dinsdag 15 september 2015

Hoe gaat het met je?

School is alweer een aantal weken oud en ik moet zeggen... Dat merken we in huize Zus en Trijntje.
Onze middelste kanjer is weer sneller "vol" waardoor er zo nu en dan weer flinke uitbarstingen zijn.
Afgelopen week kon ik dat goed aan hem merken.
De maandag is altijd een prima dag. Niet te druk op school, geen grote hobbels te nemen en de gedragscoach van school haalt hem altijd een half uur tot een uur uit de les voor een praatje, een kletsje over hoe het gaat en ze is met hem aan de stoei over hoe het brein nou eigenlijk werkt.
Onze kanjer leert van haar dat niet alle informatie die we zien, horen, ervaren even belangrijk zijn en dat we moeten scheiden in belangrijk, minder belangrijk, niet belangrijk.
werken met vakjes of ook wel laatjes in je hoofd.
Hij moest een paar weken terug zijn hoofd tekenen hoe hij vol zit op een schooldag....
Vol verbazing zitten kijken.... Hoe is het nu en hoe zou het moeten zijn.... Het hoofd wat hij zelf tekende was gewoon chaos. Alles stond door elkaar heen, van spelen tot leren van huiswerk tot...
Daar is hij nu mee aan de slag aan het gaan. Om structuur daarin aan te brengen. Dat gaat stapje voor stapje.
De maandag is dus een prima dag.

De dinsdag, woensdag en donderdag zijn overvolle dagen voor hem. Heel veel te doen op school qua opdrachten, prikkels, gedachten. Woensdag heeft hij altijd een andere leerkracht dan de rest van de week. Eerst dacht ik serieus dat de woensdag een eitje zou zijn. Het is tenslotte een halve dag school. Niets is minder waar. Die leerkracht benadert hem anders, verheft zijn stem met regelmaat, is sneller geirriteerd als dingen niet lopen zoals hij wil. Onze kanjer loopt deze dag op zijn tenen.
Deze drie dagen zijn voor hem eigenlijk elke week weer een martelgang. En dat merken we thuis. Vooral de woensdag en donderdag zijn dagen dat ik op scherp loop. Hoe komt hij uit school, hoe is het gegaan deze dag.
Vorige week weer een enorme woedeaanval gehad. Een waar hij weer flink in bleef hangen en waar hij moeilijk uit kon komen.
Maar het is hem gelukt en na z'n anderhalf uur werd hij langzaamaan weer rustiger.
We zien waardoor het komt maar dachten dat we er zo weinig mee konden....

Inmiddels zijn we beide, mijn hubbie en ik, zover dat we niet in die fase van woede blijven hangen.
Wanneer het eenmaal is opgelost die woede dan proberen we het los te laten. Dat moet ook wel, we willen en kunnen het niet aan om er op terug te blijven hangen. Wat geweest is is geweest en de dag erna gaat het vast weer beter.
Die instelling zijn we onszelf aan het aanmeten. Noem het overleven, noem het.... Voor ons is dit op dit moment de goede manier.

Gister hadden we weer een afspraak bij het Riagg. M'n hubbie kon ivm werk niet mee. Voorafgaande aan het gesprek hebben we goed gesproken wat we wilde bespreken, waar we verder sturing bij wilde, hoe het nu bij ons thuis gaat en hoe wij ons voelen.

Al biddend op weg naar het gesprek.
We hebben een heel erg goed gesprek gehad. Om 10 voor 10 kwam ze me al uit de wachtkamer ophalen. Alles passeerde de revue. Van wat er fout was gegaan, hoe haar voorganger ooit ons als ouders als "het probleem van alles" had kunnen aanwijzen.... Alles...
Gesproken over hoe het nu gaat. Wat haar gedachte zijn bij onze kanjer.
Elke keer komen we toch weer uit bij het woord ADD maar dan zonder dromerigheid.
Onze kanjer is juist wel een actieve kerel die er van geniet om lekker buiten te spelen met andere kinderen. (niet overactief maar "gewoon" ) Wanneer ik de lijst lees wat er bij ADD hoort dan kan ik onze kanjer daar niet direct in plaatsen. Maar dat hij kenmerken heeft die zouden kunnen vallen onder ADD, dat zie ik wel.
We zijn er nog niet uit. Een diagnose traject in vind ik lastig en ookal wil ik geen ongelukkig kind vind ik het ook lastig om zo definitief een diagnose te horen. Wellicht geeft het ons handvatten, wellicht ook nog niet.
Besloten om eerst nu 4 weken te kijken hoe het verloopt op school.
Hoe is de druk daar nu en wat valt daar nog intern begeleider van school.
Wat kan school nog meer doen zodat onze kanjer rustiger uit school komt.
Thuis doen we er alles aan. Er ligt niet meer in ons vermogen en we komen er gedurende de afgelopen weken weer achter dat het zo te maken heeft met de druk op school.

