Aan het werk

De kogel is door de kerk!
Na een aantal weken solliciteren ben in z'n 8 week geleden via Zorgwerk aan de slag gegaan als helpende.
Officieel ben ik verzorgende, maar doordat ik acht jaar bewust thuis bij ons gezin ben geweest heb ik besloten om in te stappen als helpende.
En dat werkte. Na een mail met een daarop volgend telefoon gesprek van z'n drie kwartier was het rond.
Wachten op de VOG verklaring en nog een kort gesprek plus tekeken op kantoor en ik kon aan de slag.
Wouw wat ben ik dankbaar dat dat zo gegaan is zeg.
Super spannend en eigenlijk vond ik het reuze spannend, maar eenmaal de app geïnstalleerd te hebben kon ik diensten gaan invullen.
In ons dorp zit een verpleeghuis en een kleinschalig wonen voor ouderen waar zorgwerk mee samen werkt. Het kleinschalig wonen is echt 200 meter van ons huis vandaan. Een begin....
Daar mijn eerste dienst gedraaid en wat heb ik van elke minuut genoten.

Ik heb intens genoten van de acht jaar dat ik bewust thuis ben gebleven bij de kids.
Nu dat de jongste naar school ging had ik overdag echt mijn handen vrijer.

In mijn blog van juni dit jaar schreef ik al over het eerste solliciteer verhaal.   http://www.zusentrijntje.blogspot.nl/2015/06/solliciteren-is-een-feit.html
Daar is het uiteindelijk dus niet geworden en dat is prima zo.
Na die brief zijn er nog een aantal brieven de deur uit gegaan zonder gewenst resultaat tot nu dus.

Mijn eerste werkdag (4 uurtjes in de ochtend) vond ik ongelooflijk spannend.
De hele nacht slecht tot niet geslapen stapte ik er om kwart over 6 uit.
Om half acht moest ik beginnen, maar ik vind dat je er ruim op tijd moet zijn.
Om 10 over 7 belde ik, enig sinds met knikkende knieen aan.
De nachtdienst deed vrolijk open en vertelde me waar ik heen kon. En wat viel er al snel een last van mijn schouders af zeg.... Leuke mensen om mee te werken. Ze stelde me erg op mijn gemak en al snel dacht ik; Ja dit is wat ik leuk vind en waar ik goed in ben!

Inmiddels zn 8 weken verder en ij moet zeggen dat ik van die uurtjes buitenshuis werken geniet. Energie op doe.
Ik werk uitsluitend onder schooltijd. De kids merken er dus niets van. Dat vind ik fijn.
Helemaal nu dat het met onze middelste kanjer moeizamer gaat merk ik dat ik door de uurtjes werken het wel beter aankan. Ik zit er niet 24 uur middenin. Ik haal adem, zorg voor een ander.
Die voldoening die ik daaruit haal vind ik heerlijk.
En ja ik ben nog aan het zoeken  hoevaak ik wil werken. T moet goed voelen voor mezelf maar zeker ook voor ons gezin.

Mn hubbie wil graag tzt ouderschapsverlof opnemen voor 1 dag per week zodat ik die dag kan werken. Maar dat komt wel. Eerst maar wennen...

Wat is de zorg toch een heerlijk werkgebied, ik hou er van....

Liefs Zus en Trijntje

Geduld

Het geduld is op....
We zijn moe, op aan het raken.

Even terug in de tijd....
Na de zomervakantie ging het prima met onze middelste kanjer.
Naarmate de tijd verstreek ging het weer bergafwaarts.
We hebben wel goede weken er tussen zitten en dan gaat het echt heel erg goed.
Maar over het algemeen ging het wel weer achteruit met hem.
Niet alleen wij raken op maar vooral onze kanjer is echt op.
Kan niet meer. Zijn hoofd zit zo vol hij weet het zelf ook niet meer.

Elke keer weer de gesprekken bij het Riagg leverde totaal niet op wat we wilde, wat we hoopte, droomde....
Elke keer weer nog een maand aankijken, kijken of er op school, thuis, of... nog iets te halen viel.
Alles wat we kunnen doen we al, doet school al, t is klaar!

