Tranen met tuiten

En dan kom je op een punt dat je alleen nog maar kan huilen om de hele situatie.
Het gaat niet goed met onze middelste kanjer op dit moment.
Tijden ging het wel goed, thuis liep het prima! heel prima zelfs.
op school ging het redelijk goed, maar doordat het thuis prima ging was dat goed te handelen.
er waren regelmatig gesprekken op school en het was echt goed.
tot z'n 8 weken geleden.
3 maart schreef ik al dat we een stapje terug moesten doen.
De situatie eens bekijken van een afstandje.
Dat hebben we gedaan...

Onze kanjer moest keuzes maken voor het voortgezet onderwijs.
Vele gesprekken zijn er gevoerd met school, met de Bascule, met mensen van het samenwerkingsverband, de ib-er van school en zelfs directie.

regulier vo zou het worden volgens de basisschool.
Bij ons in het dorp zit een wellant college, niet groot, overzichtelijk dus dat was de keuze.
Toch hadden wij als ouders onze vraagtekens. Moeten we niet verder kijken. alle opties open houden.
Niet nodig volgens de basisschool.

Om een heel lang verhaal kort te houden, dan valt de brief op de mat.
Onze kanjer wordt niet aangenomen op deze school.
Wat er dan met je kind gebeurd aan teleurstelling woede, onbegrip en mega veel verdriet dat snijdt door je zie.
als ouders ook pure wanhoop wat nu.
We hadden inmiddels al vele andere opties besproken en gesproken. Scholen bezocht, gebeld aangeschreven. alles zonder passend resultaat. Of het niveau slot niet voldoende aan, of de populatiekinderen past niet bij onze kanjer enzenz.

9 scholen zijn we nu verder en nog hebben we geen school voor onze kanjer.
We zijn gesloopt. Op. allemaal!

Daarnaast is de juf van onze kanjer per 1 mei gestopt en hebben ze nu elke dag een andere invaller voor de klas staan.
Zo intens veel spanningen en stress brengt dat met zich mee.
Hij is weer brutaal, luisterd slecht is heel veel boos en opstandig. Zijn hoofd zit gewoonweg te vol.

We hebben 2 weken geleden een weekje schoolvrij gehad. Dat was te kort om bij te tanken.
Nu zijn we 1 week en 1 dag verder en we zijn alweer 3x op gesprek geweest op school en vele mails verder.
We begrijpen echt dat dit een situatie is voor school die ook mega lastig is, maar als je dan een invaller hebt die aan je zoon vraagt, "Wat mankeer jij, heb jij soms thuis ook woedeaanvallen? volgende week donderdag ben ik er weer dan hebben we het er weer over" Dan gaat er echt iets mis. Onze kanjer kan niet meer.
Huilt weer veel, en die boze opstandige buien....
Pfff we waren zo dankbaar dat die weg waren. Dat het goed ging in ons gezin, natuurlijk met z'n ups en down's. Maar nu....
Terug bij af wil ik het niet noemen, maar ons energie level als ouders is wel tot een zeer diep diepte punt gekomen.

Op zijn....
en niets zeker weten, hem niet gerust kunnen stellen met jo het komt goed met een nieuwe school, er is bijna een nieuwe vaste leerkracht voor nu....

Op dit moment liggen alle papieren bij de Leo Kannerschool in Oestgeest. Een dik uur met het openbaar vervoer en 30 min met de auto bij ons huis vandaan.
Ik, we bidden de schijven uit onze knieën dat dit dan toch de plek voor onze kanjer mag zijn waar hij volgend schooljaar naar toe mag gaan.

Een gezellige blog is het niet geworden, maar het geeft wel weer hoe we er voor staan op dit moment.

Vanmorgen heerlijk met onze hond en haar zusje en baasje een ruim uur gewandeld door de weilanden heen... Heerlijk! even die frisse wind voelen, even niets... gewoon over koetjes en kalfjes kletsen omdat zij van niets weet. Heerlijk!
Nu omkleden en klaar maken om avonddienst te draaien in het verpleeghuis in ons dorp.
Ook wel even weer heerlijk.

