Schrijffouten of was het nou schrijfvouten

Op een FB site met andere bloggers kwam een vraag naar voren.
Waar erger je je aan bij het lezen van andere blogs.

Wat een kritiek was dat zeg.
De een ergerde zich aan te lange stukken, de ander aan te korte, de volgende aan hoofdletters die missen, punten, komma's....
Maar de meeste aan spelfouten.

Zal ik reageren, wat zal ik schrijven. stukje geschreven, nee toch te direct, weer weghalen maar.
Wachten, morgen misschien reageren. Nee nog te fel.
Niet reageren dan maar.
Dat was de beste optie.

Waarom.
Omdat ik mij eigenlijk groen en geen ergerde.


Ik heb Dyslexie. Dat woord alleen al zoek ik even op op google omdat ik niet weet of ik het wel goed heb geschreven.

Met mijn blogs schrijf ik dingen van me af, heerlijk vind ik dat.
Als mensen zich ergeren aan de spelfouten....
Ja wat moet ik daar dan mee. Stoppen met schrijven omdat een ander het vervelend vind dat er een d of een t verkeerd staat of een woord verkeerd is geschreven.

Na die vraag ben ik echt gaan nadenken.
Waar schrijf ik voor.

Nou ik ben er achter.
Ik schrijf niet voor de ander, maar voor mezelf.
En als een ander het leest, welkom!
Ik hoop dat je je soms voelt aangesproken of verrast. Soms een herkenning ziet in mijn verhaal of juist een frisse nieuwe kijk op iets.

Voel je welkom als je om de spelfouten heen kunt lezen, voel je welkom als je me neemt zoals ik ben.
met mijn fouten en gebreken....

Kun je daar niet omheen lezen of kijken.
Weet dan dat we allemaal onze gebreken hebben, maar er altijd Iemand is die wel om al die gebreken heen kan en wil kijken.

Mijn hemelse Vader vind mij mooi met al mijn gebreken en spelfouten.
Hij neemt me zoals ik ben, en ach....
Dan kan de rest mij eigenlijk gestolen worden!

Een lieve schrijversgroet Zus en Trijntje

Familiegesprek

Oke t is duidelijk...
Ik ben 8 jaar bewust thuis gebleven en heb mn kids te erg in de watten gelegd.
Bed opmaken, gordijnen open, container naar de weg brengen, broodtrommels uit schooltassen halen, verdwaalde kleren van de vloer in de wasmand gooien...
Acht jaar lang heb ik dat met enorm veel liefde en plezier gedaan....

Maar....
Nu dat ik buiten de deur werk gaan de gordijnen niet meer vanzelf open. Komt de vloer met was maar niet leeg, liggen er 4 doppers en drie broodtrommels in een hoek van de slaapkamer te stinken en wordt het huiswerk minder gemaakt.

Tijd voor een familie gesprek.
Op t krijtbord in de woonkamer schreef ik het gister met grote letters op.
18.00 uur familiegesprek op de bank.

Onze kleine diva van 4.5 het even uit gelegd.
Haar reactie was ronduit hilarische...
Ohh een familie gesprek, komen opa en oma en tante en mientje dan ook?
Te grappig. Enorm gelachen en toen uitgelegd dat t met ons gezin was. Dus eigenlijk een gezinsgesprek.
Ze begon te juuchen en te roepen ohh wat leuk!!
Uhh ja nu nog wel ja... Maar wacht maar....

17.55 iedereen zat dus we wilde beginnen, maar onze middelste kanjer was het daar niet mee eens.
Niet omdat hij niet wilde, nee omdat het nog geen 18.00 uur was. En dat was de tijd dat we zouden starten.

Om 18.00 uur gingen we van start.
Het gesprek aangaan.
Vertellen vanuit de ik vorm hoe mijn hubbie en ik ons voelen. Hoe dingen gaan, of juist totaal niet gaan.
Ja er is veel verandert sinds dat ik weer buitenshuis werk.
De oudste twee zijn echter wel in de leeftijd dat ze zelfstandig meer kunnen doen.

Voorbeelden genoemd, dingen besproken en er werd een open en eerlijk gesprek gevoerd met elkaar. Echt met elkaar. Met zn vijfen.

Er zijn afspraken gemaakt en we hebben met elkaar afgesproken dat we ons er aan gaan houden.
De eerste dag zit er bijna op en....
Vanavond hebben we weer om 18.00 uur met elkaar afgesproken. Want t bed was niet automatische opgemaakt. De gordijnen gingen niet vanzelf open en de broodtrommels zitten nog steeds in de tassen....

