We blijven zoeken

Terug naar af?
Ohh we hopen het zo van niet.
Afgelopen week bij de psychiater geweest en zoals ik eerder schreef blijven we op 40 mg zitten.
Het is een ramp!
Onze kanjer zit zo niet fijn in zijn vel, voelt zich zo niet prettig.
Op elke vraag die je stelt is zijn antwoord; weet ik niet.
Hij heeft nergens zin in en s'avonds....
De woedeaanvallen zijn weer helemaal terug.

Gister avond slaapmedicatie gegeven om 8 uur.
omdat het vrijdag was mocht hij wat later naar bed. rond 9 uur dachten we dat het voor vandaag wel mooi geweest was. Hij weigerde naar bed te gaan.
Eenmaal toch boven (inmiddels half 10) gaat het finaal mis.
zodra we in zijn buurt komen slaat hij helemaal door.
Schopt en slaat alles en iedereen kort en klein.
Gelukkig liggen onze andere kids inmiddels heerlijk te slapen.
We laten hem, gaan elke keer na een uur weer even kijken, maar het hele verhaal begint dan weer van voor af aan. Hij blijft zitten aan zijn buro, te tekenen inmiddels, maar hij weigert om naar bed te gaan.

Onze kaarsjes zijn op...

Het hele verhaal duurt tot half 1. Dan zegt hij tegen mijn hubbie dat hij nu wel kan gaan slapen...
Om een uur is het stil, hij slaapt...
Wij kunnen ook naar bed.

Slapen kan ik niet, elk uur van de klok zie ik voorbij gaan.
Heer laat uw kracht zien is mijn gebed.


---------

Dat schreef ik afgelopen zaterdag.

We hebben een urgentiemail naar het Riagg gestuurd...
Daarin hebben we ons hele verhaal gedaan van de afgelopen week.
Wat moeten we?
Op maandagmorgen zit er een mail in de inbox.
De eerste zin luid:
'Dat is vervelend zeg'
Daarna nog 3 zinnen dat ze de mail doorstuurd naar de dienst doende psychiater en dat we dan vandaag of morgen wel iets horen.

In een soort van verbijsterende stand lees ik de mail nog 3 keer door.
Nou ja het mail-tje...

Ons verhaal van 1,5 a4 tje wordt verwoord in 1 zin 'dat is vervelend zeg'
Wat moeten we hier nu mee.

Eerst maar even laten zakken, toch mail terug sturen. Wij willen niet nog 1 dag langer deze medicatie geven, we willen vandaag nog met iemand overleggen.

Smiddags krijg ik de dienstdoende psychiater aan de lijn en met haar afgesproken om terug te gaan naar 30 mg, en dan morgen (vandaag dus) contact te hebben met onze eigen psychiater.

Voor de zoveelste keer loop je de apotheek binnen, ze zullen wel denken. Ik kwam er nooit, maar nu noemen ze mij al bij mijn naam... mmmm... gaat iets mis :)

Vanmorgen 30 mg gegeven. Onze kanjer wil dit niet meer, kan niet meer, maar ja....

Vanmorgen had ik een afspraak staan bij de kapper. Ik hou zo niet van de kapper. Dat ge-piel en gefrunnik aan je hoofd ik vind dat maar niets.
Dus in ontspannen toestand ben ik al nooit bij de kapper.
Onze kapster is een heerlijk mens, daar ligt het zeker niet aan!
Mijn hoofd zit vol in de verf en ja hoor telefoon!
Ahhh!! de psychiater...
Al weglopend uit de zaak neem ik op en ze verteld dat ze de mail heeft gelezen.
Dit moet stoppen zegt ze.
Ze had er over nagedacht en haar idee is om nu te stoppen met de Medikinet (ik begin net te wennen aan hoe het medicijn heet moet ik weer wat anders uit mijn hoofd gaan leren, maar dat ter zijde)
De Medikinet versterkt te veel zijn woedeaanvallen en het niet kunnen slapen ondanks de hoge dosis melatonine vind zij zorgelijk. Ze is bang dat hij echt oververmoeid raakt.
Dat merken we nu al zo erg aan hem. S'morgens is hij zijn bed niet uit te krijgen en s'avonds is hij er niet in te krijgen... Vertel het maar ....

