woensdag 13 december 2017

Wat begon met een paar schoenen





Daar liggen ze dan. Zomaar in een parkeervak langs de kant van de weg.
Waar komen ze vandaan? Van wie zijn ze geweest?
Horen ze bij degene die in het huis heeft gewoond?
Zijn ze dit vergeten of….

Is degene verhuisd…
Verhuisd naar een ander huis? Naar een verpleeghuis?
Is deze oude man misschien  gestorven.
Gestorven van ouderdom? Was hij ziek?
Was hij alleen of had hij lieve mensen om hem heen?
Zomaar op de straat liggen ze daar dan….
Zonder eigenaar, zonder doel, maar met een verhaal.

Wat is het verhaal achter deze schoenen.
Wat is het verhaal achter deze plek….

Drie├źntachtig jaar. Een leven lang alleen geweest.
Geen vrouw, geen kinderen en weinig contact met de buurt.
Ja ze kennen hem wel.
Elke dag sleept hij zich voort naar de buurtsuper om een paar blikjes bier en een halfje wit te halen.
Elke dag opnieuw.
Tot vandaag….
Vandaag komt hij niet naar de supermarkt. Vandaag geen halfje wit en een paar blikjes bier.
Er is niemand die hem mist. Niemand die het opvalt.
Niemand ….
Ziek, doodziek ligt hij daar in zijn vervuilde bed.
De gordijnen dicht….
Geen mens die aanbelt, geen telefoon die rinkelt.
Te ziek om iemand te bellen, en ach, wie zou hij moeten bellen.

Tien dagen later twee dagen voor kerst.
Mensen rennen door de straten.
Druk  met het afvinken van hun lijstjes.
Nog even naar de slager, nog even langs de slijterij om de perfecte wijn voor bij dat heerlijke stukje kangoeroe
Niemand heeft oog voor wat er echt gebeurd is.
Niemand heeft gezien wat zich de afgelopen dagen in dat ene huis heeft afgespeeld.
Niemand wilde zijn tijd en energie daaraan besteden.

Totdat de krant uitkomt.
Daar staat het zwart op wit.
Hij is er niet meer.
te halen.
Alleen gestorven, zonder mensen om hem heen, zonder dat iemand hem mistte, zonder….
Die schoenen, een stille getuigen van verdriet, van eenzaamheid, van….
Wie heeft ze gezien? Wie heeft er bewust naar gekeken en is toen door gelopen?
Met wie heeft het echt iets gedaan.










Wat is het idee van kerst?
Rennen, vermoeid boven pannen staan om je uit te sloven voor dat ene vreselijk ingewikkelde recept.
Je zal en moet deze kerst toch indruk maken?

Gaat kerst niet om nieuw leven, om het kindje Jezus wat voor iedereen naar deze wereld kwam.
Ging het niet om omzien naar elkaar. Juist naar mensen die het zo hard nodig hebben?

Zullen we proberen om de komende dagen eens extra alert te zijn voor de dingen om ons heen waar we normaal zo snel mogelijk langs lopen.
zullen we eens iets minder hard door de supermarkt lopen en een praatje maken met degene die zo moederziel alleen door de winkel slentert.

Zullen we deze kerst eens proberen onze ogen te openen?
onze ogen te openen voor datgene wat en wie God allang heeft gezien?
Zullen wij met elkaar zeggen, “Heer open onze ogen voor datgene wat u wilt dat ik zien zal?”

Ik wens jullie een kerst met open handen en open ogen…..


Liefs Zus en Trijntje











dinsdag 14 november 2017

Twee mensen en de zee.

Een van de eerste opdrachten tijdens de schrijfcursus was deze:
Schrijf een korte tekst over de foto. je zag op de foto de zee, een stuk strand en de lucht.
Een kalme zee met kleine golven.
Kanttekening: het gaat hier om een man en een vrouw. 
We zien het tafereel vanuit de man. let wel de vrouw is blind....
Mijn reslultaat van een korte schrijftijd was het volgende....


