Ik kijk naar U

Weer eens een update van onze middelste kanjer.

Wat is het toch een enorme zoektocht.
Onze kanjer heeft inmiddels alle, op 1 na, medicatie voor adhd uitgeprobeerd en er is er geen bij die doet wat nodig is om hem beter in zijn vel te laten zitten.
Van het ene middel wordt hij enorm suf, het andere mega down, en weer een ander extreem woedend.
Elke keer weer kwamen we er achter dat dit het niet is.

Zelf heeft hij de afgelopen periode heel veel gehuild.
"wanneer vinden ze nou iets wat werkt bij mij, mam!?"
Ons kind was echt diep ongelukkig.
Daardoor wij ook.
want wat is het ongelooflijk zwaar om je kind zo ongelukkig te zien.

Vorige week hebben we een gesprek bij de psychiater gehad. een afspraak van een half uur liep uit tot een zeer intensief maar heel goed gesprek van een goed uur.
Eerst ben ik 10 minuten alleen naar binnen gegaan. om te vertellen hoe het ging zonder dat onze kanjer dat hoefde mee te krijgen. Daarna is ze het gesprek met hem zelf aan gegaan en ze kwam er snel achter dat dit niet de juiste weg voor hem is.

Onze kanjer vind het moeilijk om zich te uiten tegen "vreemde" om echt te zeggen wat er in hem omgaat en hoe hij zich voeld, maar wow wat deed hij dat op die dag goed zeg.
Wat waren, en zijn, we intens trots op hem.

Al snel kwam de psychiater tot de conclusie dat we moesten stoppen. Stoppen met alle medicatie.
Ze slaakte een zucht en zei uit haar tenen... "Ik weet het ook niet"

Een paar maanden geleden, in november, zijn we gestart met medicatie omdat we het echt niet meer wisten. Elke keer weer moesten we te horen krijgen dat we geduld moesten hebben. Echt waar het volgende middel... Elke keer weer de teleurstelling, het verdriet, het....
Nu half maart stoppen we dus met alle medicatie. Vanaf afgelopen maandag is hij helemaal gestopt met alle medicatie.
Dat voelt gek, als opluchting maar ook als bibbers... en nu...

Bij de psychiater zijn we nu dus klaar. zij kan niets meer voor ons betekenen.
Terug naar onze psychologe.
Met haar een krot gesprek gehad via de telefoon. Ze wil een MDO overleg inplannen.
Weer met dezelfde mensen. Mijn verzoek om breder te kijken neemt ze mee.
Kunnen er geen mensen van buitenaf, van een ander team of... meedenken.
Ik heb zelfs geopperd om een paar studenten op deze casus los te laten.
Een frisse kijk wellicht.

Omdat onze psycholoog en psychiater niet op dezelfde dagen werken is overleg vaak kort en lastig in te plannen waardoor dingen ook weer langer duren.
Vandaag zouden ze proberen contact te hebben. Gister heeft ze het in ieder geval in het teamoverleg besproken.

Maar ik wil niet stilzitten. Kan ook niet stilzitten.

In de nieuwsbrief van school zag ik staan dat school een Maatschappelijk werkster heeft aangetrokken. Wellicht zou zij wegen weten.
zij is werkzaam bij http://www.altra.nl/

Onze psychologe op de hoogte gesteld dat ik haar ging mailen.
Dat heb ik inmiddels gedaan.
Vandaag zal ik een eerste telefonische afspraak met haar hebben om te kijken of ze iets voor ons zou kunnen betekenen.
En als het goed is wordt ik door onze psychologe gebeld met de stand van zaken.
Want ja.... wat nu....

Mn hoofd tolt...
Onze kanjer doet het de afgelopen dagen heel erg goed.
Voelt zich langzaam aan weer zichzelf worden.

Ook nu weer kunnen we niet anders dan er biddend doorheen gaan.
Vader gaat met ons mee, dat weet ik, dat ervaar en voelen we ook zeker.

Daar houd ik mij aan vast....

Fijne dag nog iedereen...