Met een stapel aantekeningen heb ik nu de lef om school aan te spreken op het klassikaal gedrag. Maar ook op het gedrag van leerkrachten. De ene leerkracht gaat prima met onze kanjer. Toch valt er bij beide winst te behalen. Onze kanjer zal nog meer lessen uit de klas moeten. Een hele dag in de klas aanwezig zijn is voor hem niet haalbaar en mond uit in woede uitbarstingen omdat hij het allemaal niet aan kan.

Verder ga ik toch verder op zoek naar een boerderij in de buurt waar onze kanjer wellicht 1x per maand een zaterdag mee kan draaien. We hebben gemerkt dat hij daar zoveel rust maar ook weer energie uit haalt. Er achter gekomen dat je wanneer je zoiets vraagt aan boeren er direct de tegen vraag komt of hij een "zogenaamd rugzakje" heeft. Dan kan opeens veel meer. Dat doet mij wel erg veel zeer. Waarom?? waarom moet je iets mankeren, hebben voordat je in aanmerking komt.

Ook kwam de mevrouw van het riagg met een hond op de proppen. Dat zou erg goed zijn voor onze kanjer. Ik begon te lachen en zei dat ik ook daar al mee bezig was. (net als de boerderij)
z'n anderhalve week geleden is er een hond van een vriendinnetje van mij in huis geweest. Mijn hubbie heeft het niet zo op honden dus was er nogal verbolgen over dat 'dat beest' in huis was geweest. Maar toen hij merkte dat onze kleine diva die op dat moment wel thuis was geweest er zo vol van was is hij wel gaan malen. Het is een lieve, schone, niet al te grote en kortharige hond die prachtig is en goed luistert.
 Toen ik gister vertelde wat er bij het riagg besproken was zei hij dat hij aan het idee aan het wennen is en dat hij de hond wel een keer een weekendje in huis zou willen hebben om te kijken hoe dat dat is en gaat.
Wie weet, niet nu op stel en sprong, maar wie weet komt die hond er nog wel.
Voor onze middelste kanjer zou het in ieder geval heel goed zijn, daar zijn we wel achter. Nu wij nog. En ja dan de vraag wat voor soort hond. 1 ding weten we wel zeker, hij moet kortharig, rustig en niet te groot zijn.

Als je nu dus aan mij vraagt hoe gaat het? Dan zeg ik goed.
Niet gelogen maar echt goed. Natuurlijk zijn er dagen bij die echt mega zwaar zijn, maar er zijn ook dagen die mega goed gaan. Daar klamp ik mij aan vast. De dagen die niet goed gaan willen we niet op de voorgrond zetten maar snel achter ons laten en genieten van de momenten die nu heel goed gaan.
We zouden het niet aan kunnen om weer terug naar af te vallen. Daar gaan we samen, mijn hubbie en ik, alles aan doen om dat te voorkomen.
Dat kost tijd en heel veel energie, maar we kunnen het aan. Samen met God kunnen we alles aan.

Liefs Zus en Trijntje









maandag 14 september 2015

Einde peuterspeelzaal tijdperk

Even een korte blog tussendoor...

Morgen een speciale dag....
Onze kleine diva gaat gedag zeggen op de peuterspeelzaal.
Onze kleine muis gaat voor het laatst morgen naar de peuterspeelzaal gewapend met traktatie voor de juffen en de kindjes.

Ze kijkt er al maanden naar uit. Weken geleden kochten we een grote doos stoepkrijt met de uitleg er bij dat ze die mocht geven op de laatste dag peuterspeelzaal aan de kindjes.
De juf heeft het al 100x moeten aanhoren dat er in de kast een kado staat voor de kindjes en dat ze niet ging zeggen dat het stoepkrijt was...
Schattig.....