Z'n anderhalve week geleden hadden we weer een gesprek. Mijn hubbie en ik samen.
Toen ze zei dat ze contact wilde opnemen met school om te kijken wat daar eventueel nog te halen viel brak ik.
Ik begon enorm te huilen. Intens verdrietig, moe gestreden....
Het gaat niet meer. We willen niet nog meer "kijken of er nog wat te halen valt"
Na 6,5 jaar ploeteren is het genoeg geweest.

We hebben de knoop door moeten hakken.
Niet alleen voor onszelf maar zeker ook voor onze kanjer.
Als hij zegt dat hij na z'n enorme woedeaanval alleen maar denkt was ik er maar niet geweest, was ik maar dood, dan is dat signaal genoeg voor ons, er moet iets gebeuren.

We gaan dus starten met medicijnen.
Vreselijk spannend vinden we dat.
Afgelopen dinsdagmiddag moesten we met z'n drieen terug komen om te bespreken welke medicijnen het gaan worden en hoe we gaan opbouwen.
Met een knoop in onze maag zijn we heen gegaan.
Een erg vriendelijke, wat oudere, psychiater zat er tegenover ons. Ze stelde onze kanjer enorm veel vragen, woog hem en nam zijn lengte op en bloeddruk.
Een gezonde jongenman ben je kerel!

Uiteindelijk is er gekozen voor Medikinet met als aanvulling van Methylfenidaat.
We starten met 10 mg en hogen per week met 10 mg op.
Ohh wat zijn we zenuwachtig.
Zolang proberen tegen te houden, andere dingen proberen, maar we verlangen er zo intens naar dat onze kanjer rust krijgt in zijn hoofd en in zijn zijn....
Hij s moe, op... Wij zijn moe en op....
We tellen af naar het moment dat hij met een lag opstaat en met een lach naar bed gaat....
Ohh we hopen en bidden dat dit middel mag aanslaan, dat hij geen last zal hebben van bijwerkingen. Dat hij er goed op mag reageren.
We verlangen er naar.

Zaterdag gaan we starten....
Wordt vervolgd....

Liefs Zus en Trijntje

Surprise party voor mijn hubbie

Eindelijk kan ik er over schrijven.
Wat was dat moeilijk zeg!
Het begon allemaal een half jaar geleden met een idee.
Mijn hubbie is halverwege oktober jarig en hoopte dan 40 jaar te worden.
Omdat we met ons gezin in de afgelopen jaren best wat hobbels hebben moeten nemen had ik het idee opgevat om hem eens een keer echt in het zonnetje te zetten. Ik vond dat hij dat verdiende.
Een half jaar geleden onze middelste kanjer gevraagd hoe hij het zou vinden om een surprise party te organiseren voor papa. Hij vond dat een meer dan goed plan.
Met voorbedachte rade hem er vanaf dag 1 bij betrokken omdat ik wilde dat hij op de dag zelf er van zou genieten i.p.v in de stressmodus te schieten.
En dan ga je eens googelen.
Pff wat komt daar veel bij kijken zeg!
Oke ik moest eest bedenken wat mijn budget zou worden voor deze dag/avond.
Omdat ik het absoluut niet thuis wilde vieren had ik mijn budget vastgesteld op €500,00 euro.
Een heel bedrag, maar uitgaande van een locatie, 40 man die ook allemaal meeaten was het een mooi bedrag dacht ik.

Maar ja die €500,00 euro van mijn rekening halen was geen optie, dat zou hij direct doorhebben en er zeker vragen over gaan stellen.
Vorig jaar had ik tussen neus en lippen al eens gevraagd of ik 500 euro mocht gebruiken in vertrouwen. Hij snapte weinig van het hoe en waarom, maar gaf groen licht zonder verdere vragen te stellen. Ik wist dus dat ik het geld kon gebruiken, maar ja hoe? Uiteindelijk het geld van mijn ouders geleend zodat hij niet wist van het geld en kon het voorbereiden beginnen.

