maandag 24 april 2017

quallitytime

Langs elkaar heen leven.
Iets wat soms zonder dat je er erg in hebt zomaar vanzelf gebeurd.
Je woont in het zelfde huis, eet met elkaar slaapt met elkaar en toch, toch kan het zomaar gebeuren dat je elkaar toch even zoek bent.

Werk in uitvoering.
Een huwelijk is hard werken, dat ben ik mij zeker bewust.
Laatst kregen we de vraag bij de ouder gesprekken bij de Bascule, zo en wanneer zijn jullie voor het laatst samen weg geweest.
Toen was het lang stil. Te lang....

Dat gebeurd gewoon zelden. Oppas regelen doen we praktische niet. Als we een verjaardag hebben splitsen we elkaar op. of de een gaat of de ander of we wisselen elkaar af.

de opdracht die we mee kregen was eenvoudig om aan te horen, maar ik zag direct al beren op de weg.
 Een avondje samen weg....

Oke boeken voor de theatertour van Matthijn Buwalda was nog het meest simpele van alles maar ja... In Gouda dus uurtje rijden vanaf ons huis. Op een donderdagavond.

Plan van aanpak. Onze jongste diva van 5 mocht slapen bij een vriendin van ons. Ik kon haar om 4 uur brengen en smorgens zou zij haar naar school brengen en dan haalde wij haar om 12 uur weer op.
Dat was 1... check.
Onze oudste kanjer had stageweek dan maar konn daar ook vanuit een dorp verder prima heen fietsen. Hij mocht naar mn schoonzus en zwager. was daar vanaf 6 uur welkom dus hij zou daar zelfstandig heen gaan. Check 2.
Onze middelste kanjer mocht naar mijn ouders. Uit school zou hij daarheen fietsen en smorges zelfstandig weer naar school toe gaan. Check 3.

Wat ik niet voor mogelijk had gehouden was binnen 20 minuten geregeld!
Dat had ik werkelijk waar nooit bedacht.

We zouden dus vanaf kwart over 4 weg kunnen.
Heerlijk naar Gouda, koffie drinken in een koffiewinkel. Struinen en dwalen door de straatjes, echt quallitytime samen..... De voorstelling begon om half negen en was geweldig. Ook mijn hubbie vond het geweldig ondanks dat hij nog nooit naar een theater voorstelling van Matthijn was geweest.
Een top avond! eenmaal thuis was het heerlijk dat de oudste twee niet op waren, je die niet naar bed hoefde te brengen maar vanaf binnen stappen samen was.

de volgende ochtend hadden we redelijk vroeg (half 11) een afspraak bij de Bascule staan. Evluatiegesprek. Dat was goed. Ons hoofd was leeg maar gevuld met ons. Een heerlijk gesprek gehad.

Om 12 uur onze jongste diva uit school gehaald. Ook weer heerlijk.
Wat ik heb geleerd van deze nog geen 24 uur?

Dat tijd samen echt mega nodig is.
Dat het nodig is om elkaar te blijven vinden. Te weten wat er bij de ander speelt.
Te genieten van elkaars onvoorwaardelijke aandacht en tijd.



zondag 12 maart 2017

Goedenavond daar waren we weer...

Een vel papier in de lift van het verzorgingshuis waar mijn oma woont.
Gezocht vrijwilligers. koffie schenken in de morgen of de avond op een afdeling in het huis.
Een week later....
Het papier hangt er nog! maar nu hangen de papieren ook bij de voordeur, op de afdelingen en nog steeds in de lift.
Samen met onze middelste kanjer loop ik door de gang als hij stilstaat bij het vel papier en het begint te lezen. Leuk! zegt hij, verder niets.
Een week later gaan we weer samen naar oma en de vellen papier hanger er nog steeds.
"He mam, zullen wij dat samen den? op woensdagavond koffie delen bij oma op de afdeling"
Ik probeer de boot nog een beetje af te houden, maar de hele week vraagt hij er thuis om.

Oke op proef wil ik het wel proberen.
We sturen een mail naar de vrijwilligerscoördinator en maken een afspraak met haar.
Een week later staan we op woensdag avond om kwart over zes op de afdeling en krijgen we uitleg.
Onze kanjer is in zijn element. vind het rete spannend maar ook heel erg leuk.