Geeft totaal niets, we zijn aant leren, maar we blijven er over praten. Met elkaar in gesprek blijven.
Er komt vast een dag dat de gordijnen open gaan en t raam open gezet wordt door zoonlief zelf....

rietje of.... geduld

De afgelopen tijd veel gewerkt, maar met enorm veel plezier.
Wat blijft het toch interessant om niet via de organisatie zelf te werken maar van buitenaf te komen.
Op tijden die ons gezin uitkomt.
niet alle rompslomp er om heen hebben en dus meer tijd aan het bed kunnen besteden.
vandaag werd dat weer eens (pijnlijk) duidelijk.
een mevrouw die de hele dag op bed doorbrengt. ze dronk al een aantal dagen zeer slecht.
Samen met een collega hadden we  het er over.
Ik vind het dan interessant om te kijken hoe het komt dat mevrouw slecht drinkt en of er iets aan te doen is.
Drinken ging niet.
Maar hoe wordt het dan aangeboden.
Via een beker? een rietje? Dat zijn allemaal manieren waarbij mevrouw zelf een actieve eerste rol moet hebben. Mond tuiten of zuigen aan het rietje.
De collega met wie ik dat gesprek ad zei ook, we moeten hier veel creatiever zijn.
Oke er stond verdikkingsmiddel.
alles valt of staat met er tijd in stoppen.
Dat was dus de eerste stap.
Vandaag heb ik 3,5 uur gewerkt en mevrouw heeft 3 bekers sap gedronken.
Sap dik gemaakt en via een lepeltje aangeboden.
De dietiste kwam nog langs samen met de logopediste.
De collega met wie ik eerder het gesprek had gehad had hen gevraagd langs te komen.
Het valt of staat idd met tijd, geduld, creatief zijn en uitproberen.

Ohh mijn hart maakt dan echt een sprongetje als ik dan weet dat ik geen gesprekken hoef te voeren met allerlei mensen, geen MDO's hoef voor te bereiden of andere zaken hoef te regelen, maar gewoon de tijd kan en mag nemen om naast het bed te gaan zitten en mevrouw een glas sap aan te bieden.
Oja en dan ook gelijk even een sopdoek vast te pakken met een emmertje sop en t nachtkastje van mevrouw en haar buurvrouw te soppen... Want ach... Dat was al een tijdje niet gedaan, laten we het daar maar op houden.

I love my job!!

Morgen mag ik weer.... 6,5 uur.... Heerlijk....
Kan er nu alweer blij van worden....

Fijne dag allemaal, Geniet van de zon!

Wat zou jij zien?

Terug gaan in de tijd.
Gister waren we met de jongste twee een dagje op stap.
Onze oudste kanjer is nog op opwekking samen met mijn Zus en zwager.
Ze komen vanavond weer thuis.
Eerst met de kids naar een festijn met bouwsteentjes.
Vele stands met prachtige bouwwerken van lego. De ene nog mooier dan de andere.
Uren, dagen en weken hadden deze mensen gebouwd, met prachtige resultaten.
Grote vrachtwagens, hijskranen en boten. Prachtig.
Een man had echter een totaal andere stand.
Hij bouwde zonder voorbeelden.
Alles had hij zelf bedacht en ontworpen.
En juist die tafels waren het mooiste. Er stonden prachtige huizen op, kassen met prachtige bloemen er in. Een schitterende kerk vol met mensen en beschilderde ramen, vijvers, boerderijen en allemaal dieren. Echt om elke minuut weer iets anders in te ontdekken.
Vooral onze jongste was gefascineerd door de kerk.
Ze bleef maar turen door de deur naar binnen.
Prachtig vond ze het.

Zou dat in het echt ook zo zijn als mensen op zondag bij ons naar binnen zouden gluren door de deur.
Zouden ze dan ook gefascineerd kijken wat er allemaal gebeurd. Zouden ze zich dan net zo aangesproken voelen als onze kleine diva nu deed.
Zijn wij met onze kerk een feest om bij binnen te komen.
Hoe staan wij erin.

Wij gaan naar een gemeente die zit in een oude kerk.
Een prachtige oude kerk met glas in lood ramen, met een oude preekstoel, een oud prachtig orgel en ... met een band voorin de kerk.

Er komen wel eens toeristen in de zomer maanden bij onze gemeente naar binnen lopen.
Wat zouden ze denken.
Het motto van onze gemeente is: "Vanuit Gods liefde leven voor Hem en omzien naar elkaar, naar mensen om ons heen."
Stalen wij genoeg naar buiten zodat mensen zich direct thuis voelen.
Dat was een vraag die mij serieus bezig hield toen ik daar zo met onze kleine diva gehurkt voor de ingang van die mooie lego kerk zaten.

