Onverwacht

Onverwacht....

De maatschappelijk werkster van school telefonische gesproken.
Ze wil heel graag meedenken, maar wil t riagg niet voor de voeten lopen.
Samenwerken zou een veel beter plan zijn, maar we wisten allebei niet hoe ze bij t riagg, kenter heten ze nu, ik kan er nog niet aan wennen haha, hoe zij er over denken.

Wat een fijn gesprek was dat via de telefoon zeg. Een open en frisse wind.
Ze stelde veel vragen. luisterde, zei wat ze dacht....
Ze zou dus graag met kenter om de tafel gaan.

Vanmorgen werdt ik door onze psychologe van kenter gebeld.
Gister hadden ze teamoverleg gehad met een grote groep. Door de fusie waren de teams verandert en dus nieuwe mensen, nieuwe ideeën en tips.
Top!
Ze hadden het gehad over een observatieopname, maar kwamen al snel tot de conclussie dat dat bij onze kanjer geen goed zou doen. Daar zou hij zich inhouden en het zou er dan toch thuis weer uit moeten komen alle spanning en stress van het verblijf daar.
Dat vil dus af.
Medicatieopties waren volgens hun op, dus....
En dan nu...
Iemand opperde om eens met Altra te gaan samenwerken. Een organisatie die bij ons in de regio werkzaam is. Een frisse kijk. Wellicht ook thuis gesprekken. Zij kunnen op school veel meer bereiken dan kenter dus een logische stap.

Wat schetst haar verbazing....
Degene met wie ik gesproken heb als maatschappelijk werkster op school is werkzaam bij Altra!
het draadje is rond!
De psychologe was er helemaal ondersteboven van...
Gaat nu mailcontact leggen om zo tot een gesprek te komen en te kijken wat de mogelijkheden zijn.

Gaan we stoppen bij kenter en over naar Altra? geen idee nog, maar de samenwerking word gelegd.
kenter denkt in de hoek van adhd en altra op het eerste gezicht aan een autisme verwante stoornis.
adhd valt voor ons nog steeds niet met 100% te zeggen en ook kenter zegt er niet vol 100% tegen dat dat het zou moeten zijn.... vandaar dat de medicatie niet deed?
geen idee zeg t maar.

voor nu kan ik alleen maar intens dankbaar zijn dat God een maatschappelijk werkster op onze school heeft aangesteld sinds kort die ook nog eens werkzaam is bij Altra.
Wat zijn Zijn wegen toch ongelooflijk bijzonder.
We gaan een nieuw pad in met elkaar dus.
Niet gezegd dat het nu met een poep en een scheet rond is, maar we staan in ieder geval niet stil.
We gaan hier weer doorheen, met Hem!

Nog even als afsluiting een tip...
Ik wordt altijd mega blij van de blogs en berichtjes van Ilse...
Dus lieve mensen zeker een bezoekje waard...
http://uitmijnkeukentje.blogspot.nl/ en http://familynight2012.blogspot.nl/

Liefs Zus en Trijntje

Ik kijk naar U

Weer eens een update van onze middelste kanjer.

Wat is het toch een enorme zoektocht.
Onze kanjer heeft inmiddels alle, op 1 na, medicatie voor adhd uitgeprobeerd en er is er geen bij die doet wat nodig is om hem beter in zijn vel te laten zitten.
Van het ene middel wordt hij enorm suf, het andere mega down, en weer een ander extreem woedend.
Elke keer weer kwamen we er achter dat dit het niet is.

Zelf heeft hij de afgelopen periode heel veel gehuild.
"wanneer vinden ze nou iets wat werkt bij mij, mam!?"
Ons kind was echt diep ongelukkig.
Daardoor wij ook.
want wat is het ongelooflijk zwaar om je kind zo ongelukkig te zien.

Vorige week hebben we een gesprek bij de psychiater gehad. een afspraak van een half uur liep uit tot een zeer intensief maar heel goed gesprek van een goed uur.
Eerst ben ik 10 minuten alleen naar binnen gegaan. om te vertellen hoe het ging zonder dat onze kanjer dat hoefde mee te krijgen. Daarna is ze het gesprek met hem zelf aan gegaan en ze kwam er snel achter dat dit niet de juiste weg voor hem is.

Onze kanjer vind het moeilijk om zich te uiten tegen "vreemde" om echt te zeggen wat er in hem omgaat en hoe hij zich voeld, maar wow wat deed hij dat op die dag goed zeg.
Wat waren, en zijn, we intens trots op hem.

Al snel kwam de psychiater tot de conclusie dat we moesten stoppen. Stoppen met alle medicatie.
Ze slaakte een zucht en zei uit haar tenen... "Ik weet het ook niet"

Een paar maanden geleden, in november, zijn we gestart met medicatie omdat we het echt niet meer wisten. Elke keer weer moesten we te horen krijgen dat we geduld moesten hebben. Echt waar het volgende middel... Elke keer weer de teleurstelling, het verdriet, het....
Nu half maart stoppen we dus met alle medicatie. Vanaf afgelopen maandag is hij helemaal gestopt met alle medicatie.
Dat voelt gek, als opluchting maar ook als bibbers... en nu...