Ons plan van aanpak. Hij klopt op de deur ik ga naar binnen vraag wat ze willen drinken hij schenkt het in en brengt het.

De eerste kamer is van een meneer. Hij vraagt of hij nog brood krijgt vandaag. As ik hem vertel dat dat klaar staat op zijn tafel lachen we er met elkaar smakelijk  om. Nou geef me dan maar een bak koffie. Onze kanjer schenkt het in en brengt het. Zo kerel zegt de aardige man, moest je mee van je moeder? waarop mijn kanjer antwoord: "nee hoor meneer mijn moeder moest mee met mij!"

Wat geniet onze man hiervan zeg, maar nog meer wat genieten de bewoners van hem.
Het kost hem een hele berg energie en savonds valt hij dan ook als een blok in slaap.

Een week later wanneer we weer mogen is er iemand overleden.
Dat vind hij wel een dingetje. Daar praten we dan over en het is goed. 

Vol goede moed beginnen we aan ons rondje.
Al snel is het "he waar is je zoon?" 

Zijn naam weten er ook nog veel en hij wordt dan ook geregeld geroepen voor een praatje. 
Prachtig voor allebei de kanten.

Onze kanjer geniet er zichtbaar van.
Het kost ons ruim een uur van onze tijd maar mens wat levert het veel vreugde op!!

Vrijwilligers werk.
Echt voor je kids en voor jezelf kan het z'n enorme verrijking zijn.

Vooraf had ik er een hard hoofd in, eerlijk waar.
Maar het is mij 100 procent mee gevallen.
Een kletsje hier een glimlach delen er even zijn. 
Prachtig!

We hebben afgesproken om dit te doen tot de zomervakantie en dan te kijken of we het allebei nog zo leuk vinden en doorgaan of dat we iets anders gaan zoeken. 
Maar voor nu.... We kijken alweer uit naar woensdagavond....

Liefs Zus en Trijntje

zaterdag 4 maart 2017

opwekking 2017

Afgelopen jaar ging onze oudste kanjer naar opwekking.
Slapen in een tentje naast de caravan van mijn Zus en haar man.
Wat een vreselijk weer hadden ze zeg.
koud nat, alles voelt klam, opwarmen lukt op een gegeven moment niet meer.
Nacht 1 heeft onze kanjer in zijn eigen tentje doorgebracht. Hij vond er niets aan zo alleen in zijn tentje, maar het was nou eenmaal zo.
De dagen waren prima. De programma's vond hij geweldig. Mens wat genoot hij. Toffe foto's van hem met Elbert Smelt, staand bij het grote kruis, in de voortent bij mijn zus al opwarmend aan de skottelbraai.... hij genoot.
Maar toen stak er heel veel wind op en.... weg was het tentje van onze oudste kanjer!
Hij kon de hoeveelheid water en wind niet aan en stortte neer....

Ja... en dan.... Hij moest nog wel slapen.
Mijn Zus heeft in de caravan een kastje wat je uit kan klappen tot een bed. dan daar maar slapen.
let wel, zoonlief is erg lang en het bedje erg kort.
Ze hebben gegierd van het lachen en wonderwel heeft iedereen goed geslapen.
Ze hadden er een ruifje voor zitten, dat was nodig want anders rolde hij zo zijn bed uit!

de dager na ook mega genoten.

Eenmaal thuis was hij zo enthousiast dat hij aankomende keer weer heen wilde.
Maar.... Dan moest ik mee!!

Dat weer, die kou, zoveel mensen, pfff wil ik dat wel?
Maar.... Als hij graag wil dat ik mee ga dan zet ik over al mijn ja maars heen en ga ik mee!
Dus toen je kon opgeven voor opwekking 2017 hebben we dat gelijk dezelfde dag gedaan.
Wel met eigen slaapplekken. Onze stormtent tipitent gaat mee....

2 weken terug heeft hij aan een schoolvriend gevraagd of hij ook mee wil. Z'n pa en ma denken er nog over, maar wij, wij gaan!

Zin heb ik er zeker in maar toch in mijn onderbuik.....

http://www.opwekking.nl/

vrijdag 3 maart 2017

Alles overzien

En dan is het maart.
Wat gaat de tijd toch snel.
Wat gebeurd er toch veel om ons heen, in de wereld in ons eigen leven.
Bij ons in het gezin lijkt het soms wel een rollercoaster.
De afgelopen maanden zijn we echt heel druk geweest met onze verhuis perikelen.
Huizen bekijken, dorpen bezoeken, voelen ervaren en in ons opnemen.
De makelaar over de vloer, spullen uitzoeken, scholen bezoeken op verschillende plekken en dan....