Hoe zien mensen jou, hoe kijken mensen naar jou.
Naar de kerk waar je komt. Naar de gemeente waar jij je prettig voelt.

Een vraag die ik mijzelf vaker zal stellen deze week...

Liefs Zus en Trijntje

Pak mijn hand nog even beet.

Sinds november afgelopen jaar ben ik weer aan het werk buitenshuis.
Als helpende ben ik aan de slag gegaan omdat mijn BIG registratie verlopen was na 8 jaar bewust thuis te zijn geweest.
Erg? nee helemaal niet.
Via Zorgwerk ben ik aan de slag gegaan. Een soort van uitzendbureau voor de zorg.

Eerst heb ik een aantal weken echt vlak naast ons huis gewerkt in een project kleinschalig wonen voor ouderen. Toen daar wat minder werk was ben ik, heel veilig en wel bij ons in het dorp gebleven maar naar een verpleeghuis gegaan.
Naast dat verpleeghuis staat het verzorgingshuis waar ik acht jaar werkzaam ben geweest als verzorgende. Maar het verpleeghuis kon ik niet. Zo erg ik was er zelfs nog nooit binnen geweest.
Had er ook geen bekende wonen dus had het werkelijk nog nooit van binnen gezien.

De eerste keer gewerkt op de afdeling somatiek.
Dat was duidelijk niet mijn ding. Ik voelde me er niet op mijn gemak op de een of andere manier. Boven in het gebouw bleek de afdeling PG te zitten. Een afdeling voor 2 x 15 bewoners.
Dan daar een keer gaan kijken dus een dienst ingepland.
Vanaf dag 1 was ik verkocht.
Dit was de doelgroep waar ik mij zo prettig voel.

De PG afdeling is een gesloten afdeling.
bewoners wonen er binnen een vleugel van 15 bewoners.
Het gebouw loopt rond dus mensen kunnen binnen in rondjes lopen zonder tegen een blinde muur aan te lopen.
Ze waren de muren aan het opknappen toen ik er voor het eerst kwam en er werd een belevingskamer gerealiseerd. Aan de muren kwamen dingen te hangen met geluid en kleur om aan te draaien, naar te kijken en te voelen.

Toen ik de eerste dag naast een mevrouw ging zitten, mijn hand op haar hand legde en haar goedemiddag zei keek ze op en zei met een brede glimlach, wat fijn dat jij er bent!
Dat gevoel laat mij niet meer los.

Het gevoel van er zijn voor de mensen. Hoe simpel kan het zijn. Een hand, een arm....
http://zusentrijntje.blogspot.nl/2016/02/ongelooflijk-wat-heb-ik-niets-van-mij.html
Hier schreef ik er al kort iets over.

Dementie bij ouderen.
Ik vind het een zeer interessant iets.
Ik probeer er steeds meer over te lezen en te leren.
Er is zoveel over bekend en ook zoveel niet.
Er zijn dingen die in verpleeghuizen worden gedaan, maar er wordt ook zoveel niet gedaan.
Dat vind ik zo fascinerend.
In alle drukte en onzekerheid binnen ons gezin geeft dit werk mij zo enorm veel kracht.
Kracht om uit te zoeken, uit te pluizen hoe dingen zitten.
Ook voor onze middelste kanjer.
Niet stilzitten maar doorzoeken.

Dit weekend mag ik weer twee dagen werken.
Elke keer kijk ik er weer naar uit.
Als mevrouw x met een pop in haar armen al wiegend je tegemoet komt lopen en je haar goedemiddag zegt laat ze je vol trots "haar" kindje zien. Hoe de glimlach mag ontstaan als je zegt zal ik een stukje met u meelopen?

Elk mens is uniek en bijzonder.

Mijn hubbie is samen met onze kleine diva vorige week in het verpleeghuis langs geweest. Om te kijken waar ik werk. Om te kijken wat ik doe.
Achteraf bleek dat mijn hubbie erg onder de indruk was. Hij wist niet wat hij moest verwachten en vond het ook echt lastig. "Maar er liep iemand met een pop in de rondte? iedereen wilde aan onze kleine diva zitten omdat ze haar zo lief vonden? Die man die in dat bed lag ligt daar de hele dag? kunnen ze echt niets meer zelf?"
Het heeft zijn ogen geopend.
Hij heeft ervaren dat mensen met dementie kunnen genieten van het er zijn voor de mensen.
Wouw mevrouw x wat heeft u een mooi kindje? "Ja, vind jij dat ook? mooi is ze he?"
Dat is genoeg....

