Onzeker zijn....

Soms kan ik zo ongelooflijk onzeker zijn.
Zou je niet zeggen waarschijnlijk. Een grote mond en een klein hartje zeggen ze dan toch?
Maar diep van binnen mega onzeker en niet z'n hoge pet van mezelf op.

Wat zal de ander van mij denken, wat zullen ze er van zeggen...
Stel je voor dat....

Ach we hebben het allemaal, en zelfs mensen die heel zelfverzekerd over komen. Echt zij zullen zich vast en zeker ook weleens onzeker voelen.
Onzeker over uiterlijk.
Nou wordt dat ook wel in de wereld erg benadrukt. Een goed afgetraind lichaam. je moet een mooie verschijning zijn. Maar in de praktijk zijn we allemaal anders en voldoet bijna niemand aan dat beeld.
Ja die fotomodellen... of is dat ook gefotoshopt.

Vorige week zag ik een foto voorbij komen op instagram bij onze oudste zoon. Hij liet de foto zien. Een vriend stond er op. Alleen zijn gezicht stond op de foto. Van de zijkant genomen want, zo zei onze oudste kanjer, dan komt zijn kaaklijn beter uit en zie je zijn onderkin niet.
Echt waar ik was in shock. 14 jaar. Echt ik dacht dat is enkel bij meisjes zo, maar nee, bij jongens is dat dus ook een dingetje.

Onzekerheid.... van jong tot oud hebben we daar mee te maken.

Zelf ben ik ook erg onzeker over mijn kunnen. Doe ik de dingen wel goed genoeg.
Zo ook deze blog. Kijk ik schrijf van me af, dat roep ik ook altijd als mensen er naar vragen.
Mijn blog is voor mij echt een uitlaatklep. Dingen van mij af schrijven.
Het lucht mij vaak op en zorgt dat mijn hoofd weer iets rustiger kan functioneren.

En op deze blog krijg ik verschillende reacties. Fijn om te lezen, maar ook spannend.
Een vrouw met dyslexie. Dat is wat ik heb. Niet een klein beetje maar goed om zo maar te zeggen.
Dat maakt mij soms mega onzeker over mijn schrijfkunsten.

En ja er zitten soms flink wat schrijffouten in, want ja die spellingscontrole pakt niet alles er uit.
en d en dt of was het nou een t.... Ahhh soms drijft het mij tot wanhoop en gooi ik een hele zin om om maar een ander woord te kunnen gebruiken en van die d t of dt af te kunnen zijn.

En dan komt er op eens een situatie voorbij waarbij ik nog onzekerder wordt.
Ark media heeft een cursus.... Geef je schrijftalent een kans...

Mijn hart maakt een sprongetje maar tegelijkertijd denk ik ook direct oh nee dat kan ik niet.
Wat zullen ze wel niet denken.
Schrijven doe ik al mijn hele leven, althans ik weet niet beter. Vroeger al in schriftjes, dagboeken en bijbelsedagboeken en nog steeds.
Deze blog schrijf ik, maar daarnaast heb ik ook nog papieren schriften waar ik mijn gevoelens aan toevertrouw. Van mij af schrijven. Het geeft mij ruimte in mijn hoofd. Schrijven geeft mij dus lucht, ruimte. Heerlijk.
En als een ander meeleest met sommige dingen, prima. Als een ander daar ook iets aan heeft vind ik dat uiteraard nog veel fijner, maar in eerste instantie is het voor mezelf. Dat houdt ik mij steeds voor.

Ongelooflijk getwijfeld of ik mij zou opgeven. Een welles nietes in mijn hoofd van dagen.
oke zo slim ben ik dan wel om het eens bij andere neer te leggen. aan mijn moeder en zus een link gestuurd met de vraag er onder... "En is dit wat voor mij?"
Van beide een volmondig ja dit moet je doen.
Manlief reageerde me:t tja is dat wel wat voor jou. Kijk als jij het leuk vind....
Daar heb ik natuurlijk niet veel aan. Ik wilde duidelijkheid. Moet ik dit doen of niet.
Maak even de keuze voor mij want ik ben zoooo mega onzeker.
Dat is eigenlijk wat er in mijn hoofd rondging.