Liefs Zus en Trijntje

Liefdesweek... de week van de liefde in huize Zus en Trijntje: Jij Bent Waardevol

Eerst even kort iets n.a.v. mijn blog van gister.                                                                                 De test is niet doorgegaan...                                                                                                                We hebben een heel goed gesprek met de psycholoog van onze kanjer gehad. Ze weet t niet meer. Ze kan ons niet verder helpen en komt er niet achter wat er aan de hand is.... Nu wil ze  ons daarom doorsturen naar gespecialiseerde ggz. Dat was even slikken, maar wat zijn we dankbaar dat ze zegt; "Ik kan tot hier onderzoeken en niet verder". De test is nu dus niet afgenomen omdat ze weet dat wanneer je door gestuurd wordt, daar de testen weer opnieuw afgenomen zullen worden. Dit vind ze dan een te grote belasting voor ons. We zijn dus blij en niet blij... Bij haar is het nu klaar en zullen we een volgend traject in moeten stappen. Dat is gek.... Weer spannend, weer nieuw, eng, maar wetend dat God met ons meegaat kunnen we ook dit weer aan!

Nu wat anders....

Deze week de week van de liefde in Huize Zus en Trijntje....

Elke avond lezen we met elkaar een lievelingsverhaal of gedeelte van een van de gezinsleden.
Vanavond was de middelste kanjer aan de beurt met zijn lievelingsverhaal.
Het werd een psalm...
Eigenlijk wist ik het ook wel. Psalm 121 wilde hij heel graag lezen.
Morgen is onze oudste kanjer aan de beurt. Hij moest er nog even over na denken zei hij, want er staan zoveel mooie verhalen in de bijbel...

We kijken uit...

Verder ben ik op zoek gegaan naar allerlei verwerkingen over de liefde. Hieronder een aantal die deze week gemaakt gaan worden of al in de maak zijn.

Gods hart

De kinderen gevraagd een foto van hunzelf op te zoeken en van iemand van wie ze heel veel houden...

Zelf daarna aan de knutsel gegaan.... 
Knip een groot hart uit het rode karton. Snijd of knip luikjes uit het hart. Achter de openingen van de luikjes kun je de foto’s plakken. Op het hart heb ik geschreven in het thema liefde passend “God houdt van jou!”.

Wat heb je nodig?
• Een groot stuk rood karton
• foto’s van kinderen of tekeningen
• schaar
• lijm
• witte pen .
Dit idee van de site van http://www.timotheus.nl/

Op onderstaande website vond ik een leuke mobiel om te maken...
Onze jongste van 3 vond m geweldig om te kleuren... broerlief mocht wel helpen :)
Morgen in elkaar zetten.
http://www.gelovenisleuk.nl/images/kinderen/knutselen/geloof%20hoop%20en%20liefde%20knutsel2.pdf


Verder kwam ik weer een mooi lijstje tegen om te doen deze week...
op http://timewarpwife.com/5-day-valentine-challenge-couples/ staan weer een aantal mooie tips.
Zelf kan ik er nog genoeg aan toe voegen voor deze week...
M'n hubbie drinkt graag een goed glas wijn. Voor zaterdagavond haal ik een mooie fles voor hem en plak er een eigen gemaakt etiket op.
De 15e hoop ik mijn verjaardag te vieren. 
Eigenlijk doen we nooit speciaal iets op de 14e dus. Toch vind ik het elk jaar wel weer bijzonder om een week met het hele gezin stil te staan bij de liefde.

En dan het beste idee voor de hele week...
Deze kwam van onze middelste kanjer.
Aan tafel hebben we altijd een vaste plek. 
Als je het in een rondje zou bekijken zit onze middelste kanjer rechts naast mij, rechts van mij zit onze jongste diva, rechts van haar zit onze oudste kanjer, rechts van hem zit m'n hubbie en rechts van hem zit onze middelste kanjer....
Wat heeft hij bedacht.
Vandaag heeft hij het aan iedereen verteld. De opdracht voor deze week is dat je iets moet maken voor degene die rechts van je aan de etenstafel zit. Zaterdag met het eten moet je dat dan aan diegene geven.
We vonden (mijn hubbie en ik) het een perfect plan. Iets maken hoeft niet veel te kosten. Ja je tijd en energie, maar verder niets. Geen kado's kopen maar iets persoonlijks maken...
Ohh wat kijk ik hier persoonlijk naar uit zeg!

Max lucado heeft er een prachtig boek over geschreven. Over hoe waardevol je wel niet bent. Dat boek zal deze week centraal staan bij het voorlezen aan onze kleine diva. En ik weet zeker dat de oudste twee er vast een keertje bij zullen komen zitten om naar dit mooie "verhaal" te luisteren. 
Op youtube zag ik het als filmpje staan... Zo bijzonder mooi.        https://www.youtube.com/watch?v=OPipSmFUmsg  
De voorleesboeken van Max lucado: Niemand zoals jij, speciaal voor jou,kom zoals je bent. Allemaal boeken die perfect binnen het thema passen.  Deze week staan ze niet in de kast, maar liggen ze op tafel. Om te lezen, door te bladeren en over te praten.