Mijn oma woont in een verzorgingshuis en zit in de begin fase van dementie.
Een fase die anders is dat hoe ze 2 jaar geleden was.
Ik heb het gevoel dat het voor mijn paps lastig is.
De fase van het hier willen houden, het afscheid moeten nemen van de moeder die ze was.
Niet meer hele gesprekken kunnen voeren.
Ze zit nu in het begin van de fase van verwarring.
Dat is lastig voor beide. Ze weet nog veel, maar niet genoeg.
Ze wil nog graag maar weet soms niet hoe. Hij wil nog graag maar weet ook nog niet hoe...
Een leerproces een fase waar ze beide doorheen gaan. Apart maar ook samen.
Paps is samen met mijn moeder mijn zus, en ik haar hele gezin.
Dat gezin moet leren omgaan met een andere vrouw.
De vrouw die mijn paps 65 jaar geleden op deze wereld zette, de vrouw die hem groot bracht, met wie hij gesprekken kon voeren. De vrouw die verandert. Die steeds meer zal gaan veranderen.
Maar echt, het zijn is genoeg.

Het onderstaande gedichtje kwam ik tegen op de site van de alzheimer Nederland site.
Zo waar, zo simpel.....

Liefs Zus en Trijntje...

Samen is veel leuker

Samen Jezus leven.
Het thema van aankomend weekend tijdens opwekking.
drie woorden. drie losse woorden.
Samen, Jezus en leven.
samen leven, samen Jezus.
Jezus leven.
Wow wat kan je met drie van die kleine woorden veel kanten op zeg.

De organisatie heeft er wederom voor gekozen om het woord Samen er in te zetten.
Samen, niet alleen maar Samen.
Samen met duizenden andere christenen.

Kerk zijn, gemeente zijn zonder muren.
Hoe bijzonder eigenlijk.
Z'n groot evenement.
Zoveel verschillende soorten mensen met Samen een doel voor ogen.
Jezus groot maken met elkaar.
Samen.

Ik moet denken aan een liedje wat ik met onze kleine diva wel eens zing.
Samen is veel leuker....

Refrein:
Samen is veel leuker,
alleen is maar alleen.
Iemand die je helpen kan,
dat wil toch iedereen.
Jij en ik zijn nodig
in Gods koninkrijk.
Niemand overbodig
en iedereen gelijk.

Ik wil heel graag je vriend zijn,
dan zijn we nooit meer alleen.
Jezus zal ons leiden
ook in moeilijke tijden,
want Hij zorgt voor iedereen.

Refrein

We zijn soms zo verschillend
en ieder heeft zijn eigen taal.
Jezus wil ons leren
alle mensen te waarderen,
want Hij houdt van ons allemaal.

Refrein

Niemand overbodig
en iedereen gelijk.
Niemand overbodig
en iedereen gelijk.

Tekst: Karin Koornstra
Muziek: Karin Koornstra
Staat op de CD:  Opwekking kids nr.13 

Een klein liedje maar met zulke rake woorden.

Jezus zal ons leiden door moeilijke tijden. Pff wat mogen we dat ervaren zeg.

Komende vrijdag staat er een gesprek gepland met de Bascule.

Ohhh wat enorm spannend is dat zeg.

Weer naar iets nieuws. Weer een intake, weer je verhaal doen.

Toch weten we dat we niet alleen gaan maar Samen. Samen met Jezus.

Onze oudste gaat vrijdagmorgen samen met mijn Zus en haar gezin mee naar opwekking. Samen...

Hij heeft er enorm veel zin in en kijkt er erg naar uit.

Van school heeft hij vrij gekregen om er s'morgens al heen te gaan.

Mijn gebed voor hem en voor degene met wie hij Samen is, is dat hij vooral dat Samen mag ervaren.

Dat hij zich niet alleen voeld, maar echt verbonden met de mensen die er zijn.

En dat hij Samen met andere Jezus mag ervaren, voelen, inademen, en mag vastgrijpen.

Onze middelste kanjer wilde niet heen, ook niet voor een dagje. Dat is goed....

Ik mag werken zaterdag en zondag, maar  we zullen zeker wanneer we Samen zijn stil staan bij het woord Samen.

Samen dingen doen, Samen Jezus leven!

Voor degene die naar opwekking gaan wil ik jullie een hele gezegende conferentie toewensen.