Fijne dag iedereen verder....
De zon schijnt! wat een feest!

Liefs Zus en Trijntje

quallitytime

Langs elkaar heen leven.
Iets wat soms zonder dat je er erg in hebt zomaar vanzelf gebeurd.
Je woont in het zelfde huis, eet met elkaar slaapt met elkaar en toch, toch kan het zomaar gebeuren dat je elkaar toch even zoek bent.

Werk in uitvoering.
Een huwelijk is hard werken, dat ben ik mij zeker bewust.
Laatst kregen we de vraag bij de ouder gesprekken bij de Bascule, zo en wanneer zijn jullie voor het laatst samen weg geweest.
Toen was het lang stil. Te lang....

Dat gebeurd gewoon zelden. Oppas regelen doen we praktische niet. Als we een verjaardag hebben splitsen we elkaar op. of de een gaat of de ander of we wisselen elkaar af.

de opdracht die we mee kregen was eenvoudig om aan te horen, maar ik zag direct al beren op de weg.
 Een avondje samen weg....

Oke boeken voor de theatertour van Matthijn Buwalda was nog het meest simpele van alles maar ja... In Gouda dus uurtje rijden vanaf ons huis. Op een donderdagavond.

Plan van aanpak. Onze jongste diva van 5 mocht slapen bij een vriendin van ons. Ik kon haar om 4 uur brengen en smorgens zou zij haar naar school brengen en dan haalde wij haar om 12 uur weer op.
Dat was 1... check.
Onze oudste kanjer had stageweek dan maar konn daar ook vanuit een dorp verder prima heen fietsen. Hij mocht naar mn schoonzus en zwager. was daar vanaf 6 uur welkom dus hij zou daar zelfstandig heen gaan. Check 2.
Onze middelste kanjer mocht naar mijn ouders. Uit school zou hij daarheen fietsen en smorges zelfstandig weer naar school toe gaan. Check 3.

Wat ik niet voor mogelijk had gehouden was binnen 20 minuten geregeld!
Dat had ik werkelijk waar nooit bedacht.

We zouden dus vanaf kwart over 4 weg kunnen.
Heerlijk naar Gouda, koffie drinken in een koffiewinkel. Struinen en dwalen door de straatjes, echt quallitytime samen..... De voorstelling begon om half negen en was geweldig. Ook mijn hubbie vond het geweldig ondanks dat hij nog nooit naar een theater voorstelling van Matthijn was geweest.
Een top avond! eenmaal thuis was het heerlijk dat de oudste twee niet op waren, je die niet naar bed hoefde te brengen maar vanaf binnen stappen samen was.

de volgende ochtend hadden we redelijk vroeg (half 11) een afspraak bij de Bascule staan. Evluatiegesprek. Dat was goed. Ons hoofd was leeg maar gevuld met ons. Een heerlijk gesprek gehad.

Om 12 uur onze jongste diva uit school gehaald. Ook weer heerlijk.
Wat ik heb geleerd van deze nog geen 24 uur?

Dat tijd samen echt mega nodig is.
Dat het nodig is om elkaar te blijven vinden. Te weten wat er bij de ander speelt.
Te genieten van elkaars onvoorwaardelijke aandacht en tijd.

Je rug recht

De telefoon gaat.

De interim directeur van de school aan de lijn.
"Goedemiddag, uw zoon is van school weggelopen, we weten niet waar hij is maar hij moet nu naar school terug komen want hij moet praten met de directie"
Sorry????
U verteld mij dat mijn zoon weggelopen is en ik moet hem nu terug brengen naar school? U weet niet waar hij is hoe moet ik dat dan weten. Ik ben niet thuis....
Angst, paniek dat schiet er als eerst door je heen.