Toen op locatie jacht. Een geweldig theehuis gevonden bij ons in het dorp. Contacten gelegd, samen met mijn zus wezen kijken en besloten dat dit de plek moest worden voor het feest.
€175,00 voor de locatiehuur en €40,00 voor de parkeergelegenheid gingen dus van het budget af.
€285,00 had ik dus over voor de rest.
Dat werd folders uitpluizen en aanbiedingen in de gaten houden.
Mijn zus is mega creatief en ontwierp de uitnodigingen. Die lieten we drukken en verstuurde we naar 40 genodigden. Familie, vrienden en mensen die iets voor hem hebben betekend in de afgelopen moeilijke tijd.

Stiekem inkopen doen, boodschappen opslaan in de schuur bij mijn ouders met grote kleden er overheen want stel je voor dat hij de schuur binnen loopt en alles ziet staan.
Maar ook zoveel pret vooraf.
Mijn zwager zat in het complot om het op de dag zelf onder zijn hoede te nemen. Ze zouden met de jongens een dag op stap gaan. Naar het Louman museum, naar Scheveningen, naar.... Hun dag.
Mijn zwager heeft tevens de muziek verzorgd, echt super lief. Muziek van vroeger tot nu, echt leuk!


De dag kwam steeds dichterbij en mijn budget ging ook snel achteruit.
Recepten gevraagd aan een vriendin van mijn moeder. Eens anders dan anders recepten.
Dagen in de keuken doorgebracht zonder dat mijn hubbie ook maar iets merkte.
4 kilo gehakt balletjes draaien en dan savonds ook maar gehakt ballen eten zodat hij niet zou denken, t ruikt naar gehakt maar we eten....
overal over nadenken. Wat kost dat veel energie zeg.
100 x je tong afbijten om je niet te verspreken en dan de grote dag!

Hij dacht dat ik mijn mijn zus, onze dochter en nichtje ook een leuke dag zouden hebben.
Een meiden dag. Hij had met m'n zwager om 10 uur afgesproken om weg te gaan. Toen hun eenmaal weg waren hadden wij de vrije hand en konden we de laatste puntjes op de i zetten.
Alles moest naar de feestlocatie.
40 fotolijstjes met "zijn leven" moesten her en der neer gezet worden.
De locatie is al super sfeervol aangekleed dus daar hoefde we ons niet mee bezig te houden.
Haardkachel aan, gezellig dat knetterende vuur.
Laatste eten voorbereiden, helium ballonnen met 40 bij de deur plaatsen, speelgoed voor onze kids klaarzetten, wc aankleden met deo, kaarsjes, handcreme enz. Ik wilde zo graag dat alles klopte. Dat men bij binnenkomst dacht, ja dit is echt leuk!

Mijn moeder, vader en zus hebben volop geholpen en daar ben ik ze mega dankbaar voor. Zonder hun en zonder mn zwager was het niet gelukt.
Mijn hubbie wist niets! zelfs niet toen onze zoon hem eenmaal rijdend op de weg van het feest een kadotje gaf.
"hier pap voor je verjaardag" Hij pakte het uit en zijn reactie was hilarisch: "mijn dag? niks mijn dag het was vandaag onze dag" en hij legt t weg als zijnde niet gekregen....

Mijn zus stond verdekt opgesteld om fotos van aankomst te maken.
Hij dacht dat mijn zwager iets moest ophalen bij iemand en had echt zelfs op het pad niets door.
Vol verbazing zag hij mij staan, snapte er niets van zelfs niet toen hij naar de locatie liep. De ballonnen zetten hem wel aan het denken en eenmaal binnen begon iedereen "er is er een jarig hoerahoera" te zingen.
Hij glom van oor tot oor, kon het moeilijk bevatten en het moest echt even landen. We hadden kleding meegenomen dus hij kon zich even terug trekken om zich om te kleden en even aan het idee te wennen, maar wat heeft hij genoten van de dag zeg!

Het feest duurde van 16.00 tot 22.30 uur.
Het was gezellig, iedereen had het naar zijn zin, er was meer dan genoeg eten en drinken voor iedereen, de muziek was gezellig het was een feest.