Twee mensen en de zee.


Zullen we naar de zee kijken?
Lief, trek je schoenen eens uit.
Kom ik hou ze wel vast.
Voel je het zand, voel je de schelpen?
Pak maar mijn hand dan lopen we samen.
Samen een stukje de zee in.
Over de schuimkragen zo in de golven.
Dwars door de wind.
Proef maar de golven, hier zijn een paar druppels.
De geur van de zee dringt die door bij elke ademhaling.
Een paar stille ogenblikken volgen.
Dan zegt ze: ‘Ja, ik heb de zee gezien!’

Schiet er gerust op in een commentaar....
Leer ik alleen maar weer van....

Liefs Zus en Trijntje



maandag 13 november 2017

Stop je talent niet langer in de grond

Afgelopen zaterdag de tweede cursusdag gehad van "Geef je schrijftalent een kans"
Wat heb ik daarvan genoten zeg!
Echt, komt deze cursus nogmaals en je houdt van schrijven zou ik direct zeggen doen!
We hadden wel het geluk een hele fijne groep mensen te hebben.
Het klikte onderling waardoor we ook van elkaar mochten en konden leren.
Mijn schrijfopdracht was net als die van de rest beoordeeld.
poepie spannend, maar ook daar keek ik naar uit.
leren, leren, leren!
En dan krijg e je kantekeningen terug.
toch spannend want ja zeg nou zelf, straks vinden ze het helemaal niets!

Dat was helemaal niet het geval.
De eerste op/aanmerking was :"wat een goede titel gekozen zeg, het roept direct vragen op en maakt nieuwsgierig omdat e andersom zou verwachten"
De titel voor mijn verhaal was van 'Thuis naar huis'

Ik zal de komende tijd wat meer van mijn 'schrijfwerk' hier neerzetten....
want ja.... er werd gezegd tijdens de dag dat wanneer je een schrijftalent hebt ontvangen je er iets mee moet doen. Ik roep altijd dat ik voor mijzelf schrijf. Van me af schrijf.
Dat is prima maar erg egoïstische.... Je hebt je talent gekregen om te gebruiken....
Ja daar zit natuurlijk wat in.

Inmiddels gooi ik niets meer weg. Verhalen die ik schreef in een schrift en daarna weggooide zitten nu nog steeds in dat schrift.

Gisteravond las ik er eentje terug van een maand geleden en echt... ik begreep opeens wat hij had bedoeld. Het was leuk om te lezen. Wie weet doe ik er nog een keer wat mee.
Verhalen, totaal anders dan wat ik op deze blog schrijf.
Maar het is ook een stukje van mij.

De cursus heeft mij aan het denken gezet.
Inmiddels ben ik mijn schrijfhoekje op zolder aan het klaarmaken.
Om zo toch regelmatiger wat meer te gaan schrijven.
Niet alleen van me af schrijven maar meer.

Ik heb een talent van God gekregen wat ik niet meer in de grond wil stoppen.
De eerste ingezonden brief aan een blad is verstuurd en ze waren zeer enthousiast.
Wat en hoe verder geen idee, maar ik weet dat als ik mijn talent in de grond stop niemand er wat aan heeft.
Ik waag het er op!
Met Zijn hulp!

Liefs Zus en Trijntje



woensdag 25 oktober 2017

Uitwaaien

Zeven uur. De wekker gaat.
Het rolluik zit nog dicht dus het is aarde donker in de kamer. Het kleine lampje even aandoen en langzaam wakker worden. Het hele huis is verder nog in diepe rust.
Eerst het ene been er uit, pff koud...
Met een aantal minuten ben ik dan toch wakker genoeg om er uit te gaan.
Een aantal dagen geleden van de trap gevallen dus alles is nog aardig beurs en tijf, en dat hoofd! als ik een nieuwe kon bestellen had ik het direct gedaan.
Het bonkt wat af.
Met een paracetamol in m'n mond trek ik mijn schoenen aan. Half 8 is het inmiddels. Even de hond uitlaten.
De hond staat te springen van blijdschap. Zij is meer wakker dan ik.