Samen met mijn Zus met wie ik weg was rijden we naar huis.
Zijn fiets staat er niet, maar mijn Zus ziet zijn jas in de gang liggen....

Ik loop naar boven naar zijn kamer toe....
Wat ik daar aantref is met geen pen te beschrijven.
in een grote ouderwetse deken ligt onze zoon opgerold te brullen. Vanuit zijn tenen is hij aan het huilen. Ik geef aan dat ik er ben en dankbaar ben dat hij veilig thuis is. Vraag aan hem of ik hem mag vast houden of dat ik hem even alleen moet laten.
Mam ik weet het niet, ik weet het echt niet....
Ik pak hem vast ondanks dat hij in de deken gerold is en houd hem heel dicht tegen me aan.
Al vertellend dat ik mega veel van hem hou, dankbaar ben dat hij naar huis is gegaan huilt hij al schokkend zo intens.....
ik laat hem huilen, praten lukt hem niet en dat is goed.
Ik hoef nog niet te weten wat er is gebeurd.

Na een poosje laat ik hem even. Even uitrusten, op adem komen. Dat is en voeld goed voor beide.

Ondertussen bel ik naar school om te vertellend at hij thuis is.Mooi dat moet hij nu naar school komen om te praten.
Praten?? hij komt helemaal niet naar school. Er is duidelijk iets gebeurd wat hij niet aan kon. Daar wil ik eerst zelf als moeder achter zien te komen. Hij komt helemaal niet naar school en al helemaal niet vandaag....

Mijn zus is bij hem gebleven, beneden, op afstand, maar wel aanwezig.
Zelf ben ik naar school gegaan. Het gesprek aan met de interim. De eerste vraag die ik hem stelde was, weet u wie onze kanjer is, kent u hem, kent u zijn situatie.
Uhhh nee.... Nou daar is het dan mis gegaan....
De manier van benaderen, de  manier van spreken tegen hem had er aan bij gedragen dat hij geen andere uitweg zag dan naar huis, zijn veilige thuis te gaan. Niet goed te praten, maar wel te begrijpen.

Er was niemand achter hem aan gegaan van school. Wat als.... Hij moet een drukke weg oversteken. In zijn blinde paniek had er van alles kunnen gebeuren. Hij was naar huis gerent! en niemand die achter hem aan gaat....
Ouders bellen en dan de verantwoording bij hun neer leggen...

Onder het gesprek belde de Bascule terug. Ik had hun gebeld voor advies.
Ze wilde de volgende dag op school een gesprek.
Pff wil school wel, want moeilijk moeilijk. Interim niet aanwezig dan, bla, bla, bla....

Uiteindelijk heeft de Bascule met de groepsleerkracht en ons als ouders een gesprek gehad.

Wat mij als moeder zoveel pijn deed was dat er door de interim gezegd werd, "ja tegenwoordig zit in elke klas wel een kind met een rugzak"
Ja dus?? daar hebben wij ook niet voor gekozen, kunnen wij ook niets aan doen. Overheidshalve is dat besloten. En doordat school dat maar wat lastig vind zijn onze kids daar de dupe van.

Wij als ouders zijn echt ziek geweest van dit voorval.
Het was helaas niet een laatste incident.

Wat ik wel weet is dat ik geleerd heb om mijn rug recht te houden in dit soort gesprekken.
Thuis mag ik huilen, verdrietig zijn maar tijdens zulke gesprekken moet ik, omwille van onze kanjer, mijn rug recht houden, sterk zijn en geen traan laten.
Opkomen voor je kind....
Opkomen voor jezelf als ouder....
Wat een intens leerproces is dat zeg.
Met vallen en opstaan leren we met elkaar.
De ene keer ben ik sterk, de andere keer mijn hubbie, maar samen zijn we inmiddels een mega sterk team geworden

Hou je hoofd omhoog en je rug recht!
We vechten  door voor het geluk van onze kanjer!!

Liefs Zus en Trijntje