Vanavond voor de twee oudste kids Vaders liefdesbrief uitgeprint en voor hun bed neergelegd. Morgen als ze wakker worden mogen ze met die woorden opstaan.
Hoe mooi is dat!

Een week vol liefde. Van de week zal ik er vast nog een keer wat over schrijven. Voor nu hoop ik dat het jullie misschien op een idee heeft gebracht om deze week ook eens extra stil te staan met de liefde die God ons geeft, de liefde die we van andere mogen ontvangen, maar ook de liefde die we uit mogen delen. Misschien naar onze gezinsleden of familieleden, maar ik denk juist ook naar mensen die er alleen voor staan. Mensen die nou net niet iemand hebben die tegen ze zegt; ik hou van jou, ik vind jou lief. Een klein gebaar... 
Wij gaan er deze week in ieder geval mee aan de stoei... Ik hoop jij ook!

Liefs Zus en Trijntje....

ADHD of toch niet.....

Morgen is het dan eindelijk zover.
Dan zullen mijn hubbie en ik een test maken om te kijken of onze middelste kanjer een vorm van ADHD heeft.
Toen dat besproken is met de psygoloog van onze middelste kanjer vond ik dat prima en maakte ik mij daar niet heel erg druk om.
Nu het dichterbij komt....

Met de psycholoog van onze zoon zullen we om te tafel gaan.
We moeten dingen uitsluiten zegt ze zelf steeds en ondanks dat ze niet het vermoeden heeft dat het om ADHD gaat moeten we het dus wel eerst uitsluiten voor dat we verder kunnen.

Het gaat er mij helemaal niet om dat ik het wel of niet erg vind als hij ADHD blijkt te hebben.
Het gaat mij er alleen om dat we er achter komen waarom onze kanjer zich gedraagt zoals hij zich gedraagt.

We zijn nu z'n kleine 3 weken bezig met Melatonine.
Een hormoon wat het inslapen stimuleert.
Normaal gesproken maak je dit aan naarmate het avond wordt.
Bij hem gebeurd dit dus niet/minder waardoor hij heel erg slecht in slaap weet te komen.
(vanaf kleins af aan slaapt hij niet voor een uurtje of half 11/11 uur savonds)
Nadat we gestart zijn met de pillen zien we een wereld van verschil.
Elke avond rond de klok van 20.00 uur is het stil boven en ligt hij heerlijk rustig te slapen.
Zelf zegt hij ook meer uitgerust te zijn.
Hoe kan dat nou van 10 van die piepkleine pilletjes!

We hebben er wel het een en ander over gelezen en zien dan krantenartikelen verschijnen met dat het uit de schappen gehaald moet worden, dat men het te snel inneemt enzovoort.
Nu hebben we nog een pote wat we zo bij de drogist gekocht hebben.
Het volgende potje wil ik via de huisarts gaan halen.
Niet dat het vergoed wordt... Nee dat is uit het zorgpakket gehaald.
Wel wil ik het via de huisarts halen zodat het dan ergens beschreven staat dat hij dit elke avond slikt.
Gewoon een extra controle of iets...
Prettiger gevoel dat het ergens bekend is en ergens staat.

Het blijft zoeken en ik merk dat het me soms opbreekt niet echt duidelijke veranderingen te zien in zijn gedrag.
Wetend dat dit proces van uitzoeken, ontdekken, nog meer uitzoeken en onderzoeken heel veel tijd en vooral energie kost.

Nu op naar morgen....
Zal het een; ohh echt is dat het moment worden of kunnen we weer iets afstrepen en zullen we weer verder moeten met zoeken...
Ik weet het niet.
Wel weet ik dat we dit niet met z'n tweetjes hoeven te doen, maar dat onze hemelse vader met ons mee gaat.
God is groot en laat ons en onze middelste kanjer niet los... nooit!!
wat er ook op ons pad staat te wachten....
Hij is er bij!!






Fijne zondag....
Liefs Zus en Trijntje

Zorgloket, zorgkar en school

Een aantal weken geleden schreef ik al eens over onze middelste kanjer.
Op http://www.zusentrijntje.blogspot.nl/2014/12/bidden-om-wijsheid.html kun je er over lezen.