Dat je je ondanks al die mensen die er zijn prettig mag voelen. Dat het je een  geloofsoppepper mag geven om de komende tijd op te teren. 

Niemand overbodig en iedereen gelijk zing je in het kinderliedje. En zo is het!

Iedereen verschillend. Iedere achtergrond is anders, maar in Hem zijn wij gelijk!

liefs Zus en Trijntje

Moederloos moederdag

Vandaag moederdag....
Dertien jaar geleden zorgde onze oudste zoon er voor dat ik moeder mocht zijn.
Moeder. Zorgen voor iemand waar ik al een hele tijd naar verlangde. Verlangen naar iemand die je niet kent, je niet weet hoe het zal zijn, maar dat verlangen was zo intens groot.
Z'n anderhalf jaar voor de komst van onze oudste kreeg ik een miskraam. we dachten dat we ouders zouden worden maar dat geluk ging na 10 weken stuk. Het verlangen nam niet af maar juist toe.
We mochten wederom zwanger raken en God gaf ons een prachtige zoon.
twee jaar daarna mochten we wederom een zoon ontvangen. Dubbel moeder zijn. Dat geluk, intense geluk nogmaals beleven. De moederdagen kwamen en werden gevierd.
Uitgebreid gevierd. Zo intens dankbaar dat ik moeder mag zijn.

Ons gezin was echter niet compleet en jaren was er een groot verlangen.
Een intens groot verlangen wat niet vervuld leek te worden.
In die zeven jaren die volgende zonder zwangerschap heb ik mij elke moederdag afgevraagd hoe het zou moeten zijn voor vrouwen die geen moeder zijn geworden. Voor vrouwen die zo erg verlangde naar het moederschap. Hoe het zou zijn voor vrouwen die verlangde naar een partner die niet op hun pad kwam om een gezin mee te stichten.

Juist in die zeven jaren waren de moederdagen heel dubbel voor mij.
Ik ben moeder en daar ben ik mega dankbaar voor. Toch kon ik mij inleven in de vrouwen met dat verlangen. Zelf hadden we het verlangen om nogmaals moeder, ouder te worden. Wij waren al gezegend met twee prachtige kinderen maar wat als....

Moederdag....

Inmiddels is na die zeven jaar onze grootste wens verhoord en hebben we een prachtige dochter mogen ontvangen. Ze is inmiddels 4 jaar en een grote verrijking binnen ons gezin.

Maar moederdag blijft altijd twee kanten hebben...
Wat als....

En dan nog de andere kant.
Wat als je moeder er niet meer is. Je nog zo graag even langs je moeder had willen gaan vandaag om haar te vertellen hoeveel je van haar houd, hoe dankbaar dat je bent dat jij haar dochter/zoon mag zijn.
Je moeder verliezen op je 18e of pas op je 68e. Het blijft je moeder. En ook dan zal deze dag anders zijn dan hoe ze waren.

Op moederdag probeer ik mij daar elk jaar weer bewust van te zijn dat moeder zijn een heel bijzonder goed is. Dat ik intens dankbaar mag zijn dat ik het moederschap mag ervaren. Maar ook dat ik dankbaar mag zijn dat ik mijn eigen moeder nog hier op aarde bij me heb.
Dat ik alles met haar nog kan bespreken en dat ik tegen haar mag en kan zeggen hoeveel ik van haar houd en hoezeer ik haar bewonder in wat ze voor ons gezin heeft gedaan en nog steeds doet.
Dankbaar dat ik een schoonmoeder heb. Zij gaf het leven aan mijn hubbie. Zij heeft hem opgevoed, groot gebracht. Zonder haar had ik mijn hubbie niet gehad. Dankbaar dat zij hem heeft gedragen, voor hem heeft gezorgd.

Moederdag een dag met vele kanten. Een dag om niet alleen bij je eigen gezinnetje stil te zijn maar ook om je heen te kijken naar al die vrouwen om je heen.
Alleen of met vele om hun heen....
Vrouwen, God heeft ons vrouwen mooi gemaakt!
Dank u Here Jezus dat u mij moeder maakte van drie prachtige mooie kinderen.
Dank u dat U er bij was toen ik moeder was, dat u er bij bent nu ik moeder ben, dat U er bij zal zijn als....

Moederdag....
Geniet van deze bijzondere dag mooie vrouwen....
Weet dat ookal ben je geen moeder, er vrouwen zullen zijn die vandaag extra aan jullie denken.
Mijn gebed is vandaag voor jullie. Ik wens jullie Gods onmisbare zegen toe voor vandaag....

Liefs Zus en Trijntje