Bij de psychiater zijn we nu dus klaar. zij kan niets meer voor ons betekenen.
Terug naar onze psychologe.
Met haar een krot gesprek gehad via de telefoon. Ze wil een MDO overleg inplannen.
Weer met dezelfde mensen. Mijn verzoek om breder te kijken neemt ze mee.
Kunnen er geen mensen van buitenaf, van een ander team of... meedenken.
Ik heb zelfs geopperd om een paar studenten op deze casus los te laten.
Een frisse kijk wellicht.

Omdat onze psycholoog en psychiater niet op dezelfde dagen werken is overleg vaak kort en lastig in te plannen waardoor dingen ook weer langer duren.
Vandaag zouden ze proberen contact te hebben. Gister heeft ze het in ieder geval in het teamoverleg besproken.

Maar ik wil niet stilzitten. Kan ook niet stilzitten.

In de nieuwsbrief van school zag ik staan dat school een Maatschappelijk werkster heeft aangetrokken. Wellicht zou zij wegen weten.
zij is werkzaam bij http://www.altra.nl/

Onze psychologe op de hoogte gesteld dat ik haar ging mailen.
Dat heb ik inmiddels gedaan.
Vandaag zal ik een eerste telefonische afspraak met haar hebben om te kijken of ze iets voor ons zou kunnen betekenen.
En als het goed is wordt ik door onze psychologe gebeld met de stand van zaken.
Want ja.... wat nu....

Mn hoofd tolt...
Onze kanjer doet het de afgelopen dagen heel erg goed.
Voelt zich langzaam aan weer zichzelf worden.

Ook nu weer kunnen we niet anders dan er biddend doorheen gaan.
Vader gaat met ons mee, dat weet ik, dat ervaar en voelen we ook zeker.

Daar houd ik mij aan vast....

Fijne dag nog iedereen...

Liefs Zus en Trijntje

We blijven zoeken

Terug naar af?
Ohh we hopen het zo van niet.
Afgelopen week bij de psychiater geweest en zoals ik eerder schreef blijven we op 40 mg zitten.
Het is een ramp!
Onze kanjer zit zo niet fijn in zijn vel, voelt zich zo niet prettig.
Op elke vraag die je stelt is zijn antwoord; weet ik niet.
Hij heeft nergens zin in en s'avonds....
De woedeaanvallen zijn weer helemaal terug.

Gister avond slaapmedicatie gegeven om 8 uur.
omdat het vrijdag was mocht hij wat later naar bed. rond 9 uur dachten we dat het voor vandaag wel mooi geweest was. Hij weigerde naar bed te gaan.
Eenmaal toch boven (inmiddels half 10) gaat het finaal mis.
zodra we in zijn buurt komen slaat hij helemaal door.
Schopt en slaat alles en iedereen kort en klein.
Gelukkig liggen onze andere kids inmiddels heerlijk te slapen.
We laten hem, gaan elke keer na een uur weer even kijken, maar het hele verhaal begint dan weer van voor af aan. Hij blijft zitten aan zijn buro, te tekenen inmiddels, maar hij weigert om naar bed te gaan.

Onze kaarsjes zijn op...

Het hele verhaal duurt tot half 1. Dan zegt hij tegen mijn hubbie dat hij nu wel kan gaan slapen...
Om een uur is het stil, hij slaapt...
Wij kunnen ook naar bed.

Slapen kan ik niet, elk uur van de klok zie ik voorbij gaan.
Heer laat uw kracht zien is mijn gebed.


---------

Dat schreef ik afgelopen zaterdag.

We hebben een urgentiemail naar het Riagg gestuurd...
Daarin hebben we ons hele verhaal gedaan van de afgelopen week.
Wat moeten we?
Op maandagmorgen zit er een mail in de inbox.
De eerste zin luid:
'Dat is vervelend zeg'
Daarna nog 3 zinnen dat ze de mail doorstuurd naar de dienst doende psychiater en dat we dan vandaag of morgen wel iets horen.

In een soort van verbijsterende stand lees ik de mail nog 3 keer door.
Nou ja het mail-tje...

Ons verhaal van 1,5 a4 tje wordt verwoord in 1 zin 'dat is vervelend zeg'
Wat moeten we hier nu mee.

Eerst maar even laten zakken, toch mail terug sturen. Wij willen niet nog 1 dag langer deze medicatie geven, we willen vandaag nog met iemand overleggen.

Smiddags krijg ik de dienstdoende psychiater aan de lijn en met haar afgesproken om terug te gaan naar 30 mg, en dan morgen (vandaag dus) contact te hebben met onze eigen psychiater.