Voor bij het drinken trakteert onze diva stroopwafels, voor de juffen een pakje voor thuis voor de kids een koek voor bij het drinken. en een klein weggeef boekje van kikker. Ook weken geleden voor een prikkie op de kop getikt. Uitdeelcadeautjes waren nog nieuw in de verpakking. Even weg leggen en er nu profijt van hebben.
Bij elkaar heeft het de wereld niet gekost en ziet het er toch feestelijk en gezellig uit.
Spannend hoor....

Bedankt juf komt van de site http://bijdeb.blogspot.nl/. Bedankt debbie voor de te gekke printabels!

Toch gek z'n tijdperk afsluiten.
Op naar de nieuwe fase.
Dat was het dan de peuterschool....

S'middags kennis maken op de basisschool met haar nieuwe juf...
Ze kijkt er naar uit, maar vind het ook mega spannend.
En mama stiekem ook....

Liefs Zus en Trijntje



vrijdag 4 september 2015

Niet normaal!

Opgebeld worden met de mededeling waar je blijft voor je sollicitatie gesprek is een rare gewaarwording. De mail die ze zeggen te hebben verstuurd is in onze inbox, spambox, prullenbak of anders echt niet te vinden.
Inmiddels ben ik er over heen.
Het is goed zo, moest zo zijn denk ik dan maar.
Wanneer mijn plekje daar zou zijn komt er wel weer wat langs.

Vandaag druk bezig met sollicitatiebrieven schrijven.
Het blijft niet mijn hobby om die brieven in elkaar te flansen. Je zelf moeten verkopen.
Het voelt niet vertrouwd zeg maar. Ik ben niet een persoon die zichzelf makkelijk verkoopt denk al zal dat in deze tijd toch moeten.
Weten wat je sterke en minder sterke kanten zijn.
Eigenlijk lijkt het solliciteren ook als een soort ontdekkingstocht naar jezelf.
Hoe sta ik er voor wat zijn mijn wensen. Wat wil ik zelf eigenlijk.

Bezig met twee verschillende sollicitatiebrieven.
Een voor afdelingsassistent in het ziekenhuis op de ic. Een geweldige vacature. Een proef van een half jaar, het lijkt me een super uitdaging. Een nieuw in te vullen werkplek.
De andere vacature is er een als kraamverzorgster met als bijkomende taak diensten in het Ronald mc Donald huis. Ook alweer z'n leuke vacature.
De brieven worden totaal verschillend, maar overlappen elkaar toch ook wel weer.
Ik vind het stiekem toch best een pittige klus.

Maar na een paar uur staren op de brieven moet ik nu toch even afstand nemen.
De ene brief was echt helemaal klaar, die is dus inmiddels verstuurd. De andere is al een heel eind, maar nog niet af.
Toch moet ik nu even afstand nemen merk ik.
Ik loop vast, zie het even niet meer :)
Maandag ga ik er mee verder. De vacature hoeft er nog niet direct uit.
Heb nog even speling qua tijd.


Eerst me maar even richten op iets totaal anders.


Morgen mogen we weer met een stand staan voor Tinkahelpt.com op de braderie.
Zin in. Een intensieve dag maar wat hebben we een belangrijk verhaal te vertellen.

Onze vriendin woont en werkt in Thailand en zet zich in tegen mensenhandel in de ruimste zin van het woord.
vorige week stuurde ze ons een foto....
Deze foto....

Ik heb gebruld boven de foto...
Er gaat zoveel mis in de wereld.

Morgen zal ik het verhaal van dit meisje vertellen. Aan voorbijgangers laten zien. Dit is niet normaal. Wanneer je zelf kijkt naar je eigen dochter van 3 dan schreeuwt je hart naar God!
Alleen met Zijn hulp kunnen we hier iets aan doen. Kan onze vriendin zich met een heel team blijven inzetten. Dit mag niet. Dit kleine meisje moet spelen met poppen of knutselen met vriendinnetjes ipv haar lichaampje afstaan aan mannen die er veel geld voor neer leggen om haar te gebruiken, misbruiken, te doen met haar wat ze willen....
Dat ben ik hier vanuit Nederland haar verschuldigd. Dat ik mensen er van bewust maak.
Dat ik bid voor haar, voor haar moeder...
Ze is een kind van een vader en een moeder, wie zijn ze, weten ze wat er met hun dochter gebeurd, staat haar moeder er achter te dansen? is dit een wanhoopsdaad?