Met al mijn onzekerheden, twijfels over mijn kunnen heb ik toch besloten om iets engs te doen.
Wat heb ik te verliezen.
Iedereen is onzeker over zijn eigen kunnen. Degene die de leiding heeft die dag vast en zeker ook, en de schrijver die komt spreken vast en zeker ook wel eens.

Onzeker zijn over je talent. Een talent wat God je heeft gegeven.
Hoe suf eigenlijk als je er eens goed over nadenkt.
God heeft mij dit talent gegeven. Het talent van schrijven, en dat gebruik ik nu niet voldoende naar mijn mening.
Als ik dat nu maar voor ogen houd.
Dit ga ik gewoon doen!
Ik ga iets doen voor mezelf, iets waar ik als een berg tegen op zie maar ook meer dan naar uitkijk.
Als ik dit niet doe dan is dat de weg die het makkelijkste is.

Hij zal mij die twee dagen helpen, begeleiden en sturen. Hij weet allang wat ik kan. 

En ook al kijk ik naar anderen en zal ik denken dat een ander vele malen beter is in wat hij of zij schrijft. Dan doe ik eigenlijk God te kort. 

Vanmiddag de knoop doorgehakt.
Inschrijven en met mijn ogen dichtgeknepen op de verzenden knop drukken.
Oke ik kan nu niet meer terug.

God heeft mij dit talent gegeven en ik ga het inzetten tot eer en glorie van Zijn naam. Punt.

Liefs Zus en Trijntje

Tranen met tuiten

En dan kom je op een punt dat je alleen nog maar kan huilen om de hele situatie.
Het gaat niet goed met onze middelste kanjer op dit moment.
Tijden ging het wel goed, thuis liep het prima! heel prima zelfs.
op school ging het redelijk goed, maar doordat het thuis prima ging was dat goed te handelen.
er waren regelmatig gesprekken op school en het was echt goed.
tot z'n 8 weken geleden.
3 maart schreef ik al dat we een stapje terug moesten doen.
De situatie eens bekijken van een afstandje.
Dat hebben we gedaan...

Onze kanjer moest keuzes maken voor het voortgezet onderwijs.
Vele gesprekken zijn er gevoerd met school, met de Bascule, met mensen van het samenwerkingsverband, de ib-er van school en zelfs directie.

regulier vo zou het worden volgens de basisschool.
Bij ons in het dorp zit een wellant college, niet groot, overzichtelijk dus dat was de keuze.
Toch hadden wij als ouders onze vraagtekens. Moeten we niet verder kijken. alle opties open houden.
Niet nodig volgens de basisschool.

Om een heel lang verhaal kort te houden, dan valt de brief op de mat.
Onze kanjer wordt niet aangenomen op deze school.
Wat er dan met je kind gebeurd aan teleurstelling woede, onbegrip en mega veel verdriet dat snijdt door je zie.
als ouders ook pure wanhoop wat nu.
We hadden inmiddels al vele andere opties besproken en gesproken. Scholen bezocht, gebeld aangeschreven. alles zonder passend resultaat. Of het niveau slot niet voldoende aan, of de populatiekinderen past niet bij onze kanjer enzenz.

9 scholen zijn we nu verder en nog hebben we geen school voor onze kanjer.
We zijn gesloopt. Op. allemaal!

Daarnaast is de juf van onze kanjer per 1 mei gestopt en hebben ze nu elke dag een andere invaller voor de klas staan.
Zo intens veel spanningen en stress brengt dat met zich mee.
Hij is weer brutaal, luisterd slecht is heel veel boos en opstandig. Zijn hoofd zit gewoonweg te vol.

We hebben 2 weken geleden een weekje schoolvrij gehad. Dat was te kort om bij te tanken.
Nu zijn we 1 week en 1 dag verder en we zijn alweer 3x op gesprek geweest op school en vele mails verder.
We begrijpen echt dat dit een situatie is voor school die ook mega lastig is, maar als je dan een invaller hebt die aan je zoon vraagt, "Wat mankeer jij, heb jij soms thuis ook woedeaanvallen? volgende week donderdag ben ik er weer dan hebben we het er weer over" Dan gaat er echt iets mis. Onze kanjer kan niet meer.
Huilt weer veel, en die boze opstandige buien....
Pfff we waren zo dankbaar dat die weg waren. Dat het goed ging in ons gezin, natuurlijk met z'n ups en down's. Maar nu....
Terug bij af wil ik het niet noemen, maar ons energie level als ouders is wel tot een zeer diep diepte punt gekomen.