Om even na 22.00 uur zetten mijn zwager het laatste nummer in. Mijn hubbie was vroeger nogal fan van Andre Hazes en daarom zette hij het nummer "de hoogste tijd in"
Alles klopte op de een of andere manier op deze dag en avond.
Iedereen heeft intens genoten en vooral mijn hubbie is nog steeds aan het nagenieten.

Vooral de woorden "Is dit allemaal voor mij gedaan? dat vind ik zo bijzonder" staan daarin centraal. De week er op kwam hij met een grote bos bloemen thuis om me te bedanken.
Hij had zich nog nooit zo jarig gevoeld!

En ja ik ben uitgekomen met het budget. Zelfs nog iets over!
Mijn paps heeft inmiddels het geleende geld weer terug gekregen want nu dorst ik zonder moeite zomaar €500,00 euro te pinnen ;)
Het was al die stiekeme dagen meer dan waard.
Maar wat was ik blij dat ik nu alles met hem kon bespreken, al die dingetjes die gebeurd waren, eindelijk kon ik hem er in betrekken....
Wat was dat heerlijk zeg! Volgend jaar weer een gewone verjaardag thuis op de bank heb ik hem al verzekerd, maar wat had hij dit verdient zeg!!
Een prachtige dag om op terug te kijken....

Ik ben mega trots en dankbaar dat God mijn hubbie voor mij op het oog had!


Liefs Zus en Trijntje


Hieronder een foto impressie van de locatie, ik wil geen fotos plaatsen van mensen zichtbaar dus zijn de lege foto's......

eten in overvloed... warm en koud voor elk wat wils....

40 fotos verspreid over de locatie

God had mijn hubbie voor mij op het oog

Wat is het huwelijk toch iets unieks eigenlijk.
M'n hubbie en ik zijn inmiddels ruim 16 jaar getrouwd.
In die 16 jaar zijn er heel wat hobbels geweest die we samen hebben moeten nemen.
Hobbels die ons overkwamen, waar we doorheen moesten gaan, maar die ons ook gevormd hebben als echtpaar.


De eerste hobbel die wij samen moesten nemen was het feit dat mijn schoonvader kwam te overlijden twee weken voor ons huwelijk.
Ons huwelijk hebben we toen een paar weken uitgesteld, maar 6 weken na zijn overleden traden wij in het huwelijksbootje.
Een valse start? Een dag met veel schaduw? Een dag met verdriet? Maar wel onze dag! De dag dat we ja tegen elkaar zeiden. Niet voor even maar voor de rest van ons leven.

Die start heeft er wel voor gezorgd dat we, ook al waren we nog jong (21 en 24) wel al direct met elkaars verdriet te maken kregen. Dat heeft ons veel opgeleverd.
Door die gebeurtenis konden we altijd bij elkaar terecht met ons verdriet.
Dat was niet gek of vreemd.

Het huwelijk is z'n bijzondere verbintenis.
Elke hobbel hebben we samen, met elkaar en met God kunnen nemen in ons huwelijk. We zijn daardoor zo veel dichter naar elkaar toe gegroeid. En dat terwijl ik me wel degelijk bewust ben van het feit dat dat lang niet voor iedereen vanzelfsprekend is.
Groeien naar elkaar, verbonden zijn met de ander. Heel dichtbij zijn.

En natuurlijk weet ik ook dat er dagen tussen zitten dat t even anders gaat en dat we niet zo heel dicht naast elkaar staan, maar als ik terug kijk op de afgelopen 16 jaar dan zie ik zulke stappen voorwaarts. Niet bij elkaar vandaan maar juist elke keer dichter naar elkaar toe.

Maar wat ik ook op de dag van vandaag weet is dat God mijn hubbie op het oog had voor mij.
God heeft Hem aan mij gegeven en andersom.
Zijn plan stond allang vast. Hoe bijzonder om door die ogen naar je hubbie te mogen kijken.
Wetend dat God hem speciaal voor mij heeft uitgekozen. Om te koesteren, van te houden, er voor hem te zijn en lief te hebben.