Voor de zoveelste keer loop je de apotheek binnen, ze zullen wel denken. Ik kwam er nooit, maar nu noemen ze mij al bij mijn naam... mmmm... gaat iets mis :)

Vanmorgen 30 mg gegeven. Onze kanjer wil dit niet meer, kan niet meer, maar ja....

Vanmorgen had ik een afspraak staan bij de kapper. Ik hou zo niet van de kapper. Dat ge-piel en gefrunnik aan je hoofd ik vind dat maar niets.
Dus in ontspannen toestand ben ik al nooit bij de kapper.
Onze kapster is een heerlijk mens, daar ligt het zeker niet aan!
Mijn hoofd zit vol in de verf en ja hoor telefoon!
Ahhh!! de psychiater...
Al weglopend uit de zaak neem ik op en ze verteld dat ze de mail heeft gelezen.
Dit moet stoppen zegt ze.
Ze had er over nagedacht en haar idee is om nu te stoppen met de Medikinet (ik begin net te wennen aan hoe het medicijn heet moet ik weer wat anders uit mijn hoofd gaan leren, maar dat ter zijde)
De Medikinet versterkt te veel zijn woedeaanvallen en het niet kunnen slapen ondanks de hoge dosis melatonine vind zij zorgelijk. Ze is bang dat hij echt oververmoeid raakt.
Dat merken we nu al zo erg aan hem. S'morgens is hij zijn bed niet uit te krijgen en s'avonds is hij er niet in te krijgen... Vertel het maar ....

Haar idee om dan niets te slikken tot in het nieuwe jaar en dan in de eerste week van Januari te starten met Dexamfetamine.
Alleen het woord NIETS suist door mijn hoofd.... Nu stoppen, niets geven, hoe ziet ze dat, ik snap er weinig van.
Morgen moeten we haar een mail sturen met wat wij graag zouden willen.
Haar voorstel ligt er nu moeten wij er nog op reageren.

Vanavond eens goed voor gaan zitten met mijn hubbie.
Onze eerste gedachten is, laten we deze week afmaken met 30 mg t/m vrijdag en dan vanaf zaterdag niets geven...
Nu in een keer weer naar niets...
Ik incasseer liever die mega woede aanvallen nog een paar dagen en dat we dan in het weekend zien hoe het zonder gaat, dan dat we dat op een schooldag moeten ontdekken. maar ja...
Wat is wijs....

We kunnen maar een ding doen...
Onze knieën buigen...

Liefs Zus en Trijntje

Ze willen mij gewoon volstoppen

Een updaten over onze middelste kanjer...

Vandaag hadden we weer een afspraak staan bij de psychiater.
Ohh wat een naar woord is dat eigenlijk.
Een vriendelijke vrouw die al 25 jaar in het vak zit.

Ja eerlijk, het stelt enigszins gerust als ze dat verteld.
Niet dat ik er iets aan heb, maar toch.

Onze kanjer ging mee net als mijn hubbie. Fijn zo met z'n drietjes.
De wachtkamer stroomde vol en ik voel me daar zo niet op mijn gemak.
Twee moeders stonden bij het koffiezetapparaat grove taal uit te kramen naar elkaar al hard pratend. Over kerst, het gesprek waar ze in zaten en...
Een nette vader zat op een stoel druk op zijn telefoon te werken.
Een "behandelaar" stond in een Arabische taal met een cliënt en twee drijnende kinderen en een baby in een maxicosi druk te discussiëren over geen idee.... en dan niet te vergeten de twee tieners die onderuit gezakt , ongeïnteresseerd al kauwend op een kauwgommetje zaten te kauwen en op hun mobieltje bezig waren.
En wij....
Toen onze behandelaar er aan kwam en onze naam noemde hoorde ik het in eerste instantie niet eens. Zo druk, chaotisch....

En toen ging de deur achter ons dicht. Pff wat een rust zeg.
"Zo, en hoe gaat het" was haar eerste vraag aan onze kanjer.
Tot mijn, ik denk onze, verbazing vertelde hij zeer duidelijk hoe het met hem gaat. Hoe hij zich voelt.
Hij zit nu op medikinet 40 mg. Tot vandaag gaat het redelijk. Wel erg boos geweest maar geen woedeaanvallen zoals vorige week wel het geval waren.
Hij vertelde dat zijn hoofd nog steeds vol zit, maar dat hij wel iets beter in zijn vel zit.
Dat hij weinig eetlust heeft en absoluut de slaap niet kan vatten savonds.
Om 11 uur is hij nog wakker.

Zelf ben ik een vroege slaper dus meestal slaap ik eerder dan hij.
Hij is daardoor zo moe en komt daardoor smorgens ook lastig zijn bed uit omdat hij nog zo moe is.

Na lang dubbe van de arts was haar voorstel om toch door te gaan met de medikinet 40 mg en daarnaast ipv 10 tabletten melatonine 20 tabletten te geven.

Wat was onze kanjer lam geslagen. 20 tabletten. Op de terugweg zei hij, ze willen mij gewoon vol stoppen met pillen. Uitgelegd dat het medicijnen zijn van 0,1 mg per tabletje.... maar ja dan ben je toch echt 11 en snap je daar geen bal van.
Het zijn er gewoon 20. Punt uit!