De voordeur van het nachtslot halen en onze middelste kanjer uitzwaaien.
Hij mag vandaag weer naar school. De taxibus staat weer voor de deur. Klaar om hem naar school te brengen. Even zwaaien en daar gaat hij. Net als ik, en onze Sartje. Hup de wind in.

Met flinke tegenwind loop ik heerlijk naar de poel. De westeinderplas officieel. Echt even bij het water over de dijk uitwaaien zo op de vroege morgen. Het is nog donker en er loopt werkelijk niemand. Heerlijk!
De golven slaan tegen de kant aan met hun witte kragen van schuim.
Saartje probeert er in te happen...
Op het water is het ook stil. Er is geen boot te vinden. Wat een rust zeg.

Op de vissteiger even stilstaan en de dag beginnen.
Heer gaat u vandaag weer met mij mee. Samen de nieuwe dag tegemoet.
Ons nichtje is jarig. Een dag met een hobbel zeggen we maar.
Deze dag kan ik niet alleen aan. Zo op de steiger staand kijkend over het water besef ik mij dat God door de wind heen wil zeggen dat zelfs als het stormt Hij mij niet loslaat. Hij gaat vandaag mee.
De nieuwe dag in.
Met de wind in mijn rug, Gods hand die mijn rug vasthoud loop ik tevreden en met een open blik terug naar huis.
Vandaag kan ik aan!

Samen met Hem kan ik deze dag weer aan.
Eenmaal thuis eerst koffie. Zo de dag kan beginnen!!

Liefs Zus en Trijntje


dinsdag 24 oktober 2017

verstuurd....

Bloed zweet en zelfs tranen hebben het mij gekost.
Maar vanmorgen toch op verzenden gedrukt.
Afgelopen maand ben ik naar een cursus geweest van ark media.
Geef je schrijftalent een kans.
Wat een bijzondere dag was dat zeg.
Mega spannend en zelfs daar menig traan gelaten boven het schrijven omdat ik het zo spannend vond. Er was tenslotte 'de' uitgever die feedback gaf op je schrijven.

Zo kreeg je een foto te zien en een kleine tekst en moest je 25 minuten later teeug naar t zaaltje komen met je klare verhaal....
En dan te bedenken dat ik al in geen weken door familie omstandigheden had geschreven.

Ik kan je zeggen t gaf veel bibbers.

Nu hadden we een schrijfopdracht mee gekregen.
Schrijf een gedicht, artikel, kort verhaal, kinderverhaal o.a met als onderwerp "als ik zwak ben ben ik sterk"

Je raad het al....
Het heeft mij weer bloed zweet en veel tranen gekost.
En weet je.... Het verhaal wat ik als eerste had geschreven na de cursusdag heb ik na wat schaafsels vandaag ingestuurd.

Na laten lezen door andere ivm taal fouten is hij dan nu echt de deur uit.
Ik kan er niets meer aan doen...
Nu is het afwachten.
Wachten op de feedback...
Toch vind ik het mega spannend. De bibbers in mijn knieen. Spannend wanneer hoor ik iets...
Ik zal moeten afwachten.

11 november mag ik voor de 2e cursusdag heen. Nu al zin in. Tot die tijd...
Ach schrijf ik hier, op mn laptop en in mn map lekker door. Weggooien zoals ik veel deed, dat doe ik niet meer. Dat was het eerste wat ik daar leerde.
Nooit iets weggooien van papier.

Wie weet komt het ooit van pas.....




Liefs Zus en Trijntje

zaterdag 21 oktober 2017

trots

Onze middelste kanjer zit alweer een aantal weken op school.
En het gaat heel erg goed.
Wat zijn wij dankbaar zeg met de mails die we nu krijgen.
Geen verwijten of dingen die niet goed gaan. Gewoon mails met positieve verhalen.
Echt wat zijn we blij zeg.