En dan het praktische handen en voeten geven. Daar zijn we niet altijd even goed in om elkaar genoeg aandacht en tijd te geven. Echte tijd samen door te brengen. Daar zijn we al 16 jaar mee bezig om dat te leren.
En ach het hoeft vaak niet veel geld te kosten of uren de tijd in beslag te nemen. Savonds een rondje lopen samen als de jongste ligt en de oudste nog even op de bank hangt, samen smorgens voordat de rest wakker wordt een kop koffie drinken...
maar niet alleen samen dingen doen is belangrijk.

Een poosje heb ik de gebedskaartjes van de site http://timewarpwife.com/ gebruikt om elke avond voor mijn hubbie te bidden.
Elke dag aandacht voor een ander specifiek onderwerp.
Ik vond het soms lastig om precies te ontdekken wat er staat op deze kaartjes omdat mijn engels niet altijd even goed is.
Tot mijn grootte verrassing kwam ik laatst op de site van Mirjam de kaartjes vertaald tegen. Geweldig!!
http://geloof-huwelijk-gezin.blogspot.nl/2013/01/31-gebeden-voor-mijn-echtgenoot.html
Ik vind dit echt een aanrader voor elke vrouw.
Bidden voor je kinderen is belangrijk maar bidden voor je man is net zo belangrijk.

Deze kaartjes zijn inmiddels uitgeprint en liggen naast mijn bed.
Ik heb besloten het weer op te pakken, doen jullie mee??

Daarnaast hebben we besloten om de marriage couse te gaan volgen.
Een A.P.K voor je huwelijk.
Hier de promo er van....



Wanneer we zijn geweest zal ik er vast eens op terug komen.
We gaan niet naar de mariagge course  omdat het niet goed zou gaan tussen ons, maar juist omdat we denken dat het altijd nog beter kan.

Liefs Zus en Trijntje

Opkomen voor je kind

Hoe intens verdrietig en onzeker kan iemand zijn...
Onze middelste kanjer volgt een 5 daagse zeilcursus.
Samen met een instructeur en 4 andere kids gaan ze een hele dag van 10 tot 17.00 uur de plas op om te leren zeilen. Omdat er niet genoeg kids zich hadden aangemeld voor een bepaald soort boot waar je met z'n 4-ren in kan zou onze kanjer met een groepje op pad gaan in een rs tera zeilboot. Een open boot. groter dan een optimist. Waar je eigenlijk wel wat zeilervaring voor nodig hebt.
Dat heeft onze kanjer dus niet.
De rest van het groetje bestond uit kids die al een zeildiploma (of zelfs meerdere) op zak hadden en onze kanjer.

Na de eerste lesdag kwam hij werkelijk kapot thuis. Vreselijk moe van de inspannende dag.
De week er op het zelfde verhaal alleen nu in mijn ogen nog moeier.
Het had hem een soort van gesloopt. Hij had het hele weekend verder nodig om bij te trekken. Vorig weekend de 3e keer.... Ik bracht m, maar wat zag hij wit. Huilend kwam hij uit de kleedkamers. "ik ben zo misselijk is voel me niet lekker ik wil naar huis" Eenmaal thuis een tuttel-dagje maar echt fit was hij niet. Ook echt een paar dagen afgelopen week ziek geweest met koorts en alles wat bij griep hoort. En dan kwam weer die zaterdag in zicht.

Vrijdagavond huilen, niet lekker, misselijk.
Het moest iets zijn  maar ik wist even niet wat en zeggen dat deed hij al lang niet....
Na veel tranen uiteindelijk toch in slaap gevallen...
S'morgens huilend wakker en toen wist ik het: het was het zeilen. Het hoge woord was er uit.
Snikkend vertelde hij hoe hij zich voelde, dat de rest alles al snapte en hij niet. Dat hij zich heel alleen op het water voelde omdat de rest pressies wist wat er van ze verwacht werd en hij niet.
Onze kanjer wilde niet meer naar zeilen.

