verstuurd....

Bloed zweet en zelfs tranen hebben het mij gekost.
Maar vanmorgen toch op verzenden gedrukt.
Afgelopen maand ben ik naar een cursus geweest van ark media.
Geef je schrijftalent een kans.
Wat een bijzondere dag was dat zeg.
Mega spannend en zelfs daar menig traan gelaten boven het schrijven omdat ik het zo spannend vond. Er was tenslotte 'de' uitgever die feedback gaf op je schrijven.

Zo kreeg je een foto te zien en een kleine tekst en moest je 25 minuten later teeug naar t zaaltje komen met je klare verhaal....
En dan te bedenken dat ik al in geen weken door familie omstandigheden had geschreven.

Ik kan je zeggen t gaf veel bibbers.

Nu hadden we een schrijfopdracht mee gekregen.
Schrijf een gedicht, artikel, kort verhaal, kinderverhaal o.a met als onderwerp "als ik zwak ben ben ik sterk"

Je raad het al....
Het heeft mij weer bloed zweet en veel tranen gekost.
En weet je.... Het verhaal wat ik als eerste had geschreven na de cursusdag heb ik na wat schaafsels vandaag ingestuurd.

Na laten lezen door andere ivm taal fouten is hij dan nu echt de deur uit.
Ik kan er niets meer aan doen...
Nu is het afwachten.
Wachten op de feedback...

Toch vind ik het mega spannend. De bibbers in mijn knieen. Spannend wanneer hoor ik iets...
Ik zal moeten afwachten.

11 november mag ik voor de 2e cursusdag heen. Nu al zin in. Tot die tijd...
Ach schrijf ik hier, op mn laptop en in mn map lekker door. Weggooien zoals ik veel deed, dat doe ik niet meer. Dat was het eerste wat ik daar leerde.
Nooit iets weggooien van papier.

Wie weet komt het ooit van pas.....




Liefs Zus en Trijntje

trots

Onze middelste kanjer zit alweer een aantal weken op school.
En het gaat heel erg goed.
Wat zijn wij dankbaar zeg met de mails die we nu krijgen.
Geen verwijten of dingen die niet goed gaan. Gewoon mails met positieve verhalen.
Echt wat zijn we blij zeg.

De eerste schooldag was voor ons allemaal een enorme hobbel. We zouden hem zelf naar school brengen maar de taxibus stond op eens zomaar voor de deur. Het was niet goed doorgekomen dat hij pas later in de week zou aanhaken met de taxi.
Maar onze kanjer was zo rustig en wilde wel met de taxi mee. Ach de chauffeur was er nu toch.
Sterk zijn en uitzwaaien maar.
Wat heeft hij het goed gedaan en wat heb ik toen hij weg gereden was gehuild zeg!
pff daar heb je dan weer dat loslaten ahhh ik wil niet momentje. Maar het was geweldig goed gegaan.
Trotse ouders zijn we. Zijn prestaties gaan op school ook omhoog. Puur om het feit dat ze hem begrijpen. Het is een verademing dat het dus ook anders kan dan de afgelopen jaren op de basisschool.
Als je dan zo eens terug leest op je eigen blogs denk ik wel wat is er veel afgetobd met hem. Wat heeft hij veel voor zijn kiezen gehad.
We zijn blij dat hij nu op het juiste plekje voor hem zit. Een klas die goed voeld, een toffe juf, een taxichauffeur die ik nooit meer kwijt wil en een blijer vrolijker en beter in zijn vel zittende zoon.
Wat willen we nog meer....

Blij en dankbaar.

Vandaag zijn we heerlijk uit eten met zn vijven geweest. De verjaardag vieren van mijn hubbie.
Wat vorig jaar onmogelijk was is nu gelukt!
Van 5 tot half 9 in een restaurant (sushi) gezeten. En hij heeft meer dan genoten.
Oke nu is zijn hoofd mega vol en lukt het hem absoluut niet om te slapen maar ach... we hebben hiervoor een top avond gehad dus dat nemen we op de koop toe.

Echt hij heeft de afgelopen 3 maanden zulke sprongen vooruit gemaakt.
hoe trots kun je zijn als moeder.....

Als alles anders loopt

Een aantal maanden geleden schreef ik over een sprong in het diepen.
Het huis verkoop klaar maken en op zoek naar een nieuw thuis.