Vanavond dus voor het eerst 20 tabletten gegeven. En... Hij slaapt al!

Tot de tweede week van januari gaan we dit uittesten.
Ik merk zo aan mezelf dat ik zo onwijs moe ben. Alle moeheid lijkt er uit te komen. Ik slaap onrustig, droom heel veel, veel wakker....

Zo blij ben ik als het januari is, en als we kunne zeggen ja de rust is aan het terug komen in huize zus en Trijntje.


Omdat we vandaag dus weer met onze kanjer op stap moesten hebben we vanavond het gourmetstel opgezocht en heerlijk met z'n vijfjes ge gourmet. Heerlijk. En als onze kanjer even van tafel af wilde om met playmobile te spelen lieten we dat maar toe. Het blijft zoeken, afwachten, loslaten, ondergaan, maar ik ben er van overtuigd dat er een dag komt....

Liefs Zus en Trijntje

Geduld

Het geduld is op....
We zijn moe, op aan het raken.

Even terug in de tijd....
Na de zomervakantie ging het prima met onze middelste kanjer.
Naarmate de tijd verstreek ging het weer bergafwaarts.
We hebben wel goede weken er tussen zitten en dan gaat het echt heel erg goed.
Maar over het algemeen ging het wel weer achteruit met hem.
Niet alleen wij raken op maar vooral onze kanjer is echt op.
Kan niet meer. Zijn hoofd zit zo vol hij weet het zelf ook niet meer.

Elke keer weer de gesprekken bij het Riagg leverde totaal niet op wat we wilde, wat we hoopte, droomde....
Elke keer weer nog een maand aankijken, kijken of er op school, thuis, of... nog iets te halen viel.
Alles wat we kunnen doen we al, doet school al, t is klaar!

Z'n anderhalve week geleden hadden we weer een gesprek. Mijn hubbie en ik samen.
Toen ze zei dat ze contact wilde opnemen met school om te kijken wat daar eventueel nog te halen viel brak ik.
Ik begon enorm te huilen. Intens verdrietig, moe gestreden....
Het gaat niet meer. We willen niet nog meer "kijken of er nog wat te halen valt"
Na 6,5 jaar ploeteren is het genoeg geweest.

We hebben de knoop door moeten hakken.
Niet alleen voor onszelf maar zeker ook voor onze kanjer.
Als hij zegt dat hij na z'n enorme woedeaanval alleen maar denkt was ik er maar niet geweest, was ik maar dood, dan is dat signaal genoeg voor ons, er moet iets gebeuren.

We gaan dus starten met medicijnen.
Vreselijk spannend vinden we dat.
Afgelopen dinsdagmiddag moesten we met z'n drieen terug komen om te bespreken welke medicijnen het gaan worden en hoe we gaan opbouwen.
Met een knoop in onze maag zijn we heen gegaan.
Een erg vriendelijke, wat oudere, psychiater zat er tegenover ons. Ze stelde onze kanjer enorm veel vragen, woog hem en nam zijn lengte op en bloeddruk.
Een gezonde jongenman ben je kerel!

Uiteindelijk is er gekozen voor Medikinet met als aanvulling van Methylfenidaat.
We starten met 10 mg en hogen per week met 10 mg op.
Ohh wat zijn we zenuwachtig.
Zolang proberen tegen te houden, andere dingen proberen, maar we verlangen er zo intens naar dat onze kanjer rust krijgt in zijn hoofd en in zijn zijn....
Hij s moe, op... Wij zijn moe en op....
We tellen af naar het moment dat hij met een lag opstaat en met een lach naar bed gaat....
Ohh we hopen en bidden dat dit middel mag aanslaan, dat hij geen last zal hebben van bijwerkingen. Dat hij er goed op mag reageren.
We verlangen er naar.

Zaterdag gaan we starten....
Wordt vervolgd....

Liefs Zus en Trijntje

Hoe gaat het met je?

School is alweer een aantal weken oud en ik moet zeggen... Dat merken we in huize Zus en Trijntje.
Onze middelste kanjer is weer sneller "vol" waardoor er zo nu en dan weer flinke uitbarstingen zijn.
Afgelopen week kon ik dat goed aan hem merken.
De maandag is altijd een prima dag. Niet te druk op school, geen grote hobbels te nemen en de gedragscoach van school haalt hem altijd een half uur tot een uur uit de les voor een praatje, een kletsje over hoe het gaat en ze is met hem aan de stoei over hoe het brein nou eigenlijk werkt.
Onze kanjer leert van haar dat niet alle informatie die we zien, horen, ervaren even belangrijk zijn en dat we moeten scheiden in belangrijk, minder belangrijk, niet belangrijk.
werken met vakjes of ook wel laatjes in je hoofd.
Hij moest een paar weken terug zijn hoofd tekenen hoe hij vol zit op een schooldag....
Vol verbazing zitten kijken.... Hoe is het nu en hoe zou het moeten zijn.... Het hoofd wat hij zelf tekende was gewoon chaos. Alles stond door elkaar heen, van spelen tot leren van huiswerk tot...
Daar is hij nu mee aan de slag aan het gaan. Om structuur daarin aan te brengen. Dat gaat stapje voor stapje.
De maandag is dus een prima dag.