 Na praten, praten en nog eens praten besloten de zeilschool te bellen.
M'n hubbie zorgde voor onze kanjer en ik ging bellen. Na lange stiltes, denken, heen en weer praten en vragen besloten om aan hem voor te leggen om in een optimist te gaan zeilen met een eigen instructeur. Dus echt 1 op 1 leren zeilen en het vertrouwen in zichzelf terug zien te krijgen.
Uiteindelijk vond onze kanjer dat ook de beste optie en zijn we in e auto gestapt.

Enigszins met een wit smoeltje aangekomen en nadat er eerst een instructeur zou zijn voor de ochtend en een voor de middag toch besloten dat dat niet een heel handige optie is voor hem.
Daarna een leuke meid die de hele dag met hem alleen het water op ging. Hij is een kleine optimit en zij in een motorbootje er naast. De hele dag samen zonder andere kids. Even het vertrouwen terug zien te winnen....

uiteindelijk heeft hij een goede dag gehad, maar is heel blij dat volgende week de laatste keer is.
Hopelijk lukt het hem echt om de zin te vinden voor de laatste keer. Daarna afsluiting met een gezamenlijke bbq en vorderingsuitreiking....

En dan gister, gesprek met de leraar van onze middelste kanjer.
Pff heftig, maar of hij werkelijk begrijpt waar de zere plek op dit moment ligt en hoezeer school hier een rol in speelt, geen idee.
Vanmiddag gesprek met de gedragscoach van school en intern begeleider. Hopelijk loopt dat gesprek soepeler en kan ik zeggen na het gesprek; ja ik ben op gekomen voor onze kanjer en het is gelukt!

Wordt vervolgt dus....

Liefs Zus en Trijntje

Van tafel tot verbouwing

Wat begon met een tafeltje....
Samen met mn Zus was ik gister even langs de kringloop een 20 minuutjes rijden vanaf ons huis.
Ik hou er gewoon van.... Lekker struinen.
De een zal zeggen, ach daas allemaal rommel, maar ik geniet er van.
Elke keer als je een kringloopwinkel binnen stapt is het anders.

Dit keer dus samen met m'n Zus aan de struin.
Ze vond een skibroek voor dr dochtertje. Helemaal mooi en voor 4,50.
Top. Straks als het koud is en je moet naar de winkel dan betaal je de hoofdprijs.
Daar stond ook een super leuk bijzettafeltje.
€9,95.... toch nog een rondje lopen, maar ook na dat rondje was het tafeltje nog even leuk.
Toch maar mee genomen.
Eenmaal thuis schoongemaakt en neer zetten maar...
uhhh waar?? Dan maar even alles op zn kop en een plekje creëren voor het tafeltje.
(Tafeltje naast de witte stoel is het.)

   

Heerlijk aan de rommel geweest dus gister middag in huis.
Was toch geen weer om er op uit te gaan.
lampjes ergens anders, bank en stoelen anders gezet. Heerlijk...
De fotos heb ik bewerkt dus het lijkt soms op wat vlekken op de foto. Daar staan fotos van onze kids.
En de sopdoek ligt nog op tafel, maar ach... krijgen jullie een beetje een ideetje.

Hoekjes creëren.... Dat moet alleen nog even beter.
M'n mams is daar zo goed in.
Ik heb maar de helft van die genen gekregen helaas :)
Maar ik ben aardig op weg al zeg ik het zelf.

Het gele theepotje kreeg ik van mn mams...
Ik ben gek op Petrus regout pastel servies...
Geel is niet mijn favorite kleur maar dit.... dit is zn snoepje...
de kast moet er dus ook weer aan geloven zodat dit dotje een mooi plaatsje krijgt.... maar niet vandaag...

Gisteravond heerlijk met een kop thee en de nieuwsbrief van stichting Chris op de witte stoel gekropen met opgetrokken benen... Heerlijk genieten van een nieuw hoekje....
En dat voor €9,95...







Vandaag verder met de achterkamer.
Ben nu toch lekker bezig. De speelhoek van onze kleine diva gelijk maar eens uitzoeken....
Onze kleine diva is heerlijk aan het spelen met haar buurmeisje.
Tandarts... gewapend met de spatels van het taarten maken en handschoenen aan zijn ze heerlijk aan het genieten.
En de mannen die vermaken zich opperbest met de buurjongens van even verder op....