Dan gaat het in je hoofd op eens mis.
Je slaapt slecht tot niet, voeld je niet lekker in je vel, gezin loopt niet lekker, drukte op werk....

Dan moet je een stap achteruit doen en de situatie eens rustig bekijken.
Dat hebben we dan ook samen gedaan.
Gewoon een stapje achteruit en alles eens bekijken.
Hoe gaat het nu, waar staan we, wat verwachten we en willen we....

We moeten meer slow down....
Voor onze middelste kanjer kwam het erg dichtbij dat we definitief een schoolkeuze moeten maken.
Maar waar.
Wat gaan we doen, waar gaan we heen.
Kijkend naar hem en onze andere twee kanjers, rondkijkend naar wat er nu te koop staat hebben we besloten om rustiger aan te gaan kijken.
De druk van de ketel halen.

We willen nog steeds graag verhuizen.
Maar niet op stel en sprong en dan wellicht de verkeerde keuze maken.

We concentreren ons nu hier op scholen voor onze middelste kanjer.
woensdag middag zijn we nog bij het Altra college geweest. Speciaal onderwijs.
http://www.altra.nl/onderwijs/scholen/
Mega spannend voor onze kanjer, maar ook voor onszelf.
Hijzelf is er uit... nu wij nog....
Niet eens de keuze speciaal onderwijs of regulier wat het lastig maakt, maar meer de keuze wat is het beste voor hem. Waar komt hij het meeste tot zijn recht en bloei.
Waar kan hij zijn dromen het beste waar maken.

Hopelijk vandaag nog contact met zijn behandelaar wat zijn advies hierin is en dan....
Hakken we de knoop door.
Volgende week moeten we inschrijven als het regulier onderwijs zou worden.....

 Spannend, maar blij dat we dat nu wel in rust kunnen doen. De druk van een ander huis, een ander thuis vinden is nu even van de ketel. Hier op storten, hier naar kijken, hier de volledige aandacht aan geven.

Naar aanleiding van mijn vorige blog kreeg ik via Ilse het nummer "hou vol"van Reni en Elisa.
 https://youtu.be/mAv_ZFA-PwU
Prachtige houvast....
Thanks lieve Ilse voor je bemoediging!!

Liefs Zus en Trijntje

dinsdag 28 februari 2017

Je rug recht

De telefoon gaat.

De interim directeur van de school aan de lijn.
"Goedemiddag, uw zoon is van school weggelopen, we weten niet waar hij is maar hij moet nu naar school terug komen want hij moet praten met de directie"
Sorry????
U verteld mij dat mijn zoon weggelopen is en ik moet hem nu terug brengen naar school? U weet niet waar hij is hoe moet ik dat dan weten. Ik ben niet thuis....
Angst, paniek dat schiet er als eerst door je heen.

Samen met mijn Zus met wie ik weg was rijden we naar huis.
Zijn fiets staat er niet, maar mijn Zus ziet zijn jas in de gang liggen....

Ik loop naar boven naar zijn kamer toe....
Wat ik daar aantref is met geen pen te beschrijven.
in een grote ouderwetse deken ligt onze zoon opgerold te brullen. Vanuit zijn tenen is hij aan het huilen. Ik geef aan dat ik er ben en dankbaar ben dat hij veilig thuis is. Vraag aan hem of ik hem mag vast houden of dat ik hem even alleen moet laten.
Mam ik weet het niet, ik weet het echt niet....
Ik pak hem vast ondanks dat hij in de deken gerold is en houd hem heel dicht tegen me aan.
Al vertellend dat ik mega veel van hem hou, dankbaar ben dat hij naar huis is gegaan huilt hij al schokkend zo intens.....
ik laat hem huilen, praten lukt hem niet en dat is goed.
Ik hoef nog niet te weten wat er is gebeurd.

Na een poosje laat ik hem even. Even uitrusten, op adem komen. Dat is en voeld goed voor beide.