Op zijn....
en niets zeker weten, hem niet gerust kunnen stellen met jo het komt goed met een nieuwe school, er is bijna een nieuwe vaste leerkracht voor nu....

Op dit moment liggen alle papieren bij de Leo Kannerschool in Oestgeest. Een dik uur met het openbaar vervoer en 30 min met de auto bij ons huis vandaan.
Ik, we bidden de schijven uit onze knieën dat dit dan toch de plek voor onze kanjer mag zijn waar hij volgend schooljaar naar toe mag gaan.

Een gezellige blog is het niet geworden, maar het geeft wel weer hoe we er voor staan op dit moment.

Vanmorgen heerlijk met onze hond en haar zusje en baasje een ruim uur gewandeld door de weilanden heen... Heerlijk! even die frisse wind voelen, even niets... gewoon over koetjes en kalfjes kletsen omdat zij van niets weet. Heerlijk!
Nu omkleden en klaar maken om avonddienst te draaien in het verpleeghuis in ons dorp.
Ook wel even weer heerlijk.

Fijne dag iedereen verder....
De zon schijnt! wat een feest!

Liefs Zus en Trijntje

Alles overzien

En dan is het maart.
Wat gaat de tijd toch snel.
Wat gebeurd er toch veel om ons heen, in de wereld in ons eigen leven.
Bij ons in het gezin lijkt het soms wel een rollercoaster.
De afgelopen maanden zijn we echt heel druk geweest met onze verhuis perikelen.
Huizen bekijken, dorpen bezoeken, voelen ervaren en in ons opnemen.
De makelaar over de vloer, spullen uitzoeken, scholen bezoeken op verschillende plekken en dan....

Dan gaat het in je hoofd op eens mis.
Je slaapt slecht tot niet, voeld je niet lekker in je vel, gezin loopt niet lekker, drukte op werk....

Dan moet je een stap achteruit doen en de situatie eens rustig bekijken.
Dat hebben we dan ook samen gedaan.
Gewoon een stapje achteruit en alles eens bekijken.
Hoe gaat het nu, waar staan we, wat verwachten we en willen we....

We moeten meer slow down....
Voor onze middelste kanjer kwam het erg dichtbij dat we definitief een schoolkeuze moeten maken.
Maar waar.
Wat gaan we doen, waar gaan we heen.
Kijkend naar hem en onze andere twee kanjers, rondkijkend naar wat er nu te koop staat hebben we besloten om rustiger aan te gaan kijken.
De druk van de ketel halen.

We willen nog steeds graag verhuizen.
Maar niet op stel en sprong en dan wellicht de verkeerde keuze maken.

We concentreren ons nu hier op scholen voor onze middelste kanjer.
woensdag middag zijn we nog bij het Altra college geweest. Speciaal onderwijs.
http://www.altra.nl/onderwijs/scholen/
Mega spannend voor onze kanjer, maar ook voor onszelf.
Hijzelf is er uit... nu wij nog....
Niet eens de keuze speciaal onderwijs of regulier wat het lastig maakt, maar meer de keuze wat is het beste voor hem. Waar komt hij het meeste tot zijn recht en bloei.
Waar kan hij zijn dromen het beste waar maken.

Hopelijk vandaag nog contact met zijn behandelaar wat zijn advies hierin is en dan....
Hakken we de knoop door.
Volgende week moeten we inschrijven als het regulier onderwijs zou worden.....

 Spannend, maar blij dat we dat nu wel in rust kunnen doen. De druk van een ander huis, een ander thuis vinden is nu even van de ketel. Hier op storten, hier naar kijken, hier de volledige aandacht aan geven.

Naar aanleiding van mijn vorige blog kreeg ik via Ilse het nummer "hou vol"van Reni en Elisa.
 https://youtu.be/mAv_ZFA-PwU
Prachtige houvast....
Thanks lieve Ilse voor je bemoediging!!

Liefs Zus en Trijntje

Ik kijk naar U

Weer eens een update van onze middelste kanjer.