Dan rommel ik nog even lekker door....

Liefs Zus en Trijntje

Hoe gaat het met je?

School is alweer een aantal weken oud en ik moet zeggen... Dat merken we in huize Zus en Trijntje.
Onze middelste kanjer is weer sneller "vol" waardoor er zo nu en dan weer flinke uitbarstingen zijn.
Afgelopen week kon ik dat goed aan hem merken.
De maandag is altijd een prima dag. Niet te druk op school, geen grote hobbels te nemen en de gedragscoach van school haalt hem altijd een half uur tot een uur uit de les voor een praatje, een kletsje over hoe het gaat en ze is met hem aan de stoei over hoe het brein nou eigenlijk werkt.
Onze kanjer leert van haar dat niet alle informatie die we zien, horen, ervaren even belangrijk zijn en dat we moeten scheiden in belangrijk, minder belangrijk, niet belangrijk.
werken met vakjes of ook wel laatjes in je hoofd.
Hij moest een paar weken terug zijn hoofd tekenen hoe hij vol zit op een schooldag....
Vol verbazing zitten kijken.... Hoe is het nu en hoe zou het moeten zijn.... Het hoofd wat hij zelf tekende was gewoon chaos. Alles stond door elkaar heen, van spelen tot leren van huiswerk tot...
Daar is hij nu mee aan de slag aan het gaan. Om structuur daarin aan te brengen. Dat gaat stapje voor stapje.
De maandag is dus een prima dag.

De dinsdag, woensdag en donderdag zijn overvolle dagen voor hem. Heel veel te doen op school qua opdrachten, prikkels, gedachten. Woensdag heeft hij altijd een andere leerkracht dan de rest van de week. Eerst dacht ik serieus dat de woensdag een eitje zou zijn. Het is tenslotte een halve dag school. Niets is minder waar. Die leerkracht benadert hem anders, verheft zijn stem met regelmaat, is sneller geirriteerd als dingen niet lopen zoals hij wil. Onze kanjer loopt deze dag op zijn tenen.
Deze drie dagen zijn voor hem eigenlijk elke week weer een martelgang. En dat merken we thuis. Vooral de woensdag en donderdag zijn dagen dat ik op scherp loop. Hoe komt hij uit school, hoe is het gegaan deze dag.
Vorige week weer een enorme woedeaanval gehad. Een waar hij weer flink in bleef hangen en waar hij moeilijk uit kon komen.
Maar het is hem gelukt en na z'n anderhalf uur werd hij langzaamaan weer rustiger.
We zien waardoor het komt maar dachten dat we er zo weinig mee konden....

Inmiddels zijn we beide, mijn hubbie en ik, zover dat we niet in die fase van woede blijven hangen.
Wanneer het eenmaal is opgelost die woede dan proberen we het los te laten. Dat moet ook wel, we willen en kunnen het niet aan om er op terug te blijven hangen. Wat geweest is is geweest en de dag erna gaat het vast weer beter.
Die instelling zijn we onszelf aan het aanmeten. Noem het overleven, noem het.... Voor ons is dit op dit moment de goede manier.

Gister hadden we weer een afspraak bij het Riagg. M'n hubbie kon ivm werk niet mee. Voorafgaande aan het gesprek hebben we goed gesproken wat we wilde bespreken, waar we verder sturing bij wilde, hoe het nu bij ons thuis gaat en hoe wij ons voelen.