De dinsdag, woensdag en donderdag zijn overvolle dagen voor hem. Heel veel te doen op school qua opdrachten, prikkels, gedachten. Woensdag heeft hij altijd een andere leerkracht dan de rest van de week. Eerst dacht ik serieus dat de woensdag een eitje zou zijn. Het is tenslotte een halve dag school. Niets is minder waar. Die leerkracht benadert hem anders, verheft zijn stem met regelmaat, is sneller geirriteerd als dingen niet lopen zoals hij wil. Onze kanjer loopt deze dag op zijn tenen.
Deze drie dagen zijn voor hem eigenlijk elke week weer een martelgang. En dat merken we thuis. Vooral de woensdag en donderdag zijn dagen dat ik op scherp loop. Hoe komt hij uit school, hoe is het gegaan deze dag.
Vorige week weer een enorme woedeaanval gehad. Een waar hij weer flink in bleef hangen en waar hij moeilijk uit kon komen.
Maar het is hem gelukt en na z'n anderhalf uur werd hij langzaamaan weer rustiger.
We zien waardoor het komt maar dachten dat we er zo weinig mee konden....

Inmiddels zijn we beide, mijn hubbie en ik, zover dat we niet in die fase van woede blijven hangen.
Wanneer het eenmaal is opgelost die woede dan proberen we het los te laten. Dat moet ook wel, we willen en kunnen het niet aan om er op terug te blijven hangen. Wat geweest is is geweest en de dag erna gaat het vast weer beter.
Die instelling zijn we onszelf aan het aanmeten. Noem het overleven, noem het.... Voor ons is dit op dit moment de goede manier.

Gister hadden we weer een afspraak bij het Riagg. M'n hubbie kon ivm werk niet mee. Voorafgaande aan het gesprek hebben we goed gesproken wat we wilde bespreken, waar we verder sturing bij wilde, hoe het nu bij ons thuis gaat en hoe wij ons voelen.

Al biddend op weg naar het gesprek.
We hebben een heel erg goed gesprek gehad. Om 10 voor 10 kwam ze me al uit de wachtkamer ophalen. Alles passeerde de revue. Van wat er fout was gegaan, hoe haar voorganger ooit ons als ouders als "het probleem van alles" had kunnen aanwijzen.... Alles...
Gesproken over hoe het nu gaat. Wat haar gedachte zijn bij onze kanjer.
Elke keer komen we toch weer uit bij het woord ADD maar dan zonder dromerigheid.
Onze kanjer is juist wel een actieve kerel die er van geniet om lekker buiten te spelen met andere kinderen. (niet overactief maar "gewoon" ) Wanneer ik de lijst lees wat er bij ADD hoort dan kan ik onze kanjer daar niet direct in plaatsen. Maar dat hij kenmerken heeft die zouden kunnen vallen onder ADD, dat zie ik wel.
We zijn er nog niet uit. Een diagnose traject in vind ik lastig en ookal wil ik geen ongelukkig kind vind ik het ook lastig om zo definitief een diagnose te horen. Wellicht geeft het ons handvatten, wellicht ook nog niet.
Besloten om eerst nu 4 weken te kijken hoe het verloopt op school.
Hoe is de druk daar nu en wat valt daar nog intern begeleider van school.
Wat kan school nog meer doen zodat onze kanjer rustiger uit school komt.
Thuis doen we er alles aan. Er ligt niet meer in ons vermogen en we komen er gedurende de afgelopen weken weer achter dat het zo te maken heeft met de druk op school.

Met een stapel aantekeningen heb ik nu de lef om school aan te spreken op het klassikaal gedrag. Maar ook op het gedrag van leerkrachten. De ene leerkracht gaat prima met onze kanjer. Toch valt er bij beide winst te behalen. Onze kanjer zal nog meer lessen uit de klas moeten. Een hele dag in de klas aanwezig zijn is voor hem niet haalbaar en mond uit in woede uitbarstingen omdat hij het allemaal niet aan kan.

Verder ga ik toch verder op zoek naar een boerderij in de buurt waar onze kanjer wellicht 1x per maand een zaterdag mee kan draaien. We hebben gemerkt dat hij daar zoveel rust maar ook weer energie uit haalt. Er achter gekomen dat je wanneer je zoiets vraagt aan boeren er direct de tegen vraag komt of hij een "zogenaamd rugzakje" heeft. Dan kan opeens veel meer. Dat doet mij wel erg veel zeer. Waarom?? waarom moet je iets mankeren, hebben voordat je in aanmerking komt.