De eerste schooldag was voor ons allemaal een enorme hobbel. We zouden hem zelf naar school brengen maar de taxibus stond op eens zomaar voor de deur. Het was niet goed doorgekomen dat hij pas later in de week zou aanhaken met de taxi.
Maar onze kanjer was zo rustig en wilde wel met de taxi mee. Ach de chauffeur was er nu toch.
Sterk zijn en uitzwaaien maar.
Wat heeft hij het goed gedaan en wat heb ik toen hij weg gereden was gehuild zeg!
pff daar heb je dan weer dat loslaten ahhh ik wil niet momentje. Maar het was geweldig goed gegaan.
Trotse ouders zijn we. Zijn prestaties gaan op school ook omhoog. Puur om het feit dat ze hem begrijpen. Het is een verademing dat het dus ook anders kan dan de afgelopen jaren op de basisschool.
Als je dan zo eens terug leest op je eigen blogs denk ik wel wat is er veel afgetobd met hem. Wat heeft hij veel voor zijn kiezen gehad.
We zijn blij dat hij nu op het juiste plekje voor hem zit. Een klas die goed voeld, een toffe juf, een taxichauffeur die ik nooit meer kwijt wil en een blijer vrolijker en beter in zijn vel zittende zoon.
Wat willen we nog meer....

Blij en dankbaar.

Vandaag zijn we heerlijk uit eten met zn vijven geweest. De verjaardag vieren van mijn hubbie.
Wat vorig jaar onmogelijk was is nu gelukt!
Van 5 tot half 9 in een restaurant (sushi) gezeten. En hij heeft meer dan genoten.
Oke nu is zijn hoofd mega vol en lukt het hem absoluut niet om te slapen maar ach... we hebben hiervoor een top avond gehad dus dat nemen we op de koop toe.

Echt hij heeft de afgelopen 3 maanden zulke sprongen vooruit gemaakt.
hoe trots kun je zijn als moeder.....


zaterdag 14 oktober 2017

Als alles anders loopt

Een aantal maanden geleden schreef ik over een sprong in het diepen.
Het huis verkoop klaar maken en op zoek naar een nieuw thuis.

We hebben verschillende huizen bezocht met een makelaar.
Zelfs in verschillende plaatsen zijn we wezen kijken.
We zagen tuinen waar we op slag verliefd op zouden kunnen worden tot
huizen waar we het liefst zo snel mogelijk van weg wilde lopen.

En dan gebeurd een aantal weken geleden iets wat je hele wereld op
z'n kop zet.
Niet bij ons in het gezin maar bij Zus.
Alles staat stil in een klap.

Stil staan. Vast genageld. niet verder kunnen gaan met wat je wilde, wat je droomde.
Ons gevoel en verstand zeggen nu: je kan hier nu niet weg.

Stilgezet worden in je dromen.

Wat een verdriet en onzekerheid heeft dit gebracht.
Te intens om op te schrijven.

Het heeft er wel toe geleid dat mijn hubbie per (bijna) direct
ouderschapsverlof is gaan opnemen voor de komende twee jaar.
1 dag in de week minder werken om zo rust in zijn hoofd te krijgen en
dingen te kunnen oppakken die.....

Stil gezet worden.
Dat hebben we de afgelopen jaren al verschillende keren gehad.
Stilgezet worden. Vaak gaat dat samen met heel veel pijn en verdriet.

Er zijn de afgelopen weken al heel wat tranen gevloeid.
En toch ben ik elke morgen weer intens dankbaar dat ik, dat wij het niet
alleen hoeven doen. We hebben een hemelse Vader die met ons mee gaat
op ons pad. Of we nou stil gezet worden of door kunnen gaan met onze dromen
en plannen. Hij is er bij. Er bij in onze strijd. Er bij in onze blijdschap, ongeloof en zelfs woede. Hij is er bij!
Dankbaar voor Zijn liefde en trouw!!


Liefs Zus en Trintje