

Eind juli gaan we dan eindelijk samen "ergens staan"
Een wens van ons allebei die al heel lang staat.
kofferbakverkoop apeldoorn!
http://www.meukisleuk.nl/25947/stichting-whoe.html

Al maanden zetten we spullen apart die eigenlijk weg mogen maar te goed zijn om zo weg te doen.

Zoonlief heeft al heel wat jaren spulletjes verzameld van KLM. maar daar zitten inmiddels ook heel wat dubbele items bij.
Die zijn inmiddels verzamelt en zijn zorgvuldig in dozen gestopt en staan klaar voor vertrek. Op zoek naar een nieuwe eigenaar.
Ook kledingkasten worden uitgezocht en zelfs manlief komt met dingen aansjouwen of het misschien iets is voor de rommelmarkt.

Vandaag met onze middelste kanjer het plan van aanpak besproken.
Wat moeten we doen, hoe willen we het doen en wat moet daarvoor gebeuren.


1) We willen opvallen tussen alle kraampjes
Dus: We nemen de partytent mee en een stel slingers om de boel te versieren.
We maken borden met daarop groot prijzen van alles in deze doos 1 euro p.s. enz.
2) We willen zo min mogelijk mee naar huis terug moeten nemen
Dus we gaan voor kleine maar wel rieele prijsjes. Zorgen voor blikvangers om zo mensen te trekken.
3) We hebben 1 auto te vullen, maar die zit zo vol
Dus: we zorgen dat we een dakkoffer mee kunnen nemen en kunnen zo nog meer spullen meenemen.
4) We willen zelf ook een gezellige dag hebben
Dus: nemen veel lekkers, stoelen om op te zitten mee en.... nodige opa en oma uit om naast ons met een kraam te komen staan. (Inmiddels is dat gedaan en zijn ook zij druk bezig met de voorbereidingen)
5) We willen een breed publiek trekken
Dus zorgen we er voor dat er voor veel wat wils is. Van kleding tot speelgoed, van boeken tot klm spullen, van pastel petrus regout tot huis tuin en keuken spulletjes, enz.
6) we willen overzicht
Dus we zoeken van te voren alles goed uit. Stukke spullen gaan niet mee, boeken bij boeken, speelgoed bij speelgoed en kleding zoveel mogelijk op maat.
7) we willen hoogte in ons stalletje
Dus we hopen dat er een tafel (camping) of iets mee kan om daar belangrijke mooie spullen op te kunnen etaleren.
8) we willen plezier
Dus beginnen we op tijd!

We hebben er zin in en kijken er naar uit.
Wij gaan met 1 auto met dakkoffer,
Mijn ouders met een auto met aanhangwagen.
We kijken er echt enorm naar uit en willen goed voorbereid op pad gaan. Vandaar dat we nu al beginnen en niet pas een paar dagen van te voren.
Nee dan moet alles klaar staan en alleen maar in de auto geladen hoeven worden....
Ohh wat zal het een feest zijn.
Of we nou veel of weinig verkopen, wij gaan een geweldige dag hebben met elkaar.

Nu snel weer verder met uitzoeken!!

Liefs Zus en Trijntje