We hebben verschillende huizen bezocht met een makelaar.
Zelfs in verschillende plaatsen zijn we wezen kijken.
We zagen tuinen waar we op slag verliefd op zouden kunnen worden tot
huizen waar we het liefst zo snel mogelijk van weg wilde lopen.

En dan gebeurd een aantal weken geleden iets wat je hele wereld op
z'n kop zet.
Niet bij ons in het gezin maar bij Zus.
Alles staat stil in een klap.

Stil staan. Vast genageld. niet verder kunnen gaan met wat je wilde, wat je droomde.
Ons gevoel en verstand zeggen nu: je kan hier nu niet weg.

Stilgezet worden in je dromen.

Wat een verdriet en onzekerheid heeft dit gebracht.
Te intens om op te schrijven.

Het heeft er wel toe geleid dat mijn hubbie per (bijna) direct
ouderschapsverlof is gaan opnemen voor de komende twee jaar.
1 dag in de week minder werken om zo rust in zijn hoofd te krijgen en
dingen te kunnen oppakken die.....

Stil gezet worden.
Dat hebben we de afgelopen jaren al verschillende keren gehad.
Stilgezet worden. Vaak gaat dat samen met heel veel pijn en verdriet.

Er zijn de afgelopen weken al heel wat tranen gevloeid.
En toch ben ik elke morgen weer intens dankbaar dat ik, dat wij het niet
alleen hoeven doen. We hebben een hemelse Vader die met ons mee gaat
op ons pad. Of we nou stil gezet worden of door kunnen gaan met onze dromen
en plannen. Hij is er bij. Er bij in onze strijd. Er bij in onze blijdschap, ongeloof en zelfs woede. Hij is er bij!
Dankbaar voor Zijn liefde en trouw!!


Liefs Zus en Trintje

nationale....

Nationale krokettendag.
Natuurlijk! Het schijnt elke dag een speciale dag te zijn.
Van de week was het nationale krokettendag.
Nog nooit van gehoord.
Ik werdt die dag getact in een bericht op fb.
Tagg diegene die jou vandaag op een kroketje moet trakteren..
De tagg kwam van een vriendin van mij.
Ze had mijn insta foto gezien en moest toen aan de nationale krokettendag denken.

Onze kleine diva is jarig. 6 jaar geworden.. Een heuze diva. Liefste liefde prachtig mooie me9d. (Totaal onbevooroordeelde moeder)
Ze is geweldig en 6 jaar!

Tussen de middag mocht ze kiezen wat ze wilde eten.
Nanlief was thuis aan t werk dus at gezellig mee.
Oke, de combi was wat vreemd maar he... Ze is jarig, dan kan alles.

Daarom stond er als lunch op t menu: poffertjes met kroketten!!

Wow... En dat op nationale krokettendag.
Savonds aten we, om t plaatje compleet te maken, patat.
Natuurlijk met kroketten.

Ook mocht ze op school trakteren.
Groente wilde ze trakteren. Ik had nog gevraagd of ze iets anders wilde, cakjes
Of.... Maar nee t moest groente worden.

Dus om 7 uurs morgens stond ik groenteschuitjes in elkaar te flansen.
Een halve paprika (geel/orange/rood) met een komkommertje en wortel er in.
Dipsausje in t midden van t dienblad. Klaar!
Gewapend met 33 schuitjes ging ze naar school.

Ze had er 3 over!!
Het was een groot succes.
Oke het nam wel wat werk met zich mee maar deze doorgewinterde
Mama van 3 had dit keer wel aan het "gezonde tussendoortje"
Van school mee gedaan.

Dus om die krokettendag een beetje te compenseren had ik
Onbewust best wel mn best gedaan.
Diva blij, kids op school blij, mama blij.

Maar ja wat zal t morgen weer voor dag zijn?
Straks is t nationale bhloze dag.... Nou dan sla ik over hoor!!


Liefs Zus en Trijntje

kalmere zee

Huizenhoog denderen de golven tegen haar leven aan.
Niets zag ze aankomen, totaal onverwacht is dit haar aangedaan.

Een vloedgolf wordt zo op het strand neer gekwakt.
Ze probeerd nog te zwemmen, iets vast te pakken, maar zakt.

Volhouden, rug recht, dwars tegen de stroom in.
Vechten, alleen heeft dat nog wel zin?

Heer help haar in haar bitter zoute tranen.
een weg naar omhoog te banen.

Een weg over een kalmere zee,
Windstil en glad hoeft niet, maar gaat U wel met haar mee?