Wat is het toch een enorme zoektocht.
Onze kanjer heeft inmiddels alle, op 1 na, medicatie voor adhd uitgeprobeerd en er is er geen bij die doet wat nodig is om hem beter in zijn vel te laten zitten.
Van het ene middel wordt hij enorm suf, het andere mega down, en weer een ander extreem woedend.
Elke keer weer kwamen we er achter dat dit het niet is.

Zelf heeft hij de afgelopen periode heel veel gehuild.
"wanneer vinden ze nou iets wat werkt bij mij, mam!?"
Ons kind was echt diep ongelukkig.
Daardoor wij ook.
want wat is het ongelooflijk zwaar om je kind zo ongelukkig te zien.

Vorige week hebben we een gesprek bij de psychiater gehad. een afspraak van een half uur liep uit tot een zeer intensief maar heel goed gesprek van een goed uur.
Eerst ben ik 10 minuten alleen naar binnen gegaan. om te vertellen hoe het ging zonder dat onze kanjer dat hoefde mee te krijgen. Daarna is ze het gesprek met hem zelf aan gegaan en ze kwam er snel achter dat dit niet de juiste weg voor hem is.

Onze kanjer vind het moeilijk om zich te uiten tegen "vreemde" om echt te zeggen wat er in hem omgaat en hoe hij zich voeld, maar wow wat deed hij dat op die dag goed zeg.
Wat waren, en zijn, we intens trots op hem.

Al snel kwam de psychiater tot de conclusie dat we moesten stoppen. Stoppen met alle medicatie.
Ze slaakte een zucht en zei uit haar tenen... "Ik weet het ook niet"

Een paar maanden geleden, in november, zijn we gestart met medicatie omdat we het echt niet meer wisten. Elke keer weer moesten we te horen krijgen dat we geduld moesten hebben. Echt waar het volgende middel... Elke keer weer de teleurstelling, het verdriet, het....
Nu half maart stoppen we dus met alle medicatie. Vanaf afgelopen maandag is hij helemaal gestopt met alle medicatie.
Dat voelt gek, als opluchting maar ook als bibbers... en nu...

Bij de psychiater zijn we nu dus klaar. zij kan niets meer voor ons betekenen.
Terug naar onze psychologe.
Met haar een krot gesprek gehad via de telefoon. Ze wil een MDO overleg inplannen.
Weer met dezelfde mensen. Mijn verzoek om breder te kijken neemt ze mee.
Kunnen er geen mensen van buitenaf, van een ander team of... meedenken.
Ik heb zelfs geopperd om een paar studenten op deze casus los te laten.
Een frisse kijk wellicht.

Omdat onze psycholoog en psychiater niet op dezelfde dagen werken is overleg vaak kort en lastig in te plannen waardoor dingen ook weer langer duren.
Vandaag zouden ze proberen contact te hebben. Gister heeft ze het in ieder geval in het teamoverleg besproken.

Maar ik wil niet stilzitten. Kan ook niet stilzitten.

In de nieuwsbrief van school zag ik staan dat school een Maatschappelijk werkster heeft aangetrokken. Wellicht zou zij wegen weten.
zij is werkzaam bij http://www.altra.nl/

Onze psychologe op de hoogte gesteld dat ik haar ging mailen.
Dat heb ik inmiddels gedaan.
Vandaag zal ik een eerste telefonische afspraak met haar hebben om te kijken of ze iets voor ons zou kunnen betekenen.
En als het goed is wordt ik door onze psychologe gebeld met de stand van zaken.
Want ja.... wat nu....

Mn hoofd tolt...
Onze kanjer doet het de afgelopen dagen heel erg goed.
Voelt zich langzaam aan weer zichzelf worden.

Ook nu weer kunnen we niet anders dan er biddend doorheen gaan.
Vader gaat met ons mee, dat weet ik, dat ervaar en voelen we ook zeker.

Daar houd ik mij aan vast....

Fijne dag nog iedereen...

Liefs Zus en Trijntje

Mijlpaal met franse uiensoep

Vandaag weer een aantal stappen, stiekeme hobbels genomen.
Z'n acht jaar lang hebben mijn Zus en ik het thuisfront gevormd van een goede vriendin van ons die woont en werkt in Thailand. Enige maanden geleden hebben we bij haar te kennen gegeven dat ze meer verdient en dat het goed zou zijn als er een nieuw thuisfront gezocht zou worden. Die keuze maken en het hardop zeggen heeft ons heel wat tranen gekost. Van beide kanten uit.
Zowel in Thailand als in Nederland werd er gesnotterd, maar het was en is goed zo.