Haar idee om dan niets te slikken tot in het nieuwe jaar en dan in de eerste week van Januari te starten met Dexamfetamine.
Alleen het woord NIETS suist door mijn hoofd.... Nu stoppen, niets geven, hoe ziet ze dat, ik snap er weinig van.
Morgen moeten we haar een mail sturen met wat wij graag zouden willen.
Haar voorstel ligt er nu moeten wij er nog op reageren.

Vanavond eens goed voor gaan zitten met mijn hubbie.
Onze eerste gedachten is, laten we deze week afmaken met 30 mg t/m vrijdag en dan vanaf zaterdag niets geven...
Nu in een keer weer naar niets...
Ik incasseer liever die mega woede aanvallen nog een paar dagen en dat we dan in het weekend zien hoe het zonder gaat, dan dat we dat op een schooldag moeten ontdekken. maar ja...
Wat is wijs....

We kunnen maar een ding doen...
Onze knieën buigen...

Liefs Zus en Trijntje

Ze willen mij gewoon volstoppen

Een updaten over onze middelste kanjer...

Vandaag hadden we weer een afspraak staan bij de psychiater.
Ohh wat een naar woord is dat eigenlijk.
Een vriendelijke vrouw die al 25 jaar in het vak zit.

Ja eerlijk, het stelt enigszins gerust als ze dat verteld.
Niet dat ik er iets aan heb, maar toch.

Onze kanjer ging mee net als mijn hubbie. Fijn zo met z'n drietjes.
De wachtkamer stroomde vol en ik voel me daar zo niet op mijn gemak.
Twee moeders stonden bij het koffiezetapparaat grove taal uit te kramen naar elkaar al hard pratend. Over kerst, het gesprek waar ze in zaten en...
Een nette vader zat op een stoel druk op zijn telefoon te werken.
Een "behandelaar" stond in een Arabische taal met een cliënt en twee drijnende kinderen en een baby in een maxicosi druk te discussiëren over geen idee.... en dan niet te vergeten de twee tieners die onderuit gezakt , ongeïnteresseerd al kauwend op een kauwgommetje zaten te kauwen en op hun mobieltje bezig waren.
En wij....
Toen onze behandelaar er aan kwam en onze naam noemde hoorde ik het in eerste instantie niet eens. Zo druk, chaotisch....

En toen ging de deur achter ons dicht. Pff wat een rust zeg.
"Zo, en hoe gaat het" was haar eerste vraag aan onze kanjer.
Tot mijn, ik denk onze, verbazing vertelde hij zeer duidelijk hoe het met hem gaat. Hoe hij zich voelt.
Hij zit nu op medikinet 40 mg. Tot vandaag gaat het redelijk. Wel erg boos geweest maar geen woedeaanvallen zoals vorige week wel het geval waren.
Hij vertelde dat zijn hoofd nog steeds vol zit, maar dat hij wel iets beter in zijn vel zit.
Dat hij weinig eetlust heeft en absoluut de slaap niet kan vatten savonds.
Om 11 uur is hij nog wakker.

Zelf ben ik een vroege slaper dus meestal slaap ik eerder dan hij.
Hij is daardoor zo moe en komt daardoor smorgens ook lastig zijn bed uit omdat hij nog zo moe is.

Na lang dubbe van de arts was haar voorstel om toch door te gaan met de medikinet 40 mg en daarnaast ipv 10 tabletten melatonine 20 tabletten te geven.

Wat was onze kanjer lam geslagen. 20 tabletten. Op de terugweg zei hij, ze willen mij gewoon vol stoppen met pillen. Uitgelegd dat het medicijnen zijn van 0,1 mg per tabletje.... maar ja dan ben je toch echt 11 en snap je daar geen bal van.
Het zijn er gewoon 20. Punt uit!