Liefs Zus en Trijntje

Onzeker zijn....

Soms kan ik zo ongelooflijk onzeker zijn.
Zou je niet zeggen waarschijnlijk. Een grote mond en een klein hartje zeggen ze dan toch?
Maar diep van binnen mega onzeker en niet z'n hoge pet van mezelf op.

Wat zal de ander van mij denken, wat zullen ze er van zeggen...
Stel je voor dat....

Ach we hebben het allemaal, en zelfs mensen die heel zelfverzekerd over komen. Echt zij zullen zich vast en zeker ook weleens onzeker voelen.
Onzeker over uiterlijk.
Nou wordt dat ook wel in de wereld erg benadrukt. Een goed afgetraind lichaam. je moet een mooie verschijning zijn. Maar in de praktijk zijn we allemaal anders en voldoet bijna niemand aan dat beeld.
Ja die fotomodellen... of is dat ook gefotoshopt.

Vorige week zag ik een foto voorbij komen op instagram bij onze oudste zoon. Hij liet de foto zien. Een vriend stond er op. Alleen zijn gezicht stond op de foto. Van de zijkant genomen want, zo zei onze oudste kanjer, dan komt zijn kaaklijn beter uit en zie je zijn onderkin niet.
Echt waar ik was in shock. 14 jaar. Echt ik dacht dat is enkel bij meisjes zo, maar nee, bij jongens is dat dus ook een dingetje.

Onzekerheid.... van jong tot oud hebben we daar mee te maken.

Zelf ben ik ook erg onzeker over mijn kunnen. Doe ik de dingen wel goed genoeg.
Zo ook deze blog. Kijk ik schrijf van me af, dat roep ik ook altijd als mensen er naar vragen.
Mijn blog is voor mij echt een uitlaatklep. Dingen van mij af schrijven.
Het lucht mij vaak op en zorgt dat mijn hoofd weer iets rustiger kan functioneren.

En op deze blog krijg ik verschillende reacties. Fijn om te lezen, maar ook spannend.
Een vrouw met dyslexie. Dat is wat ik heb. Niet een klein beetje maar goed om zo maar te zeggen.
Dat maakt mij soms mega onzeker over mijn schrijfkunsten.

En ja er zitten soms flink wat schrijffouten in, want ja die spellingscontrole pakt niet alles er uit.
en d en dt of was het nou een t.... Ahhh soms drijft het mij tot wanhoop en gooi ik een hele zin om om maar een ander woord te kunnen gebruiken en van die d t of dt af te kunnen zijn.

En dan komt er op eens een situatie voorbij waarbij ik nog onzekerder wordt.
Ark media heeft een cursus.... Geef je schrijftalent een kans...

Mijn hart maakt een sprongetje maar tegelijkertijd denk ik ook direct oh nee dat kan ik niet.
Wat zullen ze wel niet denken.
Schrijven doe ik al mijn hele leven, althans ik weet niet beter. Vroeger al in schriftjes, dagboeken en bijbelsedagboeken en nog steeds.
Deze blog schrijf ik, maar daarnaast heb ik ook nog papieren schriften waar ik mijn gevoelens aan toevertrouw. Van mij af schrijven. Het geeft mij ruimte in mijn hoofd. Schrijven geeft mij dus lucht, ruimte. Heerlijk.
En als een ander meeleest met sommige dingen, prima. Als een ander daar ook iets aan heeft vind ik dat uiteraard nog veel fijner, maar in eerste instantie is het voor mezelf. Dat houdt ik mij steeds voor.

Ongelooflijk getwijfeld of ik mij zou opgeven. Een welles nietes in mijn hoofd van dagen.
oke zo slim ben ik dan wel om het eens bij andere neer te leggen. aan mijn moeder en zus een link gestuurd met de vraag er onder... "En is dit wat voor mij?"
Van beide een volmondig ja dit moet je doen.
Manlief reageerde me:t tja is dat wel wat voor jou. Kijk als jij het leuk vind....
Daar heb ik natuurlijk niet veel aan. Ik wilde duidelijkheid. Moet ik dit doen of niet.
Maak even de keuze voor mij want ik ben zoooo mega onzeker.
Dat is eigenlijk wat er in mijn hoofd rondging.

Met al mijn onzekerheden, twijfels over mijn kunnen heb ik toch besloten om iets engs te doen.
Wat heb ik te verliezen.
Iedereen is onzeker over zijn eigen kunnen. Degene die de leiding heeft die dag vast en zeker ook, en de schrijver die komt spreken vast en zeker ook wel eens.