Al biddend op weg naar het gesprek.
We hebben een heel erg goed gesprek gehad. Om 10 voor 10 kwam ze me al uit de wachtkamer ophalen. Alles passeerde de revue. Van wat er fout was gegaan, hoe haar voorganger ooit ons als ouders als "het probleem van alles" had kunnen aanwijzen.... Alles...
Gesproken over hoe het nu gaat. Wat haar gedachte zijn bij onze kanjer.
Elke keer komen we toch weer uit bij het woord ADD maar dan zonder dromerigheid.
Onze kanjer is juist wel een actieve kerel die er van geniet om lekker buiten te spelen met andere kinderen. (niet overactief maar "gewoon" ) Wanneer ik de lijst lees wat er bij ADD hoort dan kan ik onze kanjer daar niet direct in plaatsen. Maar dat hij kenmerken heeft die zouden kunnen vallen onder ADD, dat zie ik wel.
We zijn er nog niet uit. Een diagnose traject in vind ik lastig en ookal wil ik geen ongelukkig kind vind ik het ook lastig om zo definitief een diagnose te horen. Wellicht geeft het ons handvatten, wellicht ook nog niet.
Besloten om eerst nu 4 weken te kijken hoe het verloopt op school.
Hoe is de druk daar nu en wat valt daar nog intern begeleider van school.
Wat kan school nog meer doen zodat onze kanjer rustiger uit school komt.
Thuis doen we er alles aan. Er ligt niet meer in ons vermogen en we komen er gedurende de afgelopen weken weer achter dat het zo te maken heeft met de druk op school.

Met een stapel aantekeningen heb ik nu de lef om school aan te spreken op het klassikaal gedrag. Maar ook op het gedrag van leerkrachten. De ene leerkracht gaat prima met onze kanjer. Toch valt er bij beide winst te behalen. Onze kanjer zal nog meer lessen uit de klas moeten. Een hele dag in de klas aanwezig zijn is voor hem niet haalbaar en mond uit in woede uitbarstingen omdat hij het allemaal niet aan kan.

Verder ga ik toch verder op zoek naar een boerderij in de buurt waar onze kanjer wellicht 1x per maand een zaterdag mee kan draaien. We hebben gemerkt dat hij daar zoveel rust maar ook weer energie uit haalt. Er achter gekomen dat je wanneer je zoiets vraagt aan boeren er direct de tegen vraag komt of hij een "zogenaamd rugzakje" heeft. Dan kan opeens veel meer. Dat doet mij wel erg veel zeer. Waarom?? waarom moet je iets mankeren, hebben voordat je in aanmerking komt.

Ook kwam de mevrouw van het riagg met een hond op de proppen. Dat zou erg goed zijn voor onze kanjer. Ik begon te lachen en zei dat ik ook daar al mee bezig was. (net als de boerderij)
z'n anderhalve week geleden is er een hond van een vriendinnetje van mij in huis geweest. Mijn hubbie heeft het niet zo op honden dus was er nogal verbolgen over dat 'dat beest' in huis was geweest. Maar toen hij merkte dat onze kleine diva die op dat moment wel thuis was geweest er zo vol van was is hij wel gaan malen. Het is een lieve, schone, niet al te grote en kortharige hond die prachtig is en goed luistert.
 Toen ik gister vertelde wat er bij het riagg besproken was zei hij dat hij aan het idee aan het wennen is en dat hij de hond wel een keer een weekendje in huis zou willen hebben om te kijken hoe dat dat is en gaat.
Wie weet, niet nu op stel en sprong, maar wie weet komt die hond er nog wel.
Voor onze middelste kanjer zou het in ieder geval heel goed zijn, daar zijn we wel achter. Nu wij nog. En ja dan de vraag wat voor soort hond. 1 ding weten we wel zeker, hij moet kortharig, rustig en niet te groot zijn.

Als je nu dus aan mij vraagt hoe gaat het? Dan zeg ik goed.
Niet gelogen maar echt goed. Natuurlijk zijn er dagen bij die echt mega zwaar zijn, maar er zijn ook dagen die mega goed gaan. Daar klamp ik mij aan vast. De dagen die niet goed gaan willen we niet op de voorgrond zetten maar snel achter ons laten en genieten van de momenten die nu heel goed gaan.
We zouden het niet aan kunnen om weer terug naar af te vallen. Daar gaan we samen, mijn hubbie en ik, alles aan doen om dat te voorkomen.
Dat kost tijd en heel veel energie, maar we kunnen het aan. Samen met God kunnen we alles aan.

Liefs Zus en Trijntje