Vanavond dus voor het eerst 20 tabletten gegeven. En... Hij slaapt al!

Tot de tweede week van januari gaan we dit uittesten.
Ik merk zo aan mezelf dat ik zo onwijs moe ben. Alle moeheid lijkt er uit te komen. Ik slaap onrustig, droom heel veel, veel wakker....

Zo blij ben ik als het januari is, en als we kunne zeggen ja de rust is aan het terug komen in huize zus en Trijntje.


Omdat we vandaag dus weer met onze kanjer op stap moesten hebben we vanavond het gourmetstel opgezocht en heerlijk met z'n vijfjes ge gourmet. Heerlijk. En als onze kanjer even van tafel af wilde om met playmobile te spelen lieten we dat maar toe. Het blijft zoeken, afwachten, loslaten, ondergaan, maar ik ben er van overtuigd dat er een dag komt....

Liefs Zus en Trijntje

ADHD of toch niet.....

Morgen is het dan eindelijk zover.
Dan zullen mijn hubbie en ik een test maken om te kijken of onze middelste kanjer een vorm van ADHD heeft.
Toen dat besproken is met de psygoloog van onze middelste kanjer vond ik dat prima en maakte ik mij daar niet heel erg druk om.
Nu het dichterbij komt....

Met de psycholoog van onze zoon zullen we om te tafel gaan.
We moeten dingen uitsluiten zegt ze zelf steeds en ondanks dat ze niet het vermoeden heeft dat het om ADHD gaat moeten we het dus wel eerst uitsluiten voor dat we verder kunnen.

Het gaat er mij helemaal niet om dat ik het wel of niet erg vind als hij ADHD blijkt te hebben.
Het gaat mij er alleen om dat we er achter komen waarom onze kanjer zich gedraagt zoals hij zich gedraagt.

We zijn nu z'n kleine 3 weken bezig met Melatonine.
Een hormoon wat het inslapen stimuleert.
Normaal gesproken maak je dit aan naarmate het avond wordt.
Bij hem gebeurd dit dus niet/minder waardoor hij heel erg slecht in slaap weet te komen.
(vanaf kleins af aan slaapt hij niet voor een uurtje of half 11/11 uur savonds)
Nadat we gestart zijn met de pillen zien we een wereld van verschil.
Elke avond rond de klok van 20.00 uur is het stil boven en ligt hij heerlijk rustig te slapen.
Zelf zegt hij ook meer uitgerust te zijn.
Hoe kan dat nou van 10 van die piepkleine pilletjes!

We hebben er wel het een en ander over gelezen en zien dan krantenartikelen verschijnen met dat het uit de schappen gehaald moet worden, dat men het te snel inneemt enzovoort.
Nu hebben we nog een pote wat we zo bij de drogist gekocht hebben.
Het volgende potje wil ik via de huisarts gaan halen.
Niet dat het vergoed wordt... Nee dat is uit het zorgpakket gehaald.
Wel wil ik het via de huisarts halen zodat het dan ergens beschreven staat dat hij dit elke avond slikt.
Gewoon een extra controle of iets...
Prettiger gevoel dat het ergens bekend is en ergens staat.

Het blijft zoeken en ik merk dat het me soms opbreekt niet echt duidelijke veranderingen te zien in zijn gedrag.
Wetend dat dit proces van uitzoeken, ontdekken, nog meer uitzoeken en onderzoeken heel veel tijd en vooral energie kost.

Nu op naar morgen....
Zal het een; ohh echt is dat het moment worden of kunnen we weer iets afstrepen en zullen we weer verder moeten met zoeken...
Ik weet het niet.
Wel weet ik dat we dit niet met z'n tweetjes hoeven te doen, maar dat onze hemelse vader met ons mee gaat.
God is groot en laat ons en onze middelste kanjer niet los... nooit!!
wat er ook op ons pad staat te wachten....
Hij is er bij!!






Fijne zondag....
Liefs Zus en Trijntje