Inmiddels zijn we dankbaar dat er een nieuwe groep mensen bereid is gevonden deze taak over te nemen.
Eergister hebben we de facebookpagina al over gedragen en vandaag kwam daar het mailaccount bij. Nu enkel nog het website beheer overdragen en alle spullen die we hebben aan posters en promo martiaal.
Gek, maar ook goed...

In December schreef ik er al een blog over...
http://www.zusentrijntje.blogspot.nl/2015/12/skype-naar-de-andere-kant-van-de-wereld.html

Maar het afsluiten komt nu wel snel dichterbij....
En dan iets anders...

De geur van franse, nee ik moet eigenlijk zeggen Parijse uiensoep geurt door de kamer...
Heerlijk!!
Het kost altijd even wat werk, maar met een zieke kleine diva in huis is dit een prima klusje...
Echt als er zieken zijn sta ik graag in de keuken. Gister al cake gebakken en vandaag heerlijk uiensoep. Niet voor vanavond maar voor morgen want dan is hij nog lekkerder!

Recept is simpel maar heerlijk!

deze soep staat nu half uur op na het
 toevoegen van de boulion... moet dus nog even...

Ingrediënten:
* 1 tot 1,5 kilo uien in hele dunne ringen gesneden.
* 1 tot 2 teentjes knoflook. (meer kan maar vinden wij te veel overheersen)
* Olijfolie
* Roomboter
* Beetje zout en peper
* 250 ml droge witte wijn
* 1,5 liter kippen of runder boulion.
* Sneetjes stokbrood
* Geraspte kaas

Het uien pellen en snijden is altijd wel even een werkje maar ach... geoorloofd heel hart huilen roep ik dan altijd!
Dus ik heb mijn portie vanmorgen weer ven gehad.
En stiekem is dat heerlijk :)

Roomboter en olijfolie in de ban en de uien samen met de geperste knoflook aanzetten en echt wel een anderhalf uur tot een uur laten smoren. totdat ze echt heel zacht zijn. Regelmatig omscheppen is wel erg handig ivm aankoeken...
Daarna de wijn er bij, even op hoog vuur laten koken z'n twee minuten en dan de boulion er bij.
peper en zout naar smaak toevoegen.


Daarna de soep nog ruim een half uur, tot uur laten sudderen. De soep moet op die manier een diepe kleur krijgen.

Eenmaal klaar eten we hem nooit dezelfde dag maar altijd een dag later. Dan is hij nog lekkerder.
Stokbroodplakjes in de oven met geraspte kaas en bovenop de soep leggen en eet smakelijk...
Simpel, maar eenmaal deze uiensoep geproefd wil je geen andere uiensoep meer!

Van de week zal ik weer een update schrijven over onze middelste kanjer....
Voor nu wens ik jullie allemaal een heerlijk weekend toe!

Liefs Zus en Trijntje

We blijven zoeken

Terug naar af?
Ohh we hopen het zo van niet.
Afgelopen week bij de psychiater geweest en zoals ik eerder schreef blijven we op 40 mg zitten.
Het is een ramp!
Onze kanjer zit zo niet fijn in zijn vel, voelt zich zo niet prettig.
Op elke vraag die je stelt is zijn antwoord; weet ik niet.
Hij heeft nergens zin in en s'avonds....
De woedeaanvallen zijn weer helemaal terug.

Gister avond slaapmedicatie gegeven om 8 uur.
omdat het vrijdag was mocht hij wat later naar bed. rond 9 uur dachten we dat het voor vandaag wel mooi geweest was. Hij weigerde naar bed te gaan.
Eenmaal toch boven (inmiddels half 10) gaat het finaal mis.
zodra we in zijn buurt komen slaat hij helemaal door.
Schopt en slaat alles en iedereen kort en klein.
Gelukkig liggen onze andere kids inmiddels heerlijk te slapen.
We laten hem, gaan elke keer na een uur weer even kijken, maar het hele verhaal begint dan weer van voor af aan. Hij blijft zitten aan zijn buro, te tekenen inmiddels, maar hij weigert om naar bed te gaan.