Onzeker zijn over je talent. Een talent wat God je heeft gegeven.
Hoe suf eigenlijk als je er eens goed over nadenkt.
God heeft mij dit talent gegeven. Het talent van schrijven, en dat gebruik ik nu niet voldoende naar mijn mening.
Als ik dat nu maar voor ogen houd.
Dit ga ik gewoon doen!
Ik ga iets doen voor mezelf, iets waar ik als een berg tegen op zie maar ook meer dan naar uitkijk.
Als ik dit niet doe dan is dat de weg die het makkelijkste is.

Hij zal mij die twee dagen helpen, begeleiden en sturen. Hij weet allang wat ik kan. 

En ook al kijk ik naar anderen en zal ik denken dat een ander vele malen beter is in wat hij of zij schrijft. Dan doe ik eigenlijk God te kort. 

Vanmiddag de knoop doorgehakt.
Inschrijven en met mijn ogen dichtgeknepen op de verzenden knop drukken.
Oke ik kan nu niet meer terug.

God heeft mij dit talent gegeven en ik ga het inzetten tot eer en glorie van Zijn naam. Punt.

Liefs Zus en Trijntje

We hebben een school!!

Wat gaan er toch veel dingen anders dan dat je hoopt.
Al weken niet geschreven, nou ja maanden niets geschreven...
Ik kon de moed er niet voor vinden.
Nog niet eigenlijk, maar ik weet ook dat het goed is als ik wat dingen van e af schrijf.

We hebben hele heftige periode gahad, waarin heel veel heel onzeker is geweest.
Met onze middelste kanjer hebben we in totaal 9 scholen benadert. 8 keer een afwijzing.
begin mei schreef ik daar al over.

Onze laatste hoop was het Leo Kanner in Oegstgeest.
Daar hebben we na gesprekken 5 dagen voordat hun vakantie in ging groen licht gekregen.
Hij  mag en kan daar naar school.
Wat een feest was dat zeg toen we dat te horen kregen.

Onze kanjer heeft dus maar 4 weken vakantie, nou en! Hij heeft een school!!
De vlag werd letterlijk uitgehangen hier en de taart werd in huis gehaald dit moesten we vieren.

En gevierd hebben we het.
Dat de school ruim een half uur rijden met de auto vanaf ons huis ligt was later zorg. Hij heeft een plekje.
inmiddels bij de gemeente er in en er uit, formulieren invullen en God voorziet!

Er werd tegen ons gezegd dat we met zn 8-10 weken rekening moesten houden voordat we reactie zouden krijgen.
Met 3 weken hadden we een brief op de deurmat. Leerlingenvervoer wordt toegekend...
Ahhhh hieperdepiep stemming alom.

Op de basisschool was het aldoor stress e heb ik er de laatste weken heel wat gezeten.
Ik kon dan ook niet de moed en de energie vinden om de itrim directeur de hand te schudden toen het er op zat. ik kon het gewoonweg niet. Er is ons, maar vooral onze kanjer zoveel verdriet aangedaan. de woorden bedankt of... ja of wat.... ik kon ze niet vinden.

Nu zijn we twee weken op weg in de vakantie. halverwege zijn vakantie.
Heerlijk naar de boerderij geweest.
Hij heeft gemolken, een kalf ter wereld zien komen, koeien gehaald, geholpen waar nodig en werd toen heel ziek helaas.

Na in en uit bij de huisarts lopen kwamen ze er achter dat hij naast een hersenschudding ook een verwaarloosde keelontsteking heeft. een kuur en ibuprofen en paracetamol helpen hem nu beetje bij beetje op te knappen. maar wat is hij ziek geweet. We hebben onze vakantie dan ook helaas voortijdig moeten afbreken.

maar het valt allemaal in het niet als we bedenken hoe dankbaar we moeten en mogen zijn. Onze kanjer heeft vakantie, heeft een school, kan er straks heen en..... we komen er wel.....
Het komt goed want we weten dat onze hemelse Vader ons draagt, draagt over de smalle soms zware en hele lastige weg, maar wetend dat aan het einde van die weg Jezus ons staat op te wachten met open armen. Dan zijn er geen tranen, verdriet, vermoeidheid meer.... en tot die tijd....
mogen we er zeker van zijn dat Hij ons draagt elke stap van ons leven.....