Morgen is dus een belangrijke dag....
We proberen geld op te halen zodat Tinka haar werk kan voortzetten, maar daarnaast proberen we ook mensen aan het denken te zetten.
Bewust te maken wat er speelt in Thailand.
Eerst onze kleine diva extra knuffelen, zeggen hoeveel ik van haar hou, even samen wat kleuren...

Liefs Zus en Trijntje




dinsdag 1 september 2015

live58


In onze gemeente hebben we 1 per maand een MeetingPoint.

Een dienst voor tiener en iedereen die zich jong voelt.

Sinds drie jaar organiseer ik samen met mn "maatje" de diensten.
Voordat we hier samen aan begonnen konden we elkaar alleen van Hoi, Hallo, in de gemeente. Doordat we allebei op de openstaande "vacature"
Hadden ge re ageert leerde we elkaar al snel kennen. En wat had God dit prachtig voorzien zeg. Waar zij goed is is heb ik absoluut niet goed in en andersom. Dit werkt meer dan prima zo samen.

Op 11 oktober start ons nieuwe seizoen weer.
Voor dit jaar hebben we er voor gekozen om een live even te organiseren.

Een invent wat jongeren bewust leert maken van wat wij kunnen doen tegen de armoede in de wereld. Het is dus niet een avond die na half negen is afgelopen, maar een avond om nog lang mee aan de slang te gaan.
Ook de tienerleiding is ingeschakeld om zich hier voor in te zetten.

Spannend...
Gendro  Schijff  zal spreken en neemt zijn band mee. We kijken er enorm naar uit en zijn nu druk bezig met de promotie...

Live58 of leef58  in het Nederlands gaat uit van jesaja 58 waarin we worden opgeroepen  ons in te zetten  tegen armoede. In de indringende film live58  komt dat prachtig naar voren.
https://www.compassion.nl/leef58/



Ik hoop echt dat het een bijzonder, intense avond mag worden waarin God onze tiener maar ook onzelfstandige laat zien wat hij van ons verwacht.

Elke keer vind ik het weer wonderlijk om te zien hoe God met ons werkt.
Mijn maatje zat er een beetje over in; zal het wel goed zijn, de muziek, de avond, hoe is de muziek van Gendro.... menselijke gezien logische, je organiseert iets en wil dat het goed is.
En daarom stuurde God mij zonder dat ik het wist afgelopen zondag niet naar onze eigen gemeente maar naar de leg, de levend evangelie gemeente vlakbij ons dorp. Waarom we als gezin daar heen gingen wisten we toen nog niet.
Degene die op het podium de muziek verzorgde wat er te gast en het klonk geweldig. Een prachtige tijd van aanbidding mochten we hebben tot ,in man op eens zei; is dat Gendro schijff  niet? En jawel hoor.....
Toen we vanmorgen, mijn maatje en ik weer bij elkaar zaten uitte ze haar zorg. Toen wist ik het: God had ons daarnaar toe gestuurd zodat ik mijn maatje nu gerust kon stellen.

God had dit allang voorzien, ver voordat we er zelf maar tegenover elkaar over begonnen waren vanaf dat moment hadden we allebei rust.
Ook dit seizoen mogen we ingaan samen met God. Hij is degene die de sprekers en band heeft bedacht. Hij weet wat goed voor onze gemeente is, voor onze jeugd....

Met vol vertrouwen kijken we uit naar 11 oktober.  De straat van een geweldig nieuw MeetingPoint seizoen!!!

Liefs Zus en Trijntje

zaterdag 29 augustus 2015

Eerste twee weken school zitten er op

Zo... de eerste twee weken schol zitten er weer op.
Het was weer even wennen zoals bij iedereen denk ik.
Het op tijd opstaan, spullen pakken, huiswerk maken, wel of niet spelen met vriendjes.
Het ritme moet weer even gezocht worden en ook het "schema" hoe deen we de dagen in moet weer even in een nieuw schooljaar jasje gestoken worden.
De eerste weken na de school vakantie zijn bij ons altijd een soort van ontdekkingsweken.
Wat is handig qua spelen, genoeg tijd hebben voor huiswerk, sport, clubs, "computer/tablettijd" ook zo een waar echt even naar gekeken moet worden.
Maar nu de eerste twee weken er weer op zitten begint er weer structuur te komen in de dagen.