Onze kaarsjes zijn op...

Het hele verhaal duurt tot half 1. Dan zegt hij tegen mijn hubbie dat hij nu wel kan gaan slapen...
Om een uur is het stil, hij slaapt...
Wij kunnen ook naar bed.

Slapen kan ik niet, elk uur van de klok zie ik voorbij gaan.
Heer laat uw kracht zien is mijn gebed.


---------

Dat schreef ik afgelopen zaterdag.

We hebben een urgentiemail naar het Riagg gestuurd...
Daarin hebben we ons hele verhaal gedaan van de afgelopen week.
Wat moeten we?
Op maandagmorgen zit er een mail in de inbox.
De eerste zin luid:
'Dat is vervelend zeg'
Daarna nog 3 zinnen dat ze de mail doorstuurd naar de dienst doende psychiater en dat we dan vandaag of morgen wel iets horen.

In een soort van verbijsterende stand lees ik de mail nog 3 keer door.
Nou ja het mail-tje...

Ons verhaal van 1,5 a4 tje wordt verwoord in 1 zin 'dat is vervelend zeg'
Wat moeten we hier nu mee.

Eerst maar even laten zakken, toch mail terug sturen. Wij willen niet nog 1 dag langer deze medicatie geven, we willen vandaag nog met iemand overleggen.

Smiddags krijg ik de dienstdoende psychiater aan de lijn en met haar afgesproken om terug te gaan naar 30 mg, en dan morgen (vandaag dus) contact te hebben met onze eigen psychiater.

Voor de zoveelste keer loop je de apotheek binnen, ze zullen wel denken. Ik kwam er nooit, maar nu noemen ze mij al bij mijn naam... mmmm... gaat iets mis :)

Vanmorgen 30 mg gegeven. Onze kanjer wil dit niet meer, kan niet meer, maar ja....

Vanmorgen had ik een afspraak staan bij de kapper. Ik hou zo niet van de kapper. Dat ge-piel en gefrunnik aan je hoofd ik vind dat maar niets.
Dus in ontspannen toestand ben ik al nooit bij de kapper.
Onze kapster is een heerlijk mens, daar ligt het zeker niet aan!
Mijn hoofd zit vol in de verf en ja hoor telefoon!
Ahhh!! de psychiater...
Al weglopend uit de zaak neem ik op en ze verteld dat ze de mail heeft gelezen.
Dit moet stoppen zegt ze.
Ze had er over nagedacht en haar idee is om nu te stoppen met de Medikinet (ik begin net te wennen aan hoe het medicijn heet moet ik weer wat anders uit mijn hoofd gaan leren, maar dat ter zijde)
De Medikinet versterkt te veel zijn woedeaanvallen en het niet kunnen slapen ondanks de hoge dosis melatonine vind zij zorgelijk. Ze is bang dat hij echt oververmoeid raakt.
Dat merken we nu al zo erg aan hem. S'morgens is hij zijn bed niet uit te krijgen en s'avonds is hij er niet in te krijgen... Vertel het maar ....

Haar idee om dan niets te slikken tot in het nieuwe jaar en dan in de eerste week van Januari te starten met Dexamfetamine.
Alleen het woord NIETS suist door mijn hoofd.... Nu stoppen, niets geven, hoe ziet ze dat, ik snap er weinig van.
Morgen moeten we haar een mail sturen met wat wij graag zouden willen.
Haar voorstel ligt er nu moeten wij er nog op reageren.

Vanavond eens goed voor gaan zitten met mijn hubbie.
Onze eerste gedachten is, laten we deze week afmaken met 30 mg t/m vrijdag en dan vanaf zaterdag niets geven...
Nu in een keer weer naar niets...
Ik incasseer liever die mega woede aanvallen nog een paar dagen en dat we dan in het weekend zien hoe het zonder gaat, dan dat we dat op een schooldag moeten ontdekken. maar ja...
Wat is wijs....

We kunnen maar een ding doen...
Onze knieën buigen...

Liefs Zus en Trijntje

Skype naar de andere kant van de wereld

Soms zijn er dingen die zo mega veel energie kosten en dan achteraf zo enorm meevallen en zelfs een enorme verlichting geven.

