woensdag 5 december 2018

Wat gaat ie goed zeg!

Zo, ik ben er na heel veel lezen, nog meer lezen en.... nog meer lezen uit...
Mijn bestelling bij Young Living is geplaatst.
Mijn lijstje met wensen werd steeds groter dus toch ER lid geworden.
Elke maand ga ik nu een bestelling plaatsen en zo stukje bij beetje kijken wat bij mij en vooral ons gezin past.

Zelfs mijn hubbie is zich meer en meer aan het verdiepen hierin.
Zeg zelf, niet echt zijn ding in eerste instantie, maar goed....
Vandaag stuurde hij mij een artikel door over Essential oil gebruik en ADHD.
Super om dit samen te ontdekken....

Hoe het verder hier gaat=
Top

onze middels kanjer gaat echt super op school en thuis. Met zijn gebruiksaanwijzing er bij kan hij zich prima binnen t gezin bewegen en wij ook. Heerlijk om inmiddels te weten wat wel en niet kan, wat wel en niet werkt bij hem en vooral hoe hij zich voelt.
We hebben heel veel grote hobbels moeten nemen in de afgelopen jaren en echt t niet altijd maar prima hier in het gezin. Maar als ik terug kijk naar 5 jaar geleden of nu Zeg ik uit de grond van mn hart; het gaat top!
School is zeer tevreden... en ha echt ook soms wel hommeles met deze of gene leerkracht, maar we zijn er achter dat daar altijd een duidelijke oorzaak achter zit.
Maar zo fijn dat ze op school dat weten, begrijpen en er op de juiste manier naar handelen...

Hij heeft fijne vrienden, is open naar andere toe. Echt hij heeft zelf ook zulke sprongen gemaakt.
Rete trots op hem.

Na t gesprek met zijn lerares n goede twee weken terugkwam het weer naar boven. Regulier onderwijs...
Pff das nog net even een stap te snel.
Laat m nog even alsjeblieft goed gedeien. Nog even zichzelf te mogen zijn zonder oordeel. Nog even....
Tja... voor wie willen we dat eigenlijk. Voor onszelf of is dat het beste voor hem.
We hebben dus weer nadenken.

Liefs zus en trijntje


zaterdag 3 november 2018

Young living kennismaking

Voor mijn 40e verjaardag kreeg ik van mijn lief "het" pakket.
Al heel lang was ik mij aan het inlezen, maar daadwerkelijk aanschaffen ho maar...

Nu was het dan zover!
Mijn young living baby was gebracht....
Van het uitpakken had ik eigenlijk foto's of nog beter een filmpje moeten maken.

Een kind van 4 met een verrassingsei  was er niets bij....

De bezorger was al enthousiast. 'Ohh wat leuk u ook bij ypung living, kent u de andere 4 hier uit de wijk die daar ook bestellen... uhhh nee.... oh ja zij kennen elkaar allemaal van de forums op Facebook u moet maar eens kijken... ok├ę, zal ik doen, leuk, bedankt....

En toen, toen ook onze oudste kanjer thuis was mocht ik MIJN ja zo uitpakken...

De geur.... Ohh wat heerlijk zeg...
Mijn ontdekkingstocht kon beginnen...

Inmiddels zijn we een aantal weken verder. En ja ik moet zeggen ik ben aardig om!
Elke dag gebruik ik, gebruiken wij wel een olie uit het pakket.
Of in de diffuser (de lucht bevochteraar) of als rollertje....

Ik zal hier de komende tijd dus was meer over gaan schrijven.
Mijn ontdekkingstocht met essential oils...

Ontdek mee en stel gerust je vragen...

Liefs Zus en Trijntje

zondag 30 september 2018

Dankbaar werk...