De oudste is gestart op de middelbare school.
Hoe groot wil je de omschakeling hebben zeg... pff....
S'morgens spreek je wat af met een vriendin en dan zegt zoonlief de avond er voor "oja, morgen zijn de eerste twee les uren uitgevallen hoor"
Dag planning! niks samen op de bank met een kop koffie....

Dat is echt wel even wennen en omschakelen moet ik zeggen.
Je eigen dag loopt zo ook veel anders.
Niet meer s'morgens alleen thuis of met je kleine diva, maar opeens je grote kanjer de eerste 3 en zelfs 1x 4 uur vrij...
Het levert ook heerlijke momenten op.
Als onze kleine divan op dinsdag naar de peuterspeelzaal gaat kunnen we samen koffie drinken en heerlijk kletsen. Ook weer leuk, maar nieuw en wennen.
Wennen aan wat we allemaal prettig vinden, hoe we het zien, wat we afspreken.

De week hebben we nu aardig in kaart weten te brengen en we hebben met elkaar een aantal duidelijke afspraken gemaakt waar we de eerste week tegen aan liepen en dus anders moesten.

Onze middelste kanjer vind de druk op school alweer erg hoog worden dus moesten wij keuzes voor hem gaan maken.
Op Maandag spelen we met kindjes uit de straat
Op Dinsdag fietst hij tussen de middag met zn nichtje naar huis en brengt hij haar ook om kwart over 3 thuis. Dan kan hij daar nog even blijven spelen als hij dat wil.
Op Woensdag mag hij afspreken met iemand van school,
Op Donderdag speelt hij weer met kindjes uit de straat,
en op Vrijdag mag hij afspreken met iemand van school.
De komende 5 Zaterdagen gaat hij de hele dag naar zeilles van 10.00 tot 17.00 uur.
Intensieve dagen dus daarom heen niet te veel plannen.
Zondag naar de kerk en lekker thuis, naar t bos of....

Dit schema hebben we gemaakt omdat de eerste week hij elke dag met een vriendje van school wilde spelen en daarna echt vreselijk moe thuis kwam. Afgelopen week ons aan dit schema gehouden en ik moet zeggen dat dat echt een stuk beter verliep.

Dan nog z'n heikel punt de computer en tablet.
Daar zijn we zeer strak en duidelijk is.
de computer/tablet mag gebruikt worden tot 17.00 uur.
Daarna niet meer.
Wanneer we dat daarna nog toestaan merken we dat zo slechter in slaap komen, drukker iin hun lijf zijn. Dat willen we voor hunzelf niet...
Wanneer hij om vijf uur uit moet kan iedereen nog even spelen of.... voordat we gaan eten.
Ook huiswerk maken doen we t liefst s middags en niet pas s avonds om 21.00 uur.
Onze oudste kanjer heeft er een handje van om echt op het aller aller laatste moment te bedenken o ja even m'n rooster bekijken op de computer want stel je voor dat er iets verandert is. (dat bedenkt hij dan om 21.30 uur of zo...)
Dat willen we dus niet meer.
S middags heeft hij daar tijd zat voor.
Evenals de telefoon van onze oudste kanjer. Die gaat niet mee naar boven en ligt s avonds in de oplader net als de tablet. En tijdens het eten nemen we geen telefoon op.
Dan hebben we even quallity time...
Als het belangrijk is bellen ze wel weer...

Dus gister middag zat ik met onze oudste kanjer zijn rooster voor komende week in zijn agenda te schrijven. Zo hoeft hij niet elke dag achter de pc om te kijken welke lessen hij heeft. Ook gelijk het huiswerk er bij schrijven.
Toch wel een beetje wennen om hem ook te leren om die structuur in zijn systeem aan te brengen. Niet alles op het laatste moment.
Want doordat hij alles op het laatste moment doet (ook tas inpakken s'morgens pas) kwam hij afgelopen vrijdag te laat op school. Nou daar was hij wel van geschrokken want dat gaat niet zoals op de basisschool. Snel zitten en klaar....
Vrijdagmiddag stond hij gelijk zijn boeken op te zoeken voor aan staande maandag. Een goede les dus.