Ook kwam de mevrouw van het riagg met een hond op de proppen. Dat zou erg goed zijn voor onze kanjer. Ik begon te lachen en zei dat ik ook daar al mee bezig was. (net als de boerderij)
z'n anderhalve week geleden is er een hond van een vriendinnetje van mij in huis geweest. Mijn hubbie heeft het niet zo op honden dus was er nogal verbolgen over dat 'dat beest' in huis was geweest. Maar toen hij merkte dat onze kleine diva die op dat moment wel thuis was geweest er zo vol van was is hij wel gaan malen. Het is een lieve, schone, niet al te grote en kortharige hond die prachtig is en goed luistert.
 Toen ik gister vertelde wat er bij het riagg besproken was zei hij dat hij aan het idee aan het wennen is en dat hij de hond wel een keer een weekendje in huis zou willen hebben om te kijken hoe dat dat is en gaat.
Wie weet, niet nu op stel en sprong, maar wie weet komt die hond er nog wel.
Voor onze middelste kanjer zou het in ieder geval heel goed zijn, daar zijn we wel achter. Nu wij nog. En ja dan de vraag wat voor soort hond. 1 ding weten we wel zeker, hij moet kortharig, rustig en niet te groot zijn.

Als je nu dus aan mij vraagt hoe gaat het? Dan zeg ik goed.
Niet gelogen maar echt goed. Natuurlijk zijn er dagen bij die echt mega zwaar zijn, maar er zijn ook dagen die mega goed gaan. Daar klamp ik mij aan vast. De dagen die niet goed gaan willen we niet op de voorgrond zetten maar snel achter ons laten en genieten van de momenten die nu heel goed gaan.
We zouden het niet aan kunnen om weer terug naar af te vallen. Daar gaan we samen, mijn hubbie en ik, alles aan doen om dat te voorkomen.
Dat kost tijd en heel veel energie, maar we kunnen het aan. Samen met God kunnen we alles aan.

Liefs Zus en Trijntje

Gedragscoach van school

Woensdag hebben we gesprek bij Riagg met onze middelste kanjer. het laatste gesprek met de hoofdbehandelaar omdat ze stopt met werken voor het Riagg.
Van te voren gaf ze aan dat ze er hooguit 15 minuten voor nodig had voor dit laatste gesprek met onze kanjer.
Daarna wil ik zelf ook nog een gesprek met haar om dit toch op een goede manie af te sluiten.
De mail is er inmiddels uit.
Ik wil dat ze weet wat voor intens verdriet ze ons hiermee heeft gedaan.

Inmiddels het ik ook een gesprek gehad met de gedragscoach van school.
Een ongelooflijk lief mens die echt luistert, meehelpt en meedenkt.
Iemand waar je je echt thuis bij voelt.

Na het lezen van het verslag was ook zij hoogst verbaast.
We hebben met elkaar doorgenomen wat er niet als vervolg kwam op de EMDR en wat eigenlijk wel zou moeten.
Volgens "Emma" zo noem ik haar maar even in het verhaal, zouden ze niet alleen de EMDR moeten toepassen, maar daarnaast ook nog het aanleren van gradaties van belangrijkheid voor onze middelste kanjer.
Emma lag duidelijk uit dat voor onze kanjer alles even belangrijk is in zijn hoofd.
Of het nu gaat om je teen stoten of om een toets die niet wil lukken of dat de juf de klas uit loopt en de klas los gaat. Alles is in zijn hoofd even belangrijk en neemt dus heel veel energie weg.
Kost hem dus heel veel.
Daardoor wordt zijn hoofd dus steeds zo druk en vol.
Dit uit hij door thuis die woede uitbarstingen te hebben.
Overigens heeft hij na de EMDR geen een  uitbarsting van dien aard meer gehad.

Zo dankbaar...

Maar het topt daar volgens Emma niet bij.
Volgens haar moet onze kanjer nu leren dat er niveaus zijn in belangrijkheid.
Sommige dingen zijn niet belangrijk en moet hij dus in een ander vakje parkeren als het waren.
Maar dan met hem dat wel worden uit gelegd.
Volgens Emma zijn we anders binnen de kortste keren weer terug bij af.

Emma haalt onze kanjer nu al een aantal weken op donderdag 1 uur uit de klas.
Op een losse, gezellige en ontspannen manier informeert ze bij hem over hoe het met hem gaat, hoe het in de klas gaat en thuis. Onze kanjer gaf aan bij haar dat hij het zo vaak zo druk vind in de klas.
Samen hebben ze nu gezocht naar een plek waar hij naar toe mag als de klas heel erg druk is om even zijn hoofd te "legen"
Gister had hij totaal 2 x gebruik gemaakt van deze plek.
Emma was langs gelopen en had gezegd; ik was net in je klas, nou ik snap dat je hier even zit hoor, wat is het daar druk!
Voor hem was die ene zin zo een bevestiging van dat het goed is zo!