Ondertussen bel ik naar school om te vertellend at hij thuis is.Mooi dat moet hij nu naar school komen om te praten.
Praten?? hij komt helemaal niet naar school. Er is duidelijk iets gebeurd wat hij niet aan kon. Daar wil ik eerst zelf als moeder achter zien te komen. Hij komt helemaal niet naar school en al helemaal niet vandaag....

Mijn zus is bij hem gebleven, beneden, op afstand, maar wel aanwezig.
Zelf ben ik naar school gegaan. Het gesprek aan met de interim. De eerste vraag die ik hem stelde was, weet u wie onze kanjer is, kent u hem, kent u zijn situatie.
Uhhh nee.... Nou daar is het dan mis gegaan....
De manier van benaderen, de  manier van spreken tegen hem had er aan bij gedragen dat hij geen andere uitweg zag dan naar huis, zijn veilige thuis te gaan. Niet goed te praten, maar wel te begrijpen.

Er was niemand achter hem aan gegaan van school. Wat als.... Hij moet een drukke weg oversteken. In zijn blinde paniek had er van alles kunnen gebeuren. Hij was naar huis gerent! en niemand die achter hem aan gaat....
Ouders bellen en dan de verantwoording bij hun neer leggen...

Onder het gesprek belde de Bascule terug. Ik had hun gebeld voor advies.
Ze wilde de volgende dag op school een gesprek.
Pff wil school wel, want moeilijk moeilijk. Interim niet aanwezig dan, bla, bla, bla....

Uiteindelijk heeft de Bascule met de groepsleerkracht en ons als ouders een gesprek gehad.

Wat mij als moeder zoveel pijn deed was dat er door de interim gezegd werd, "ja tegenwoordig zit in elke klas wel een kind met een rugzak"
Ja dus?? daar hebben wij ook niet voor gekozen, kunnen wij ook niets aan doen. Overheidshalve is dat besloten. En doordat school dat maar wat lastig vind zijn onze kids daar de dupe van.

Wij als ouders zijn echt ziek geweest van dit voorval.
Het was helaas niet een laatste incident.

Wat ik wel weet is dat ik geleerd heb om mijn rug recht te houden in dit soort gesprekken.
Thuis mag ik huilen, verdrietig zijn maar tijdens zulke gesprekken moet ik, omwille van onze kanjer, mijn rug recht houden, sterk zijn en geen traan laten.
Opkomen voor je kind....
Opkomen voor jezelf als ouder....
Wat een intens leerproces is dat zeg.
Met vallen en opstaan leren we met elkaar.
De ene keer ben ik sterk, de andere keer mijn hubbie, maar samen zijn we inmiddels een mega sterk team geworden

Hou je hoofd omhoog en je rug recht!
We vechten  door voor het geluk van onze kanjer!!

Liefs Zus en Trijntje



vrijdag 9 december 2016

Sprong in het diepe




In ons gezin speelt al geruime tijd van alles....
Afgelopen zomer hebben we de knoop doorgehakt als gezin.
We gaan een nieuw thuis zoeken voor ons gezin.
De aanleiding daarvoor speelt al jaren.
Al jaren zegt mijn hubbie dat hij wel eens iets totaal anders zou willen doen.
Daar hebben we echter nooit concreet iets mee gedaan.
Je hoort een liedje van Mattijn Buwalda waarin hij zing; "Ik heb gebeden om verandering terwijl ik steeds hetzelfde deed"en dan opeens valt t kwartje....

Samen heel veel in de zomervakantie over gesproken.
Wat willen we, wat zou goed zijn voor ons gezin.
Totdat mijn hubbie het hardop zei; ik zou graag een camping beginnen of iets in de recreatie. ik zeg het al jaren en doe er niets mee.
wetend dat het een dure stap kan zijn die ons veel zal kosten hebben we met elkaar afgesproken dat als het echt zo zou moeten zijn dat we met ons gezin zouden moeten verhuizen, hetzij een camping of iets dan zou dat binnen afzienbare tijd op ons pad moeten komen in een straal van een half uur rijden van ons huis nu.
Dit omdat onze ouders er niet jonger op worden. We willen er graag voor hun zijn end at gaat lastiger als je echt verder weg zou wonen.