Dit weekend mocht ik weer werken.
Wat heb ik toch bijzonder mooi dankbaar werk zeg...
En bovenal wat maken we n plezier.
Al dansend en zingend mensen wekken met hun favorite muziek.
Zomaar even wat voorbeelden van mijn dag...
Men K. Ligt nog in bed te wachten op onze komst voor de adl. Samen met mn lieve collega stappen we de deur binnen. Goedemorgen men K. Hier zijn de twee lelekerds weer.... een grote bulderlach volgt. De toon is gezet. De hele verdere dag geniet dhr van een grap en een grol. Net voor we weg gaan smiddags loop ik naar meneer K toe. Tot morgen men k. Ik ga naar huis. Ik heb n fijne dag gehad is zijn reactie....
Heerlijk.
Mw M. Ligt op bed. Na 3 keer een poging te hebben gedaan om mevrouw te helpen voor de adl zie ik mevrouw op eens lopen over de gang al roepend. "Zuster, zuster waar bent u nou. Ik zie helemaal niemand." Als ik n arm om haar heen sla en zeg he mevrouw M wat fijn u te zien! Begint ze te stralen. "Ohh meisje wat fijn dat je er bent."
Mevrouw loopt met mij mee en ik mag haar helpen met wassen en aankleden. We kletsen over de kinderen want ja die zijn vast al naar school.... (het is zondag en haar kinderen zijn inmiddels allang zelf moeder geworden....maar dat vertel ik haar niet...)
Ach en dan meneer S. Meneer is wat in zichzelf gekeerd vanmorgen. Samen zoeken we kleding uit voor vandaag. Een  blouse met een mooie trui er over en een makkelijke broek. Na het wassen en aankleden nog even scheren en een lekker luchtje op. "Vind jij m wel lekker ruiken anders doe ik hem niet op hoor" vraagt hij als ik met t flesje aan kom lopen.
Tussen de middag eten we altijd warm met elkaar. Vandaag staat er macaroni en aard groente vlees op het menu.
Voor meneer S een bordje klaar gemaakt. Zelf eet hij geen hap. Hij staart wat naar zijn bord zonder het aan te raken.
Ik ga naast hem zitten en vraag of ik hem mag helpen. Maar echt eten doet meneer niet.
Mijn collega zit tegenover ons en helpt mevrouw R. Ze geeft haar steeds een hapje van de maaltijd.
Meneer S bekijkt het, en als ik hem een hap van de maaltijd geeft zegt hij uit zn tenen. Ik wil niet meer. Als ik vraag waarom niet zegt hij vol overgave " nou kijk zij eet t ook niet op, zij heeft t ook weg aan degene naast haar"
Ach wat heeft hij gelijk! Ik stop met aanbieden. Hij heeft genoeg...
Even later lachen we er als collega's smakelijk om. Wat n heerlijk dankbaar mooi beroep heb ik toch.
En dan nagaan dat er niet 4 bewoners maar 15 van deze mooie bijzondere lieve mensen wonen bij ons. Met elk hun eigen dingen en verhalen...
Heerlijk gewerkt....

Liefst zus en trijntje


donderdag 20 september 2018

Jezelf even bekijken vanaf een afstandje.
Soms is dat nodig.
Althans...
Soms vraagt je lijf daarom.
In mijn geval, mijn lijf vraagt er om.
Al tijden enorme last van mijn nek.
Maar goed, niet zeuren en doorgaan.
Na ruim een half jaar aan modderen toch besloten naar de fysio te gaan.
Daar viel eigenlijk niet veel anders te zeggen dan, pas op jezelf!

Maar weet je ik pas zo graag op iemand anders.

Van een afstandje naar jezelf kijken. 
Wat doe ik allemaal, en vooral daarin wat doe ik voor mijzelf....
Het besef dat ik mijzelf een beetje verwaarloos komt stapje voor stapje binnen.
Die nekpijn komt ergens vandaan dat snap ik ook.

Kijk, ik ben iemand die het liefst dan twee of als het echt moet drie keer naar fysio gaat en er dan vanaf is.
Maar goed ik kwam er al heel snel achter dat dat zo dus niet werkt.
Jammer genoeg....

De komende tijd ga ik dus mezelf eens van een afstandje observeren.
Wat doe ik, hoe reageer ik daarop en wat is daarvan de consequentie...


Leer jezelf kennen.
Ookal denk je te weten wie je bent en wat je valkuilen zijn. Toch kom ik er dus al snel achter dat ik helemaal niet goed mijn valkuilen ken. Mijn nek gaat tenslotte niet vanzelf over dus ergens gaat er iets mis....

Dus komende week neem ik de proef op de som.
Hopelijk kan ik dan volgende week dinsdag vol trots tegen de therapeut zeggen dat ik mezelf toch echt wel heel goed kon, of eigenlijk ken....

please  :)

Liefs Zus en Trijntje


dinsdag 18 september 2018

welk niveau ben jij?

Handen aan het bed.
Wat is er toch een tekort aan handen....

Echt ik verbaas mij er over dat de niveaus maar omhoog moeten.