Ze heeft aangegeven dat ze hier volgend schooljaar mee door zal gaan. Elke donderdag een uurtje tijd nemen om hem vanaf dan ook structureel te gaan leren om dingen die gebeuren te ordenen in belangrijk, niet zo belangrijk, helemaal niet belangrijk. Om op die manier te proberen dat zijn hoofd wat minder vol en druk is.

Wat een verademing was dat gesprek zeg.
Door borduren op wat is geweest.
Inmiddels ben ik wel zover dat ik kan zeggen;
Oke wat bij het Riagg gebeurt is was vreselijk en daar moet ik het gesprek echt nog een keer mee aangaan, maar wat school onze kanjer nu biedt weegt niet op tegen wat het riagg heeft laten liggen in onze ogen.
We gaan vol vertrouwen de vakantie periode in en kijken uit naar het nieuwe schooljaar.

Emma is gestuurd door God, zo zien we dat echt.
Zij zit op het juiste plekje voor onze kanjer.
En ach, de Riagg.... We gaan het zien, maar laten ons er niet door leiden.
Woensdag het laatste gesprek met de hoofd behandelaar.
Van de andere behandelaar waar we nu mee verder moeten hebben we niets meer gehoord.
Het is goed zo.
Hebben wij meer tijd om dichter bij God te komen, te leren standvastig te staan in wat wij willen bereiken voor onze zoon. Hij schijnt het licht wat wij nodig hebben om te zien welke kant we op moeten gaan.

Komt goed en Vader gaat met ons mee!


Liefs Zus en Trijntje

p.s. Dank voor die lieve reacties die ik steeds mag ontvangen. Ook dat zie ik weer als leiding! 
Jullie zijn bijzonder.....

intens verdrietig

Nu pas, na 4 dagen de rust, nou ja rust, gevonden om te zitten en alles op te schrijven.
Wel had ik al een stuk staan in een concept, maar dat toch maar weer weg gehaald.
....

Afgelopen woensdag was het zover.
Het behandel gesprek bij het jeugdriagg.
Vol goede moed gingen mijn hubbie en ik op pad.
Om half negen s'morgens hadden we het gesprek al. Keurig op tijd binnen, geen file.
Gewapend met een kop koffie gingen we het kamertje in voor het gesprek.

Eigenlijk hadden we er wel een soort van naar uit gekeken.
Eindelijk zouden we nu horen wat de plannen waren. Wat ze hadden ondervonden tijdens te tests die ze bij onze kanjer hadden gedaan, de gesprekken die gevoerd waren met ons als ouders en met onze middelste kanjer en het gezinsuur in de gymzaal.

Eerst nog even gesproken over de EMDR. Wat heeft dat een ongelooflijk goede uitwerking gehad op onze kanjer zeg.
De mega woedeaanvallen zijn tot op de dag van vandaag verleden tijd. Hij is een stuk milder geworden, denkt meer na voordat hij ontploft.
Natuurlijk is hij wel eens boos, maar dat is "normaal" en absoluut niet anders dan bij andere kinderen. Wij zijn als ouders zo intens mega trots op hoe het nu gaat met hem.

Daarna het behandelplan bespreken wat ze op papier hadden gezet.
Eerst verwijzing en aanmeldklacht.
In het kort stond er dat we niet verder kwamen bij de basisggz en doorgestuurd zijn naar gespecialiseerde ggz.
Dan de diagnose. Het eerste gedeelte konden we ons meer dan goed in vinden.
Ze beschreven hoe onze gezinssamenstelling is, wat onze religieuze achtergrond is en beschrijven dat mijn hubbie herstellende is van een burnout. verder gingen ze beschrijven wat hun bevindingen tot nu zijn. Onze kanjer vind het lastig om te accepteren dat hij dyslexie heeft en legt de lat voor zichzelf daarin veel te hoog.
ADD is nog niet volledig uit te sluiten en dient open te blijven staan.
Volgens het plan kan hij slecht zijn emoties uiten. Heeft een sterk rechtvaardigheidsgevoel.
En dan begint het....
Dan schrijven ze dat het omgaan met emoties en boosheid een thema is voor het hele gezin. Ik wist niet wat ik las en hoorde. Oke dacht ik, dit zijn hun bevindingen, verder luisteren...
Ze schreven dat wij als ouders niet hadden geleerd om negatieve emoties te uiten, grenzen te stellen en voor onszelf op te komen. Deze dingen hebben wij dus ook niet aan onze kinderen geleerd.
Ik begon inmiddels lichtelijk te borrelen van binnen.
Hier herkende ik mij en ons gezin totaal niet in.
Maar het was nog niet klaar. Volgens het behandel plan heeft onze oudste kanjer de leiding en regie in ons gezin.
Ik stond paf! En liet dit ook wel merken dat ik mij hier totaal niet in kon vinden.
We gaan nog even verder zei een van de twee behandelaars.