de volgende dag open ik de pagina van camping te koop en wat staat daar tot onze verbazing: nieuw in de verkoop een camping op 28 minuten rijden vanaf ons huis!
En dan....
Een sprong in het diepe.
Hier moesten we natuurlijk iets mee.
Z'n drie maanden zijn we er intensief mee bezig geweest. Mailen met eigenaren, er heen, het voelen en beleven van de omgeving en de camping. Scholen in de buurt opzoeken en gesprekken met een financieel adviseur. Na heel wat berekenen en de jaarstukken bestuderen zijn we tot de conclusie gekomen dat deze camping niet onze plek kan worden. Mijn hubbie zou dan de camping kunnen runnen maar om financieel het hoofd boven water te houden zou ik dan fulltime moeten gaan werken. Een optie die voor ons gezin niet als goede optie voelt.

we hebben er met de kids heel veel over gesproken en ook zij zijn op de camping geweest, hebben de omgeving bekeken en het voelde goed.
Onze middelste kanjer zat op een vlondertje te staren over het water en zei met een diepe zucht: wat zou ik hier gelukkig worden zeg!

Voor ons reden genoeg om toch de sprong te wagen en niet direct op zoek te gaan naar een camping maar wel naar een ander thuis voor ons gezin. Een thuis waar we ons allemaal goed voelen. Een thuis wat binnen een half uur van hier te rijden is.

Mattijn zingt verder in het lied: het is spannend het is eng, maar sinds wanneer is dat een reden om iets niet te doen!

Dat nummer heeft veel betekenis op dit moment voor ons.

Ons huis zijn we nu verkoopklaar aan het maken.
Er worden spullen uitgezocht, dozen ingepakt en elke dag op funda gekeken.
Het is een spannende tijd.
Maar wel een tijd waarin we met elkaar in gesprek blijven. Waar we willen dat onze neuzen dezelfde kant op blijven staan. Niet alleen voor ons zal het anders worden, maar zeker ook voor onze kinderen. Zij zullen er voor de volle 100% ook voor moeten willen gaan.
Dat is op dit moment zo.
We beleven deze periode echt als samen.

God zal ons ons nieuwe thuis wijzen. Op Zijn tijd zullen we het vinden.
Hij laat elke keer weer zien hoe geweldig groot hij is. Zijn plan met ons als gezin staat vast.
Inmiddels zijn wij zover dat we dingen los durven laten hoe moeilijk dat ook is. Maar met Zijn kracht en nabijheid weten we als gezin zeker dat dat goed komt.

Liefs Zus en Trijntje

vrijdag 18 november 2016

Blogstilte...

17 juli voor het laatst geschreven.
De moed om opnieuw in de pen te kruipen was er lange tijd niet.
Wat moest ik schrijven en vooral hoe moest ik schrijven.

Het is misschien het beste om niet alles te gaan benoemen hoe het gegaan is maar verder te gaan waar we nu staan.

Inmiddels bij de Bascule aangekomen.
Onze middelste kanjer heeft weer vee onderzoeken acter de rus maar nu wel een definitieve diagnose.
Na zeven jaar tobben zijn ze er uit.

Onze kanjer heeft pdd-nos en adhd.

Met een dosis aan informatie zijn we nu me

t vallen en opstaan aan het leren.

Om uit te leggen aan andere wat onze kanjer heeft en wat lastig voor hem is hebben we samen met mijn Zus een a4tje gemaakt. Deze hebben we in de familie en onder onze en zijn vrienden uitgedeeld.
Er kwamen heel wat aha en ohhh momenten.

Hieronder zie je het a4tje wat we hebben gemaakt en wat we in veel situaties gebruiken.


Na het maken van het a4tje heeft het zelfs ons al meerdere malen geholpen.
Voor ons het leerproces net zo groot als voor een ander.
Maar wat zijn we trots op onze kanjer zeg.

Hij gat nu wekelijks naar iemand van de Bascule om samen te stoeien over het onderwerp pdd-nos. Voor hem is het ook een leerproces. Hij komt er ook achter dat hij niet raar is of iets maar dat bepaalde dingen gewoon bij zijn pdd-nos horen. Voor hem ook zo een verandering.


Ik hoop dat ik het schrijven weer weet op te pakken.
Dat et mij weet kracht en nieuwe energie geeft.
Het heeft de afgelopen maanden veel energie gekost en het schrijven lukte ook echt niet.

Na lange tijd weer een lieve groet Zus en Trijntje....