Laatst een niveau 6 stagiair bij ons in het verpleeghuis.
Nee, die wil absoluut niet in een verpleeghuis werken.
Heeft dus ook niets met de doelgroep, maar werkt wel 4 dagen in de week.
Wil het liefst alleen de pillen delen, want ja dat is nog enigsinds iets wat ze leuk vind om te doen.
 Maar echt zorgen. Echt er voor iemand zijn. Een hand vastpakken, een mond afvegen of een neus snuiten... Nee dat is ... ja het lijkt echt of degene dat 'te laag' vind.
Verdrietig vind ik die ontwikkeling.
Want ja ook in het verpleeghuis vragen ze niveau 4 en 5.
Onaardig gezegd die willen niet in een verpleeghuis werken.
Die jonge mensen willen het ziekenhuis in. de dynamiek in en geef ze eens ongelijk.

Als ik dan hoor dat iemand die zo graag zorgt, zo goed met de doelgroep om kan gaan, zo liefdevol is maar het niet redt om niveau 3 te doen dan breekt mijn hart als je hoort dat diegene nu in een bakkerij gaat werken. Puur omdat de eisen die gesteld worden te hoog voor haar zijn.
Maar haar hart ligt in de oudere zorg en niet in de broodjes.
Dan gaat er toch iets mis....

Zoveel flexwerkers.
En ja ik ben er zelf ook eentje geweest.
Maar niet voor jaren en jaren.
Flexwerkers zijn fijn, zijn soms een uitkomst maar als je nu om je heen kijkt en er soms hele afdelingen gedraaid worden door amper vast personeel en heel veel flexers.
Hoe waarborg je dan nog goede zorg.
Hoe waarborg je dan liefdevolle, stabiele zorg.

Wat als mijn moeder of vader zover is om niet langer alleen thuis te kunnen wonen wat dan...
Wil ik wel dat ze in een verpleeghuis komen te wonen.
Als je mij dat nu vraagt zeg ik ohhh nee, geen haar op mijn hoofd die daar over denkt.
Maar wat dan.

Kwalitatief goed personeel hoeft niet altijd niveau 4, 5 of zelfs 6 te hebben.
Liefdevolle handen hebben misschien niveau 2.
en dan zuinig zijn op goed personeel.
ook dat is ver te zoeken tegenwoordig.
Want ach, dan gaan ze toch weg als ze willen.
Maar wat of wie komt er voor terug.
Goed personeel ligt niet voor het oprapen,
maar als je ze eenmaal hebt wees er dan wel zuinig op.
Investeer in ze, laat zien dat je ze waardeert.

Er valt alleen daar al zoveel te halen.
Wees blij met een mens die graag zorgt, niveau 2 aan papieren heeft maar zich voor de volle 100% inzet voor de mens die in het verpleeghuis zit. wees dankbaar dat er mensen zijn die willen zorgen met hun hele hart. Die niet hele dagen op kantoor willen zitten om van alles te regelen, maar die die neus willen afvegen of de billen willen afvegen van 'onze'kwetsbare oudere....

officieel ben ik een niveau 3, maar ben werkzaam als zijnde een niveau 2.
Dat komt omdat ik 8 jaar uit het vak geweest ben om thuis te zorgen voor mijn gezin....
Laat mij maar lekker niveau 2 zijn voorlopig.
Dan mag ik zorgen, dan hoef ik niet allerlei besprekingen bij te wonen, uren op kantoor door te Brengen, dan mag ik zorgen.
Zorgen zoals zorgen bedoel is.
Met een arm, een lach en ja soms zelfs de traan.
Ik ben een trotse niveau 2.
En als dat straks niet meer mag.....

Ik kan altijd nog kijken of ze me dan bij de bakker willen hebben....

Liefs Zus en Trijntje






woensdag 18 juli 2018

van flex naar vast

Wat is er veel gebeurd in mijn en ons leven vanaf het moment dat ik mijn laatste blog posten.
Inmiddels zijn we een half jaar verder. Een half jaar wijzer misschien wel....

vanaf vorige maand ben ik als vaste medewerker aan de slag gegaan bij t verpleeghuis bij ons in het dorp.
eindelijk niet meer als flexwerker maar gewoon bij het team horen. Ze hadden het al vreselijk vaak gevraagd maar zelf hield ik de boot nog wat af. flexen heeft zoveel voordelen. zelf je rooster maken, zelf bepalen wanneer en vooral hoeveel je werkt. ideaal voor ons gezin.
Toch ging t wel kriebelen. tenslotte hoorde ik niet bij het team. was ik geen onderdeel van...

vanaf juni is het dus rond en ben ik vast in dienst.
een 4 uurs contract.... ze plannen wat ze nodig hebben, maar daar ging t al snel mis.
werken van 22, 28 en zelfs 32 uur kwamen voor. Dit was niet wat ik wilde...
Toen onze prinses op een middag zei; ga je nou alweer werken? en s'avonds met geen stok naar bed te krijgen was door manlief had ik wel door dat dit anders moest....
Een gesprek aangevraagd met degene die het rooster maakt.