Kijk je wil ze ook niet vastleggen aan allerlei regels. We willen ze leren om de juiste keuze te maken. Doordat hij te laat was op school heeft hij geleerd dat de structuur die wij hem aandroegen nog niet zo gek waren. Onze taak is hem daarin nu te begeleiden en sturen.

En echt t liefst loop ik elke keer te roepen: "heb je je tas al ingepakt, is je huiswerk al af, enzenz...."
Toch moet ik dat proberen los te laten en hem zelf dingen laten ondervinden. Wij hebben dingen aangedragen en nu is het zijn "taak" om het op te pakken of...

Ach en dan smelt ik ook weer als ik hem een sms stuur (naar school) met succes vandaag lieverd!
En dat je dan een sms terug krijgt met 'I love you mam!'

Het is leren, wennen, ondervinden, onderuit gaan en weer door gaan.
Ik vind het ook machtig interessant om te zien hoe hij verandert.
En echt ik hoop dat wanneer we 5 weken verder zijn iedereen zijn draai heeft gevonden en dat de nieuwe planning en regels werken en er bij iedereen inzitten.
Ook bij onszelf!

Zo nieuwsgierig hoe dat bij andere ouders gaat....


Liefs Zus en Trijntje





woensdag 19 augustus 2015

Starten op school

Kleintjes worden groot....
Zo, wat gaat de tijd toch snel.
Vanmorgen werden we gebeld door de toekomstige juf van onze kleine diva.

We stonden samen de bonen af te halen.
Onze kleien diva op het krukje bij het aanrecht de helft van de zak bonen afhalen.
Extra veel gekocht omdat het zo goedkoop was, even blancheren en de vriezer in.
Ze vind het heerlijk om me dan te helpen. Al keuvelend over van alles en nog wat ging de telefoon.

De juf van school belde om ons te informeren over wanneer onze diva naar school mag.
Wat kijkt ze er naar uit, maar ze moet nog even geduld hebben.
Eerst maar een mail sturen naar de peuterspeelzaal om op te zeggen.
Direct gaan er dan bij mij allerlei radars werken:
Wat is leuk om te trakteren op de peuterspeelzaal als ze afscheid neemt.
Wat zullen we de juffen geven, of toch iets voor het hele klasje.
In ieder geval krijgt de klas een grote bak met stoepkrijt.
Onze diva vind het geweldig om met stoepkrijt te spelen en te kleuren...
Dat kan vast ook prima op het schoolpleintje.
mmm....
denken, zoeken, nog harder denken.
Ach ik heb nog even.

Maar wat geniet ik nu dus nog even dubbel en dwars van haar aanwezigheid zo om me heen.
Samen keutelen in de keuken, hoe simpel... bonen afhalen...
Samen genieten van een beker limonade en een kop koffie in de zon s'morgens om tien uur.
Samen een puzzel maken in pyama,
Samen op de bank een boekje lezen,
Samen prikken en daarna kleuren, of pimpampet spelen....
Wat zal ik dat straks ook weer missen.

Ach iedereen zal er wel last van hebben als de "laatste" eenmaal naar school toe gaat.
Een thuis periode sluiten je dan toch af.


Maar eerst nog even heerlijk een paar weekjes genieten van het samen zijn....

Ze roept me al,

"zullen we samen........."



Liefs Zus en Trijntje


zaterdag 8 augustus 2015

Tranen van vreugde en geluk

Op het aller laatste moment besloten we afgelopen week na een heerlijke vakantie in Frankrijk een tent aan te schaffen en nog een paar dagen in eigen land op stap te gaan.
Het moest vlakbij het werk van mn hubbie zijn zodat hij heen en weer kon pendelen.
Onze oudste kanjer ging een week op kamp en de vooruitzichten qua weer waren heerlijk dus....
Internet afstruinen naar een .... boerderij met kleine camping.
In Driehuizen vonden we een biologische boerderij die daarnaast een kleine camping hadden.