Al weken loop ik met onze vriendin in mijn hoofd die woont en werkt in Thailand. Samen met Zus vorm ik haar thuisfront hier in Nederland. Weken denken, bidden, woelen in bed gaan er voorbij.
Ik kan haar niet datgene geven wat ze nodig heeft en verdiend. Ik kan niet voldoen aan mijn "verplichting" die ik heb tegenover haar om haar thuisfront hier in Nederland te zijn.

Het heeft me zoveel tranen gekost.
Ik wil er heel graag voor haar zijn, maar ik merk ook dat door de thuis situatie ik niet kan doen waarvoor ik de taak heb aangenomen. Ik kan mij niet voor de volle honderd procent inzetten op dit moment en dat verdiend zij wel.
Na lang bidden heeft God mij de rust gegeven die ik nodig had. Die ik zocht.
Van de week was het voor mij echt duidelijk.
Ik moest mijn taak als thuisfrontlid neer gaan leggen. Neer leggen omdat ik alle aandacht nodig heb voor ons gezin op dit moment.
Omdat het met onze middelste zoon niet lekker loopt allemaal en het mij steeds meer energie gaat kosten moet ik knopen doorhakken. Moet ik beslissingen nemen die ons gezin ten goede komen en dat is dit er een van.

Met zweet in mijn handen en knikkende knieën ging ik skype.
Ze is op dit moment met haar man en kids op verlof in Brazilië.
Omdat mijn zus ziek is en dit veel energie kost had ook zij besloten haar taken als thuisfront neer te leggen. We stonden er samen in en hebben dus besloten er samen mee te stoppen.

De telefoon ging over en ik was echt gruwelijk zenuwachtig. Eerst gevraagd hoe het ging, hoe het was om na ruim twee jaar terug te zijn in Brazilie. Hoe het was verandert of juist niet. Hoe het ging met het centrum wat ze hadden opgezet. Hoe het was met de kinderen die ze daar hadden leren kennen en hadden begeleid.
Daarna even bijkletsen over hoe het hier in Nederland allemaal ging met mijn Zus en bij ons in het gezin. Want ondanks dat we zo ver bij elkaar vandaan wonen weten we wel van elkaar hoe het met elkaar gaat. Onze vriendschap is hecht. Is echt. Is niet van even  maar is diep.

We kunnen alles tegen elkaar zeggen. Zien elkaar niet veel, spreken elkaar ook niet heel veel maar weten altijd dat het goed is. Nu moest ik haar vertellen dat ik voor ons gezin koos. Dat ik "iets" waar ik heel veel van hou moet gaan loslaten. Zodat ze krijgt wat ze verdient. Iemand die vol gaat om haar naam en werk bekend te houden hier in Nederland. Het viel mij, het viel ons zwaar, maar haar reactie was zo onwijs warm, intens, goed, geruststellend.... Samen hebben we gehuild. Ze wist dat het er aan zat te komen, toch valt t ons allemaal even heel zwaar. We zijn of waren een heel goed en hecht team. Een team wat precies wist wat we aan elkaar hadden. De en was hier goed in de ander was daar goed in. Het liep altijd soepel en als vanzelf....

Nu gaan we dat los laten, overdragen aan een ander.
Biddend gaan we er in om te kijken en ons te laten leiden aan wie we het over mogen dragen.
Een keuze maken voor ons gezin.
maar ook een keuze maken zodat tinka weer iemand achter haar krijgt die haar weer voor de volle 100 % warm wil houden hier in Nederland. Die daar de energie voor heeft, de passie en de drive...
God is groot en laat niet los waaraan hij is begonnen. Dat geld voor het werk wat Tinka en Eduardo in Thailand doen, maar dat geld ook voor ons als gezin hier in Nederland.

Er staat voor ons weer een spannende week voor de deur.
De medicijnen doen absoluut niet wat we hadden gehoopt.
onzekerheden ten top op dit moment voor ons. Maar ook nu mag ik Gods leiding ervaren en daar ben ik Hem intens dankbaar voor.


Wil je meer informatie over het werk van Tinka in Thailand kijk dan op www.tinkahelpt.com

Liefs Zus en Trijntje