2 dagen per week werken is prima! heel fijn zelfs. de rest echt in overleg...
t rooster wat al gemaakt was tm oktober eens flink door gekeken en er heel wat diensten uit gehaald.

Werken is heerlijk, werken is ontspanning voor mij maar mijn eerste prioriteit is en blijft mijn gezin. mama en echtgenoot zijn en niet alleen maar zuster....

De schoolvakantie start hier vanaf as vrijdag. Althans voor onze kleine diva. de mannen zijn al een weekje vrij.... we gaan in augustus twee weekjes naar de boerderij. twee weekjes vakantie dit jaar... dat is wel even wennen. daarna weer vol aan de bak, maar van de 32 uur die er eerst stond heb ik er wel 12 uur af laten halen. dan weet ik zeker dat ik de opgedane energie in de vakantie niet na een week al verspeeld heb.

iedereen een hele fijne vakantie en hopelijk vind ik de rust, moed en energie om weer regelmatig te gaan schrijven want.... pff wat mis ik dat....

liefs Zus en Trijntje


woensdag 13 december 2017

Wat begon met een paar schoenen





Daar liggen ze dan. Zomaar in een parkeervak langs de kant van de weg.
Waar komen ze vandaan? Van wie zijn ze geweest?
Horen ze bij degene die in het huis heeft gewoond?
Zijn ze dit vergeten of….

Is degene verhuisd…
Verhuisd naar een ander huis? Naar een verpleeghuis?
Is deze oude man misschien  gestorven.
Gestorven van ouderdom? Was hij ziek?
Was hij alleen of had hij lieve mensen om hem heen?
Zomaar op de straat liggen ze daar dan….
Zonder eigenaar, zonder doel, maar met een verhaal.

Wat is het verhaal achter deze schoenen.
Wat is het verhaal achter deze plek….

Drie├źntachtig jaar. Een leven lang alleen geweest.
Geen vrouw, geen kinderen en weinig contact met de buurt.
Ja ze kennen hem wel.
Elke dag sleept hij zich voort naar de buurtsuper om een paar blikjes bier en een halfje wit te halen.
Elke dag opnieuw.
Tot vandaag….
Vandaag komt hij niet naar de supermarkt. Vandaag geen halfje wit en een paar blikjes bier.
Er is niemand die hem mist. Niemand die het opvalt.
Niemand ….
Ziek, doodziek ligt hij daar in zijn vervuilde bed.
De gordijnen dicht….
Geen mens die aanbelt, geen telefoon die rinkelt.
Te ziek om iemand te bellen, en ach, wie zou hij moeten bellen.

Tien dagen later twee dagen voor kerst.
Mensen rennen door de straten.
Druk  met het afvinken van hun lijstjes.
Nog even naar de slager, nog even langs de slijterij om de perfecte wijn voor bij dat heerlijke stukje kangoeroe
Niemand heeft oog voor wat er echt gebeurd is.
Niemand heeft gezien wat zich de afgelopen dagen in dat ene huis heeft afgespeeld.
Niemand wilde zijn tijd en energie daaraan besteden.

Totdat de krant uitkomt.
Daar staat het zwart op wit.
Hij is er niet meer.
te halen.
Alleen gestorven, zonder mensen om hem heen, zonder dat iemand hem mistte, zonder….
Die schoenen, een stille getuigen van verdriet, van eenzaamheid, van….
Wie heeft ze gezien? Wie heeft er bewust naar gekeken en is toen door gelopen?
Met wie heeft het echt iets gedaan.










Wat is het idee van kerst?
Rennen, vermoeid boven pannen staan om je uit te sloven voor dat ene vreselijk ingewikkelde recept.
Je zal en moet deze kerst toch indruk maken?

Gaat kerst niet om nieuw leven, om het kindje Jezus wat voor iedereen naar deze wereld kwam.
Ging het niet om omzien naar elkaar. Juist naar mensen die het zo hard nodig hebben?

Zullen we proberen om de komende dagen eens extra alert te zijn voor de dingen om ons heen waar we normaal zo snel mogelijk langs lopen.
zullen we eens iets minder hard door de supermarkt lopen en een praatje maken met degene die zo moederziel alleen door de winkel slentert.

Zullen we deze kerst eens proberen onze ogen te openen?
onze ogen te openen voor datgene wat en wie God allang heeft gezien?
Zullen wij met elkaar zeggen, “Heer open onze ogen voor datgene wat u wilt dat ik zien zal?”

Ik wens jullie een kerst met open handen en open ogen…..


Liefs Zus en Trijntje