Eerst samen met onze kleine diva voor 1 nachtje er heen. Onze middelste kanjer logeerde bij opa en oma. Vanaf het welkom door de boerin voelde we ons meer dan welkom en thuis.
De tent was prima en makkelijk op te zetten. Nadat m'n hubbie uit zijn werk kwam stond de tent binnen een uur kant en klaar. Onze dagen op de boerderij konden beginnen. De fietsen waren mee dus samen met de kleine diva heerlijk door de landerijen gefietst. Boodschapjes doen, bootjes kijken, wat drinken op een bankje kijkend naar de koeien die lopen te grazen in het weiland.
De zon die hoog aan de hemel schijnt.

De volgende dag kwam onze middelste kanjer ook naar de boerderij.
Het eerste moment was even wennen. Wij wisten al waar we waren, onze tent stond al, voor hem was alles nieuw.
Die eerste tijd had hij het erg moeilijk. En wij met hem. We wilde hem helpen met de tent opzetten, m alles laten zien, maar dat viel fout.... Wat is het toch ook een leerproces zeg voor onszelf.
Hoe te praten, te sturen, te laten, aanvoelen, niets doen....
Eenmaal gegeten was het tijd om de boerderij te ontdekken en binnen een uur genoot hij van elk moment.
Mee de koeien halen van het land, mee helpen met melken. Ohh wat heeft onze kanjer genoten zeg.
S'morgens om 6 uur stond hij met overall en laarzen aan klaar om de boer te helpen met de koeien halen uit het weiland. Vol trots, glimmend van oor tot oor kwam hij om even half negen vertellen dat hij niet alleen geholpen had in de melkput maar dat hij daarna ook poep mocht vegen!

Elke minuut was voor hem bijzonder, was fijn, aangenaam.
Mee op de trekker om 4 uur lang gras te maaien op het veld. Hobbelend in een trekker naast de boer. Hij genoot van elke minuut.
En hoe meer hij genoot, hoe meer ik genoot van zijn ontspannenheid, zijn rust, zijn houding.
Hij voelde zich daar zo intens gelukkig.
Ook hebben we heerlijk gefiets met z'n drietjes en ook die momenten waren intens puur en echt bijzonder. De zon die scheen, de vogels die je hoorde kwetteren, de schapen die je hoorde blaten en de koeien die je s'morgens om even half zeven wakker loeide. Wat een intens bijzondere dagen waren dit zeg!

 



Toch zaten de dagen er vandaag weer op en moesten we afscheid nemen van een plek waar hij zich zo fijn voelde de afgelopen dagen.
Het viel hem zwaar, en daardoor ons als ouders ook om hem zo verdrietig te zien. Echt verdrietig omdat hij zo intens had genoten van elke minuut die hij daar geweest was.

Wij vonden het een zeer bijzondere plek en hebben onze kanjer beloofd dat we er terug zullen komen.

Wat jammer dat er bij ons in de directe omgeving geen boerderij is, althans wij weten er geen, waar onze kanjer zo nu en dan eens met de boer mee zou kunnen draaien.

De boer van de camping, maar ook zijn vader, zei dat onze kanjer graag alles observeert, veel vragen stelt en oprecht geïnteresseerd is en dat hij hem zag genieten.
Machtig mooi vind ik dat als iemand dat over jou kanjer zegt.

We hebben de boer en zijn vrouw een taart gegeven.
Als blijk van waardering voor wat ze ongemerkt allemaal doen.
De boer zei dat hij er zelf ook zo van geniet als iemand zo geïnteresseerd is. Maar hij doet t wel. Geeft hem klusjes, vraagt m toch mee om te maaien, te melken, de koeien te halen, poep over het veld uit te rijden en zo kan ik wel even doorgaan.

Wat een bijzondere mensen en wat een bijzondere paar dagen waren dit zeg.

Dit was een zo niet geplande vakantie.
vijf dagen die op ons pad kwamen in vierentwintig uur tijd.
vijf intens gelukkige dagen die ik voor geen goud had willen missen.

Vanmorgen liep ik in alle stilte om 7 uur over het veld toen de zon op kwam....
Al tranen biggelend heb ik God gedankt,
Aan Hem alle eer!!

Een paar zinnen uit een prachtig nummer van Hillsong United wat duidelijk maakt hoe dankbaar ik ben op dit moment.....
Er is niemand zoals U
Alle eer geven we aan U
Dank u voor het leven wat U aan ons gaf
Al onze hoop is in U
Laat Uw gezicht op ons schijnen Heer




Liefs Zus en Trijntje