De behandeldoelen.
De eerste punten waren op onze middelste kanjer gericht.
Aan de slag gaan met de dyslexie zodat dat voor hem geen obstakel meer zal worden in zijn beleving. Dat hij weet en begrijpt dat hij anders de stof zal moeten leren, toepassen en maken als een ander kind uit zijn klas.
Dat hij leert om zijn boosheid te voelen/beleven op een andere manier.
Dat hij voor zichzelf leert op te komen en dat hij meer leert te praten als dingen niet gaan zoals hij wil. Allemaal prima punten waar we ons als ouders zeker in konden vinden.
Maar dan....
Dat we als gezin allemaal gaan leren om onze emoties en frustraties te leren uiten. Dat we allemaal leren grenzen te stellen, voor ons leren op te komen.
En dan de laatste zin: Ouders nemen leiding in de opvoeding, gezin moet in gezinstherapie.

Ik brak!
Zo intens verdrietig was ik door die zin.
Hun uitleg was dat onze oudste kanjer alles bepaalt in ons gezin. Dat wij als ouders geen leiding nemen in ons gezin.

De ene behandelaar keek me aan en zei; het doet je zichtbaar iets he, wat is dat?
Ik vertelde haar dat ik zo anders naar ons gezin kijk dan dat zij doen. Dat ik ons daar zo niet in kan vinden. Dat we bij de vorige psychologe juist te horen kregen hoe goed we het als ouders doen.
Hoe goed we met onze kids omgaan.
Maar dat ik vooral in en intens verdrietig was over het feit dat mijn grootste angst uitkwam.
Ze wilde graag weten wat dat dan was.
Ik vertelde haar dat ik altijd tegen iedereen heb gezegd dat ik niet naar het Riagg wilde. Dat het daar toch altijd aan de ouders en overige gezinsleden ligt en dat juist die grootste angst werkelijkheid wordt.

Daarna heb ik gezegd dat ik twee minuten tijd voor mezelf nodig had. M'n hubbie is daar gebleven op mijn verzoek en ik ben twee minuten weg gelopen.
Even lucht happen, even mezelf herpakken, bedanken wat ik wilde zeggen en vooral hoe want alles wordt op een weegschaal gelegd door ze.

Na de twee minuten weer naar binnen.
Mijn hubbie en ik hebben ons verdriet over hun manier van beschrijven geuit.
Ze vertelde dat ze vonden dat onze oudste idd ons hele gezin bepaald. Dat we hem daarin te veel vrijheid geven.
Mijn hubbie vertelde toen het verhaal van de dag ervoor van zijn mobiel. Dat hij zijn mobiel mee naar boven had genomen en tot s'avonds laat nog stiekem aan het appen enz was. En dat terwijl onze huisregel is, geen telefoon mee naar je kamer s'avonds.
Toen draaide ze 180 graden om. Ohh dan krijgt hij niet te veel vrijheid maar houden jullie hem dus veel te strak!

We konden er niets mee.
Op de vraag of we wel met hun door wilde was het antwoord van mijn hubbie, ik denk dat ik nu mijn mond maar moet houden....
Volens hun moesten we meer tijd doorbrengen met ons gezin. met 1 op 1 momenten.
Ze hebben denk ik nooit naar ons geluisterd. Wij doen zoveel als gezin samen, zoveel mooie 1 op 1 momenten juist. Hebben ze ooit naar ons geluisterd, echt geluisterd?
Onze huisarts had bij het schrijven van de verwijzing nog aan mij gevraagd weet je het zeker, want ik ben geen fan van het riagg hoor. Een psycholoog had tegen een vriend gezegd: laat ze nooit naar t riagg gaan.....
Waren dat signalen die ik negeert heb....
We wilde door, verder geholpen worden. Maar wel goed geholpen worden. Geholpen met onze zorg om onze zoon. Dat staat zo los van hoe wij zijn als gezin. We houden zo intens veel van elkaar, doen zoveel leuke dingen met elkaar, huilen, lachen, gieren, hebben plezier met elkaar, alles is bespreekbaar in ons gezin!

Wat hebben deze twee mensen ons intens veel verdriet gedaan.
Ik ben al vanaf woensdag helemaal van slag.
Heb met veel mensen gesproken, van onze pastoraal werker uit onze gemeente tot mijn ouders tot vrienden. Ook aan een aantal het verslag laten lezen. Goddank herkennen al deze mensen die naast ons staan ons hier totaal niet in, maar wat voelt het anders als het zo op papier staat.

Wat hebben ze ons hiermee de grond in getrapt zeg.
Zo veel verdriet zoveel tranen zoveel hulp geroep ook naar God.
Mijn grootste angst werd werkelijkheid.....




We hebben niet getekend....
Echt niet!!
Dit klopt zo niet met de werkelijkheid.
Ze gaan het nu herschrijven zeggen ze en dan weer contact met ons opnemen.
Wat we nu moeten doen...

Vertrouwen op God. In gebed.... Samen met Hem en elkaar en de mensen die ons lief zijn om ons heen komen we er wel.

Liefs Zus en Trijntje