Afgelopen maandag hadden we weer een ouder gesprek bij de psycholoog van onze kanjer.
Wat zijn dat toch mega intensieve uurtjes zeg.

Zo ongelooflijk dankbaar was ik toen ze op eens zei:
 "Maar jullie als ouders doen het echt hartstikke goed!"
Wat valt er dan even een last van je af.
Toch denk je ongemerkt veel dat het vast aan jezelf ligt. En natuurlijk ben ik ook wel realistische genoeg om te bedenken dat het niet alleen aan de manier van opvoeden kan liggen. Onze andere twee kanjers hebben dit gedrag namelijk niet, maar toch.

Met de psycholoog een stappenplan gemaakt met wat we allemaal "moeten" ondernemen.
In het hele zorgstelsel is natuurlijk heel veel verandert en dat maakt het er niet makkelijker op.
Veel is overgegaan van de verzekering naar de gemeente.
Nu hebben wij het geluk in een gemeente te wonen die alles al enigszins op een rijtje heeft.
Nog lang niet alles is op orde maar heb ook verhalen gelezen van gemeente waar nog helemaal niets geregeld of duidelijk is. Dan sta je helemaal met je rug tegen de muur.

Het plan van aanpak voor ons was;
* Bezoek brengen aan het zorgloket (sociaalloket) van de gemeente,
* Bezoek brengen aan de verzekeringskar die bij ons 1x in de week in het dorp staat om te kijken wat Wel en wat niet meer binnen de verzekering valt.
* En een bezoek brengen aan school voor een gesprek met RT, juf, interne begeleider van school en gedragsspecialist van school.
Alles had ik gepland op dinsdag, gisteren dus.
S'morgens als eerst naar de gemeente.

Intens dankbaar was ik dat ik bij de juiste persoon in een keer kon aanschuiven. Degene die ik tegenover mij had zitten had gelukkig jeugd in haar portefeuille.
Bijna een uur zat ik daar binnen. Allerlei vragen werden er op mij afgevuurd.
Van of we schulden hadden tot of we huwelijksproblemen hadden.
Ergens voel je dan heel erg klein worden. Je komt om help te vragen voor je zoon, maar wordt eerst zelf doorgezaagd. Zo wilde ze bepalen of de woede aanvallen niet door de situatie thuis kwam.
Uitgelegd dat we al vanaf dat hij 4 jaar is kampen met zijn woedeaanvallen en dat we al van alles hebben doorlopen.
Toen ze vertelde dat de zorg die wij wilde niet vergoed zou worden zakte de moed even in mijn schoenen. Ze gaf aan dat de gemeente zoekt naar de juiste hulp end at we dat niet zelf mochten bepalen waar we heen wilde.
Daardoor voelde ik mij eerst heel klein worden, maar ook direct mega krachtig. Het gaat niet om mij, maar om mijn kind, daar wil ik het aller beste voor.
Daarna gezegd dat ik wilde dat ze contact op nam met onze psycholoog en wonderwel heeft ze dat toegezegd! Zij is onze behandelaar en weet welke zorg onze kanjer nodig heeft om er achter te komen waar zijn woede vandaan komt.

Zelf weet de gemeente ook niet all
es nog. Ze vertelde dat wanneer er neurologische op de verwijzing zou staan de gemeente niets zou vergoeden maar dat dat dan voor de zorgverzekering zou zijn.
(s'middags bij de zorgkar werd mij duidelijk dat dat zeker niet het geval is en alle psychologische hulp (ggz) onder de gemeente valt)

Na heel wat papierwerk, zorgaanvragen liep ik naar buiten.
In de stromende regen liep ik te mijmeren over wat er binnen allemaal gebeurd en gezegd was.
Daar zal ik de komende tijd nog geregeld in en uit lopen want na het bezoek aan de zorgkar ben ik heel wat wijzer geworden.
bijna alle zorg die op dit moment nodig is/aangevraagd gaat worden moet via de gemeente open...
pff...
zoveel meer rompslomp dan toen alles nog bij de zorgverzekering lag.
Daar moet ik wel even aan wennen. Hier gaat heel veel tijd en energie in zitten om elke keer weer te moeten "pleiten" voor de hulp die nodig is.

Het gesprek op school was heel erg goed.
Daar schrijf ik de volgende keer over, dit was nu alweer z'n lang verhaal...

Het was een zeer intensieve dag en de paracetamols waren niet aan te slepen.
Kost zoveel energie om dit soort gesprekken te voeren, maar het was goed!
Wordt vervolgd dus...

Liefs Zus en Trijntje